صفحه نخست

بین الملل

سیاسی

چند رسانه ای

اقتصادی

فرهنگی

حماسه و جهاد

دیدگاه

آذربایجان غربی

آذربایجان شرقی

اردبیل

اصفهان

البرز

ایلام

بوشهر

تهران بزرگ

چهارمحال و بختیاری

خراسان جنوبی

خراسان رضوی

خراسان شمالی

خوزستان

کهگیلویه و بویراحمد

زنجان

سمنان

سیستان و بلوچستان

فارس

قزوین

قم

کردستان

کرمان

کرمانشاه

گلستان

گیلان

لرستان

مازندران

مرکزی

هرمزگان

همدان

یزد

صبح صادق

محرومیت زدایی

صفحات داخلی

صفحه نخست >>  عمومی >> آخرین اخبار
تاریخ انتشار : ۱۷ فروردين ۱۴۰۱ - ۱۰:۳۳  ، 
شناسه خبر : ۳۳۶۸۱۶
در عظمت ماه مبارک رمضان هرچه بگوییم و بنویسم، باز هم حق مطلب را ادا نکرده‌ایم. این ماه را «ماه خدا» نامیده‌اند؛ زیرا بندگان مورد توجه ویژه خداوند هستند[...]
پایگاه بصیرت / سیدحسین خاتمی‌خوانساری

در عظمت ماه مبارک رمضان هرچه بگوییم و بنویسم، باز هم حق مطلب را ادا نکرده‌ایم. این ماه را «ماه خدا» نامیده‌اند؛ زیرا بندگان مورد توجه ویژه خداوند هستند. رمضان نیز از ریشه «رمضاء» به‌معناى شدت حرارت گرفته شده و به معناى سوزانیدن ‏است؛ زیرا در این ماه گناهان بندگان به‌واسطه عبادت و اطاعت می‌سوزد و مانند روزی که به‌دنیا آمده‌اند، پاک می‌شوند. البته طبیعی است که این پاک شدن شرایطی داشته باشد. پیامبر گرامى اسلام(ص) درباره ماه رمضان مى‏فرمایند: «اى مردم! ماه خدا با برکت و رحمت و مغفرت به شما روى آورد، ماهى که نزد خدا از همه ماه‏ها برتر و روزهایش بر همه روزها و شب‏هایش بر همه شب‏ها و ساعاتش بر همه ساعات برتر است، ماهى است که شما در آن به میهمانى خدا دعوت شده و مورد لطف او قرار گرفته‏اید، نفس‏هاى شما در آن تسبیح و خواب‌تان در آن عبادت، عمل‌تان در آن مقبول و دعای‌تان در آن مستجاب است... بهترین ساعاتى است که خداوند به بندگانش نظر رحمت مى‏کند.»(وسائل‌الشیعه، ج10، ص313) در روایات اسلامى ماه خدا و میهمانى امت پیامبر اکرم(ص) خوانده شده و خداوند متعال از بندگان خود در این ماه در نهایت کرامت و مهربانى پذیرایى مى‏کند. پیامبر(ص) مى‏فرمایند: «ماه رجب ماه خدا و ماه شعبان ماه من و ماه رمضان ماه امت من است، هر کس همه این ماه را روزه بگیرد بر خدا واجب است که همه گناهانش را ببخشد، بقیه عمرش را تضمین کند و او را از تشنگى و عطش دردناک روز قیامت امان دهد.» یکی از ویژگی‌های عبادات مخصوص ماه مبارک رمضان این است که ریاکاری کمتر وارد آن می‌شود؛ زیرا کمتر انسانی برای ریاکاری خود را تشنه، گرسنه، خسته و رنجور می‌کند. ویژگی دیگر این است که روزه و عبادات ماه مبارک رمضان سبب استحکام ایمان و ازدیاد اخلاص است و بعد معنوی انسان را تقویت و مستحکم می‌کند. حضرت فاطمه(س) مى‏فرماید: «خداوند روزه را براى استوارى اخلاص، واجب فرمود.»(میزان‌الحکم، ج7، ص3209) اینجاست که باید بگوییم عبادت با اخلاص بنده را با سرعت به خداوند نزدیک می‌کند. مقاصدی که خداوند در ماه مبارک رمضان برای بندگان در نظر می‌گیرد، آن بعدی است که باید دیده شود. بندگان خدا باید به این بعد توجه کنند و برای رسیدن به آن حرکت کنند.
همان‌طور که گفته شد، یکی از دلایل اینکه خداوند امتیازات ویژه‌ای برای بندگان خود در نظر گرفته است و به راحتی به او وعده ثواب و اجر و بخشش می‌دهد، حالتی است که بندگان برای خود ایجاد می‌کنند. وقتی انسانی با اختیار کامل از میان سیراب بودن، سیر بودن و خواب بودن، تشنگی، گرسنگی و شب‌زنده‌داری را برمی‌گزیند، خداوند امتیازات و جایگاه خاصی برای او در نظر می‌گیرد. در واقع، خداوند می‌خواهد انسان‌ها با اختیار به سمت او بیایند و بندگی‌اش را بپذیرند. حالتی که انسان باید داشته باشد، این است که خود را بنده خدا ببیند و در معرض توجهات او، زیرا بنده خوب خدا همیشه خداوند را ناظر بر خود می‌بیند و مدام می‌خواهد طوری عمل کند که خدا از او راضی باشد؛ یعنی به‌صورت عملی به آیه «أَلَمْ یَعْلَمْ بِأَنَ اللَهَ یَری»(علق/14) اعتقاد داشته باشد. این حالت در هر کسی ‌وجود ندارد. حالتی که در آن تحمل هر سختی، خستگی و زحمتی به‌خاطر اینکه خداوند آن را می‌خواهد و دوست دارد، آسان می‌شود؛ برای نمونه، وقتی روزه می‌گیریم، گرسنه و تشنه می‌شویم، قدرت بدن‌مان را از دست می‌دهیم، خسته و پژمرده‌ایم باید با این فکر که «خداوند این حالت را در من دوست دارد و از اینکه بنده خود را با این شکل ببیند رضایت دارد»، هر سختی را تحمل کنیم. پس در این حالت بودن موضوعیت دارد و خداوند به دلیل این حالت و این رضایت در بندگان که در پی رضایت خداوند ایجاد شده، اجر و ثواب می‌دهد.
یکی از کسانی‌که نگاه و رضایت خداوند را ملاک کافی برای تحمل و صبر بر مصیبت‌ها در نظر گرفت، حضرت اباعبدالله الحسین(ع) بود. در روایات آمده است، هنگامی که محمد حنفیه از قصد امام(ع) در عزیمت به مکه مطلع شد، ایشان را از سفر منع کرد. امام(ع) فرمود در این‌باره می‌اندیشم. ساعاتی بعد که حرکت را آغاز فرمود، محمد حنفیه نزدیک امام(ع) آمد و مهار ناقه را به دست گرفت و عرض کرد: اى برادر! آیا نفرمودى که در این‌باره مى‌اندیشم؟
امام(ع) فرمود: آرى. عرض کرد: پس چه شده است با این شتاب رهسپارى؟ امام(ع) فرمود: «هنگامى که از تو جدا شدم، پیامبر خدا(ص) را در خواب دیدم، به من فرمودند: اى حسین! رهسپار (عراق) شو، خداوند مى‌خواهد تو را کشته ببیند!» محمدبن‌حنفیه گفت: «إِنا لله وَإِنا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ»؛ با این‌حال چرا این زنان را با خود مى‌برى؟! امام(ع) فرمود: «رسول خدا به من فرمودند: خداوند مى‌خواهد که آنان را نیز اسیر ببیند!»(لهوف، ص127) پس بنده خدا آن است که ببیند خدا چه حالتی در او را دوست دارد، به‌همان رضایت بدهد و هر سختی و رنجی را نیز تحمل کند.

نام:
ایمیل:
نظر: