اظهارات نوری المالکی نخست وزیر عراق در مورد ضرورت تعیین جدول زمانی برای خروج اشغالگران از عراق و اینکه مذاکرات کنونی میان عراق و آمریکا برای تحقق همین هدف است از جانب آمریکا بطور رسمی رد شده است .
کاخ سفید و وزارت دفاع آمریکا (پنتاگون ) با اظهارنظرهای فوری و رسمی انجام هرگونه مذاکره برای تعیین جدول زمانی برای خروج اشغالگران آمریکائی از عراق را رد کرده اند و خاطرنشان می سازند که اساسا با تعیین جدول زمانی برای تحقق این امر به کلی مخالفند.
اسکات استانزل سخنگوی کاخ سفید تصریح می کند که اساسا خروج نیروهای آمریکائی مستلزم ایجاد شرایط مناسبی است که هنوز فراهم نشده و درحال حاضر تعیین جدول زمانی موضوعیت ندارد. وی ادعا کرد که دو طرف در این زمینه توافق دارند.
با اینحال اظهارات صریح نوری المالکی نخست وزیر عراق نشان می دهد چنین توافقی دستکم از سوی عراق وجود ندارد و دولتمردان عراقی حتی در بالاترین سطوح اجرائی هم خواهان خروج اشغالگران و در اولین مرحله تعیین جدول خروج آنها از عراق هستند. اما سخنگوی کاخ سفید دو نکته دیگر را هم یادآور شده است . اول آنکه بوش کوچک رئیس جمهور آمریکا همچنان مخالف تعیین هرگونه جدول زمانی در این مقوله است و دوم آنکه اساسا مذاکراتی برای تعیین زمان خروج نیروها انجام نشده است .
گوردون جاندرو سخنگوی دیگر کاخ سفید با جملات متفاوتی اظهار داشت که واشنگتن مخالف تعیین جدول زمانی است ولی راه را برای مذاکره و توافق در این زمینه نبسته است . اظهارات مقامات واشنگتن عموما بر این محور استوار بوده است که آمریکا تا زمان عقد یک قرارداد امنیتی با عراق سخنی در مورد خروج نیروهایش از این کشور را مطرح نخواهد کرد و حتی در این مورد شنونده هم نخواهد بود. ولی نوری المالکی صریحا اظهار داشته است که مذاکرات عراق با آمریکا همچنان ادامه دارد و بغداد قصد دارد در خلال مذاکرات به یادداشت تفاهمی دست یابد که جدول زمانی برای خروج نیروها را تعیین کند.
این نکته از آن جهت اهمیت دارد که نوری المالکی در هفته های اخیر از وجود بن بست در مذاکرات عراق و آمریکا خبر داده و حتی توقف مذاکرات را اعلام کرده بود. مسئله اینست که مراجع مذهبی دولتمردان نمایندگان مجلس ملی سیاستمداران و احزاب عراقی با مفاد پیشنهادی پیمان امنیتی عراق و آمریکا مخالفند و آنرا « بدتر از اشغال » عراق می دانند و حتی خاطرنشان ساخته اند که آمریکا سعی دارد ناکامیهای خود در دوران اشغال را هم از این طریق تامین و جبران کند که البته قابل قبول نیست .
بدین ترتیب سئوال اصلی اینست که اگر دولت عراق و شخص نوری المالکی نخست وزیر عراق چنین توافقی را نپذیرفته و خواستار خروج اشغالگران از عراق است مقامات واشنگتن چگونه از وجود یک توافق در این مقوله سخن به میان آورده اند و طرفهای عراقی در این مذاکرات که احیانا تفاهمی را پذیرفته اند چه کسانی هستند واقعیت اینست که درست در همان روزهائی که نوری المالکی نخست وزیر عراق از بن بست و توقف مذاکرات با آمریکا سخن می گفت « هوشیار زیباری » از پیشرفت مذاکرات و دستیابی به تفاهمات و حتی تعیین زمان امضای توافقنامه امنیتی با آمریکا با قطعیت خبر می داد. بدین ترتیب این احتمال وجود دارد که یا مقامات واشنگتن با زیباری به توافقاتی رسیده اند که مالکی از آن خبر ندارد که در اینصورت وزیرخارجه عراق تکروی کرده و با اشغالگران به « تفاهمات یکطرفه » رسیده است یا آنکه اصل ادعای آمریکا صحت ندارد و تفاهمی در کار نبوده است . این بدان معنی است که واشنگتن به امید القای « دودستگی » در دولت مالکی و رودر رو قرار دادن دولتمردان عراقی فقط بلوف زده است .
واقعیت امر هرچه باشد این ماجرا از وقوع یک تناقض آشکار و یک تضاد جدی میان مواضع عراق با اشغالگران حکایت می کند و نشان می دهد که اشغالگران سعی دارند اوضاع عراق را عمدا بحرانی نگهدارند و بحرانی تر جلوه دهند تا ادامه حضور نظامی در این کشور و تداوم اشغال عراق را توجیه کنند. بعلاوه هدف اصلی واشنگتن در تحمیل توافقنامه امنیتی به بغداد اینست که بدون خروج نظامیان « ماهیت حضور » آنها را تغییر دهد و « اشغالگران » را به « عاملان برقراری ثبات و امنیت » تغییر ماهیت دهد و چنین وانمود کند که گویا ارتش آمریکا عامل ایجاد حفظ امنیت و ثبات عراق است ! اما آیا واقعیت های عینی و ملموس نیز چنین است گزارشات رسمی هیئت های حقیقت یاب و بازرسی های انجام شده توسط کنگره آمریکا و نهادهای نظارتی نشان می دهند که نبردهای نظامی و حتی شرکتهای باصطلاح امنیتی آمریکا در عراق عامل بسیاری از حوادث منجر به جرح و قتل در عراق بوده اند و از جمله شرکت « بلک واتر » در دستکم 200 حادثه منجر به قتل شهروندان عراقی بدون هیچگونه بهانه و توجیهی به تیراندازیهای غیرضروری علیه عابرین عادی وحتی ساکنان خانه ها پرداخته و یا خانه را بر سر ساکنانش ویران کرده است .
تصادفی نیست که ناامنی ها در عراق دقیقا و عموما در همان مناطقی رخ داده و می دهد که نظامیان آمریکا و نفرات متعلق به شرکتهای باصطلاح امنیتی آمریکا مستقر شده اند. آیا این پدیده نشانگر وجود طرحی برای ایجاد عمدی ناامنی و دامن زدن به بی ثباتی بمنظور توجیه حضور نظامی آمریکا و اثبات ضرورت ابقای اشغالگران در عراق نیست !
به راستی چرا اشغالگران از تنظیم یک جدول زمانی برای خروج از عراق طفره می روند و حتی از بحث و مذاکره پیرامون این مسئله پرهیز می کنند سئوالات فراوانی در این مقوله وجود دارد که جمع بندی آنرا در اصرار نخست وزیر عراق پیرامون ضرورت تعیین جدول زمانی برای خروج اشغالگران به خوبی شاهدیم