رضا فاطمی
در 17 بهمن ماه، سمیناری سه روزه با محوریت« نقش فدرالیته در پیشبرد دمکراسی در ایران» توسط دانشگاه ام.آی.تی.«میت» در شهر بوستون آمریکا برگزار گردید.
در کنار استادان و کارشناسان سیاسی آمریکا، از 15 چهره سیاسی و روشنفکری ایران هم دعوت به عمل آمده بود که عبارت بودند از: هاشم آقاجری، هرمیداس باوند، علیرضا رجایی، عبدالله رمضان زاده، اکبرگنجی، حسین بشیریه، مرضیه مرتاضی لنگرودی، عبدالله مومنی، مهرانگیزکار، ولی نصر (فرزند سیدحسین نصر) مهرداد مشایخی، کاظم علمداری، فرخ نگهدار، مسعود بهنود و فاطمه حقیقت جو.
یک هفته پیش از برگزاری این سمینار، عبدالله مومنی از اعضای شورای مرکزی ادوار تحکیم وحدت، در گفتگویی با رادیو «دویچه وله» آلمان، درباره افراد دعوت شده و همچنین موضوعاتی که در دستور کار سمینار قرار گرفته، اظهار داشت:« نگاهی به سوابق اغلب دعوت شدگان به این سمینار نشان می دهد که رویکرد مقامات برگزار کننده و کارشناسان آمریکایی، مبتنی بر تغییرات از داخل و متکی بر ظرفیت ها و توان نیروهای ملی و فعال در داخل کشور است.»
در این میان دوتن از دعوت شدگان یعنی هاشم آقاجری و عبدالله مومنی به دلیل ممنوعیت های قضایی و برخی دیگر نیز به دلایل شخصی، از حضور در این سمینار آمریکایی سرباز زدند.
اگر چه برگزار کنندگان این سمینار، تلاش فراوانی به خرج دادند تا هدف از برگزاری آن را چگونگی پیشبرد و نهادینه کردن اصلاحات و دمکراسی در ایران معرفی نمایند، اما نیم نگاهی به راهبردها و دستورالعمل هایی که جهت پیشبرد این دمکراسی وارداتی وسفارشی ارائه گردید نشان داد که دست اندرکاران این سمینار، حساب ویژه ای روی اقوام ایرانی، تجزیه جمهوری اسلامی ایران و به عبارت آمریکایی آن«فدرالیته شدن»، فعال کردن جنبش های دانشجویی، اپوزیسیون مدنی، نافرمانی های اجتماعی، به میدان آوردن زنان با تاکید برشعارهای فمنیستی، دامن زدن به بحران های کارگری و برهم زدن امنیت اجتماعی، بازکرده اند.
از دیگر موضوعات مطرح شده در این سمینار که ارتباطی با فلسفه برگزاری آن نداشت، بررسی دیدگاههای جریان های سیاسی درباره فعالیت های هسته ای جمهوری اسلامی ایران بود که به نظر می رسد مقامات آمریکایی برای حل مشکلات خود در مواجهه با اقتدار و انسجام ایران اسلامی به ویژه در برخورد با پرونده هسته ای کشورمان، نگاه ویژه ای به فشارها و تفرق های داخلی داشته و خواهند داشت.
هنوز چند ماهی از گفتگوی« رامین جهانبگلو» با خبرگزاری ایسنا نگذشته است، آنجا که وی به صراحت اعتراف می کند: به بهانه اعطای فرصت های مطالعاتی و پژوهشی، خود را در دایره موسسات و مراکز به ظاهر پژوهشی آمریکایی و کانادایی یافتم و هنوز چند ماهی از اقامتم نگذشته بود که دریافتم دعوت کنندگان، میزبانان و سفارش دهندگان پروژه ها، همان ماموران و مدیران سرویس های اطلاعاتی آمریکا هستند. درمدت اقامت چند ساله ام در دنیای غرب، یک موضوع ویژه برای من شکافته شد و آن اینکه غرب برای به زانو درآوردن نظام اسلامی ایران، محور سرمایه گذاری خود را برجنگ سرد، براندازی نرم و پروژه مهار مبتنی کرده است.
اما در پایان این نوشتار حیف است نقطه نظرات یکی از بازماندگان این سمینار را نشنویم. پس از آنکه هاشم آقاجری نتوانست از کشور خارج شود، در گفتگو با یکی از رسانه های غربی گفت:« مدام می گویند انقلاب مخملی و براندازی نرم، کجا می شود این رژیم را با انقلاب مخملی سرنگون کرد. تنها چاره این نظام، انقلاب کلنگی است. باید با کلنگ به جان این نظام، افتاد تا شاید بتوان آن را از میان برداشت.»