ـ جنگ گرجستان اگر در نخستین روز، جنگى منطقه اى تلقى مى شد، روزهاى بعد با ورود اروپا و امریکا این بحران ابعاد یک مناقشه بین المللى را گرفت و جنوب قفقاز به مبدأ رویارویى بزرگ روسیه و غرب تبدیل گردید.
اما اکنون با افشاى ارتباطات نظامى گرجستان با تل آویو و حرکت انتقام جویانه اى که روسیه با بستن پیمان نظامى با حریف اسرائیل (سوریه) آغاز کرده، پرسش هاى مهمى درباره ماهیت منازعه اى که به ظاهر ساکاشویلى در تسخینوالى شروع کرد مطرح شده است. نباید این نکته را فراموش کرد که درگیر شدن اسرائیل در جنگ گرجستان، رویدادى نیست که ناگهان اتفاق افتاده باشد. پژوهش ها نشان مى دهد تل آویو از زمان فروپاشى شوروى سابق و استقلال جمهورى هاى وابسته به شوروى رویکرد نفوذ در منطقه استراتژیک قفقاز را دنبال کرده است. این رژیم از همان زمان به گرجستان نزدیک شد و طبق اسناد مراکز اروپایى، پروژه سازماندهى و تعلیم ارتش نوپاى گرجستان را برعهده گرفت. هرچند اسرائیل مدعى شده فقط اندکى تجهیزات دفاعى به تفلیس داده است، اما آنچه در روزهاى اخیر در میدان جبهه نمایان شد ثابت کرد که ارتباطات تفلیس و تل آویو بسیار فراتر از این بوده است. در سخنان ساکاشویلى و یاکوباشاویلى دستیار رئیس جمهور مى توان شواهدى را پیدا کرد که حاکى از پیوند عمیق نظامى اسرائیل و گرجستان است. ساکاشویلى لا به لاى سخنان خود گفته است سلاح هاى اسرائیلى بسیار مؤثر بوده اند و در پى آن تفلیس از حمایت هاى دولت اسرائیل بارها تقدیر کرد. برهمین اساس بود که روسیه بلافاصله اسرائیل را یکى از گردانندگان جنگ گرجستان نامید و خبر داد: «اسرائیل ارتش گرجستان را مجهز کرده است.»
بنابراین نخستین واکنش عملى روسیه به این قضیه عقد توافقنامه هاى نظامى با سوریه بود که تل آویو آن را دشمن خود تلقى مى کند. یعنى روسیه به همان نسبت که اسرائیل گلوگاه آن را در قفقاز فشرده است پاشنه آشیل رژیم صهیونیستى را هدف گرفت.دولتمردان تل آویو اکنون به تکاپو افتاده اند که نتیجه سال ها سرمایه گذارى شان در قفقاز در حال برباد رفتن است. اسرائیل طى هشت سال گذشته صدها میلیون دلار هزینه تقویت ارتش گرجستان کرده است. انواع اسلحه، مهمات، سیستم هاى دفاعى موشکى، دستگاه هاى ضدهوایى، خودروهاى مجهز نظامى و تجهیزات الکترونیکى از جمله اقلام فروخته شده به گرجستان از طرف اسرائیل هستند. سران روسیه تفلیس را به چشم متحد اول اسرائیل مى نگرند. وزیر دفاع گرجستان یک اسرائیلى الاصل است که به زبان عبرى تسلط دارد و مدت هاى زیاد در فلسطین اشغالى به سر برده است. کلید ارتباطى تفلیس - تل آویو نیز ژنرال گال هرش است که در جنگ ۳۳ روزه سال ۶۰۰۲ اسرائیل با لبنان فرمانده ارتش اسرائیل بود. او بعد از صدور حکم کمیته وینوگراد از سمت خود استعفا کرد. به هر حال ناظران سیاسى معتقدند که تل آویو پس از واشنگتن دومین طرف مطلع از نقشه نظامى ساکاشویلى و پروژه جنگ در اوستیا بود و در شکست تفلیس سهیم است و طبیعى است که در صدر فهرست بازندگان جنگ قرار گیرد.اما سؤال جدى این است که چه انگیزه اى سران رژیم صهیونیستى را به ورود در چنین بازى خطرناکى ترغیب کرد و این جنگ چه منافعى براى آنها در برداشت که موجب شد تل آویو حتى از قید دوستى دیرینه با مسکو چشم پوشى کند. نباید از نظر دورداشت که مناسبات مسکو و تل آویو قدمتى طولانى دارد و یهودیان روس تبار از نفوذ بالایى در ساختار اقتصاد روسیه و فلسطین اشغالى برخوردار هستند. به باور بسیارى از ناظران سران تل آویو با همان انگیزه اى در جنگ قفقاز شرکت جسته اند که سران کاخ سفید. مشارکت در این جنگ پروژه مشترک امریکا و شریک خاورمیانه اى اش بوده است. در این میان تنها نقطه اشتراک منافع سران صهیونیسم با امریکا ، بهره بردارى از نتایج سیاسى این جنگ براى تثبیت موقعیت نومحافظه کاران در امریکا است. از آنجا که سران تل آویو در موضعى آشکار، جمهورى خواهان حاکم بر کاخ سفید را بهترین حامى خویش یافته اند، اکنون در بازى اخیر قفقاز نیز همه همت خویش را صرف کسب یک موفقیت براى دولت بوش کرده اند موفقیتى که به زعم آنها راه حضور یک جمهوریخواه دیگر به نام مک کین به کاخ سفید را هموار خواهد ساخت.