شوراى امنیت بعد از دو ماه کش و قوس دیپلماتیک اولین قطعنامه تحریم ایران را تصویب کرد. قطعنامه ۸ محور دارد:۱- از ایران مى خواهد همه فعالیت هاى مرتبط با غنى سازى و بازفرآورى هسته اى از جمله تحقیق، توسعه و همچنین طرح هاى مربوط به آب سنگین را به حال تعلیق درآورد.۲- از همه کشورها مى خواهد از فراهم کردن، فروش یا انتقال کلیه مواد و فناورى هایى که مى تواند به فعالیت هاى مرتبط با غنى سازى، بازفرآورى و طرح هاى آب سنگین یا توسعه سیستم هاى پرتاب سلاح هاى هسته اى (از جمله موشک هاى بالستیک) کمک کند، خوددارى نمایند.۳- از همه کشورها مى خواهد از کمک فنى یا مالى به ایران در مواردى که به بند بالا مربوط مى شود، خوددارى کنند.۴- قطعنامه از همه دولت ها مى خواهد دارایى هاى مالى ۱۱ کمپانى، سازمان و ۱۲ فردى را که در برنامه هاى هسته اى و موشکى بالستیک ایران مشارکت داشته اند و لیست آن ها توسط سازمان ملل مشخص شده، مسدود نمایند.۵- براساس قطعنامه، کمیته اى براى «نظارت بر اجراى تحریم ها علیه ایران» تشکیل مى شود.۶- از همه دولت ها مى خواهد نقل و انتقال افرادى را که در لیست سازمان ملل مشخص شده، به کمیته نظارت بر تحریم ها گزارش کرده و درباره ورود و خروج آن ها به کشورشان «تدابیر احتیاطى» در پیش بگیرند.۷- از دبیر کل آژانس بین المللى انرژى اتمى مى خواهد که ظرف ۶۰ روز گزارش دهد که ایران غنى سازى را تعلیق کرده یا نه؟۸- اگر ایران قطعنامه را قبول نکرد، شوراى امنیت مى تواند «تحریم هاى غیرنظامى» (Nonmilitary Sanctions) بیشترى تصویب کند.اولین سوالى که مطرح است، این که تحریم ها چه تاثیرى بر ایران خواهد گذاشت؟تحریم هاى اعمال شده در قطعنامه همگى در حوزه نظامى و فناورى هاى مرتبط با فعالیت هاى هسته اى هستند و بدون شک هیچ اثر ملموسى بر زندگى روزمره مردم ندارد. از همان روز اول که بحث تحریم ایران مطرح شد، حتى خود اروپایى ها هم به دنبال قطعنامه اى نبودند که به زندگى روزمره شهروندان ایرانى آسیب بزند. البته این به خاطر رحم و دلسوزى احتمالى اروپا یا امریکا نبود، بلکه از این واقعیت ناشى مى شد که ایران هرگونه تحریم اقتصادى را که زندگى روزمره شهروندانش را هدف بگیرد، با برگ برنده نفت تلافى مى کند و این نه تنها بازار آشفته نفت، بلکه اقتصاد به هم پیوسته دنیا را جدا تحت تاثیر قرار خواهد داد.پس هدف قطعنامه چیست؟ آیا شوراى امنیت قطعنامه اى عبث و بیهوده تصویب کرده که هیچ تاثیرى بر ایران نخواهد گذاشت؟واقعیت آن است که اروپا و امریکا در موضوع هسته اى ایران نوعى رهیافت گام به گام تشدید شونده (Step by step resonancing approach) را دنبال مى کنند که رزونانس یا تشدید شوندگى ضرب آهنگ آن با ضرب آهنگ فعالیت هاى هسته اى ایران ارتباط مستقیم دارد. در فاصله صدور قطعنامه ۱۶۹۶ تا قطعنامه کنونى، شمار سانتریفیوژهاى ایران چندین برابر شد و احتمالا تا بهمن ماه تعداد آن ها از شماره ۳ هزار خواهد گذشت.امریکایى ها خیلى دوست داشتند که از همان گام اول تحریم هاى اقتصادى را چاشنى قطعنامه تحریم ایران کنند، ولى اروپا خوب مى دانست اگر در قدم اول تحریم اقتصادى به قطعنامه اضافه شود، امریکا در گام بعدى استفاده از زور (هرچند محدود) بر مبناى فصل هفتم منشور را در دستور کار قرار مى دهد.قطعنامه تحریم ایران که پیش نویس آن توسط ۳ کشور اروپایى تهیه شده بود، خود متنى تعدیل شده بود. با این حال حتى اروپا هم فکر نمى کرد که تصویب چنین قطعنامه اى بیشتر از دو ماه وقت صرف کند. صرف نظر از این که روس ها چه امتیازهایى گرفته اند، ولى واقعیت آن است که در طول دو ماه مذاکرات سخت، خیلى خوب قطعنامه را «چکش کارى» کردند. سندى که شامگاه دوم دى ماه سنه ۱۳۸۵ هجرى شمسى از صحن شوراى امنیت بیرون آمد، فقط در یک مورد (مسدود کردن دارایى ۱۱ سازمان و ۱۲ فرد ایرانى) محتواى تنبیهى دارد و بیشتر از شکل و شمایلى پیشگیرانه برخوردار است. تازه حتى در همین یک مورد هم ایران مى توانست خیلى ساده دارایى هاى مالى خود را (که احتمالا مقدار معتنابهى هم نیست) از معرض آسیب بیرون بکشد. قطعنامه شوراى امنیت، سندى پیشگیرانه براى جلوگیرى از پیشرفت فعالیت هاى ایران در حوزه هسته اى است و اثرات مستقیم آن در همین حوزه محدود خواهد ماند. اروپا و امریکا بعد از دو ماه آن هم وقتى که نفس هاى سال میلادى ۲۰۰۶ به شماره افتاده بود، توانستند با روسیه و چین به توافق برسند. آن ها مى خواستند فقط درباره این که «جامعه جهانى از فعالیت هاى هسته اى ایران نگران است» نمایش بدهند.۶۰ روز دیگر، وقتى که البرادعى گزارش کند «ایران غنى سازى را تعلیق نکرده» امریکا صدور قطعنامه جدیدى را در دستور کار مذاکرات با اروپا قرار خواهد داد. مدتى بعد تازه اروپا پیش نویس تازه اى را روى میز مذاکره با روس ها و چینى ها مى گذارد. بسته به محتواى احتمالى قطعنامه، رایزنى ها چند ماه ادامه خواهد یافت، ولى دیگر معلوم نیست مسکو و پکن با قطعنامه اى که حالا دیگر تحریم هاى اقتصادى هم چاشنى آن شده، موافق باشند.تجربه دو ماه مذاکره میلیمترى بازیگران پرونده هسته اى ایران، اجماع ۱۵ عضو بر سر قطعنامه حداقلى تحریم هسته اى ایران بود، اما شدت اختلافاتى که در طول مذاکرات ۱+۵ بروز کرد، خیلى خوب نشان داد که این اجماع فقط سمبلیک بوده است. در واقع این قطعنامه سقف توافق امریکا، اروپا، روسیه و چین بر سر موضوع هسته اى ایران بود. اگر دستگاه دیپلماسى ایران در چند ماه آینده به سمت بحث هاى حاشیه اى هزینه زا حرکت نکند، ظرفیت توافقى اعضاى دایم شوراى امنیت در همین میزان خواهد ماند و امریکا احتمالا نخواهد توانست «در داخل شوراى امنیت» قطعنامه جدیدى علیه ایران تصویب کند. آیا رهیافت تشدید شونده غرب در شوراى امنیت، ظرفیت از کار انداختن آهنگ تند چکاچک چرخش دستگاه هاى سانتریفیوژ ایران را دارد؟بسته به اهداف طراحان قطعنامه بعدى، شاید این آخرین قطعنامه «در داخل شوراى امنیت» باشد.