شکست نظریه پیروزی بدون جنگ

علی امینی
از زمان حمله نیروهای ائتلاف غرب و اشغال عراق تاکنون ، براساس آمارهای رسمی منتشر شده بیش از 25 هزار نفر از نیروهای مسلح عراقی و عرب و نیز بیش از دو هزار تن از سربازان آمریکایی مستقر در عراق کشته شده اند. آمارهای متعددی نیز از کشته شدن بیش از 120 هزار غیرنظامی در این کشور حکایت دارد. البته واقعیت های موجود بیانگر آن است که تعداد کشته ها و مجروحان بحران اشغال عراق بیش از این است . القاعده آمار کشته های نظامی آمریکا را بیش از 20 هزار و ده برابر آنچه که رسماً از سوی پنتاگون اعلام شده تخمین می زند و مدعی است که بسیاری از آنها دور از چشم بستگانشان در تاریکی شب و در بیابان های عراق در گورهای دسته جمعی دفن می شوند و بخش دیگری از آنها در دریا ریخته می شوند تا طعمه حیوانات دریایی گردند. دروغ بودن آمار رسمی اعلام شده از سوی پنتاگون در خصوص کشته های سربازان آمریکایی زمانی بیشتر نمایان می گردد که بخش فرانسوی رادیوی بین المللی کانادا گزارش می دهد که تنها در ماه اکتبر گذشته (9 مهر تا 9 آبان ماه 84) 91 نظامی آمریکایی در انفجارها و عملیات گروه های مسلح عراق کشته شده اند.
در همین رابطه وزارتخانه های بهداشت ، دفاع و کشور عراق نیز تعداد کشته ها و زخمی های شهروندان عراقی را در همین مدت به ترتیب 407 و 520 نفر اعلام کرده اند. کمی دقت در آمارهای مذکور نشان می دهد که چقدر سیاستمداران جنگ طلب و ژنرال های پنتاگون از واقعیت های شرایط داخلی عراق دارای اطلاعات سطحی و ناقص بوده اند.
بوش ، رئیس جمهور آمریکا کمتر از یک ماه پس از اشغال عراق از پایان جنگ و پیروزی بدون تلفات در عراق سخن گفت و سرمست از پیروزی ظاهری فتح بغداد، سربازان خود را مهیای تهاجم و لشکرکشی به نقطه ای دیگر نمود. امروز نیز پس از دو سال و نیم اگر آمریکا و متحدان غربی آن از روند مردم سالاری و حکومت قانونی در عراق سخن می گویند نه از روی تسلط آنها بر بحران امنیتی عراق که از ناحیه استیصال و درماندگی است ؛ زیرا آنها تقویت فرایندها و نهادهای سیاسی را چاره ای برای فرار از وضعیت شکننده خود می دانند.
پیش از این برخی از خبرگزاری ها و محافل اطلاعاتی از فرار سربازان آمریکایی به کشورهای غربی و پناهنده شدن در آن کشورها و یا روند فزاینده خودکشی در میان آنها خبر دادند. به طور طبیعی تحمل این شرایط و تداوم آن برای واشنگتن همان طوری که پیش از این پاول وزیرخارجه سابق آمریکا می گفت بسیار دشوار و دردناک است .
اگرچه در درگیری های نظامی بسیاری از افراد مسلح که با دولت انتقالی عراق از یک سو و اشغالگران از سوی دیگر می جنگند از صحنه نبرد خارج شده اند، اما واقعیت آن است که اوضاع امنیتی عراق نسبت به قبل نه تنها مساعدتر نشده ، بلکه ابعاد ناامنی ، ترور و انفجار هر روز شدت و دامنه بیشتری پیدا نموده است . به تعبیر دیگر هرچه فرآیند تحولات سیاسی در جهت ایجاد نهادهای حکومتی و مردمی سرعت بیشتری می گیرد، انفجارات ، ترورها و میزان تخریب ها گستره بیشتری به خود می گیرد. در آستانه برگزاری انتخابات پارلمانی که در 24 آذرماه صورت می گیرد اوضاع امنیتی عراق دشوارتر به نظر می رسد. در اینجا به چند نکته اشاره می شود:
1ـ استمرار ناامنی و روند فزاینده کشته ها و زخمی ها در عراق در پرتو اشغالگری انجام می گیرد.
2ـ اشغالگران بر خلاف برخی اظهارات در مانورهای سیاسی خود، نه تنها قادر نبوده اند که شرایطی امن برای مردم ایجاد کنند، بلکه خود نیز در معرض بسیاری از تهاجمات و عملیات های نظامی گروه های مسلح قرار گرفته اند که در این رابطه تاکنون بیش از 20 هزار نفر از سربازان آنها کشته و زخمی شده و از صحنه نبرد خارج شده اند.
3ـ تداوم حضور اشغالگران در عراق ، عامل اصلی رشد و گسترش گروه های مسلح و عملیات های تروریستی بوده و در نتیجه شدت و گسترش عملیات گروه های مسلح تروریستی واکنش کور اشغالگران را سبب شده است که در این میان قربانیان اصلی تداوم این وضعیت در عراق ، شهروندان این کشور هستند.
4ـ ابتکار مرجعیت شیعی عراق برای پایان دادن به اشغال و ایجاد ثبات و امنیت در عراق ، نکته مهمی است که بایستی مورد توجه همه گروه ها و جریانات سیاسی و نهادها و مؤسسات دولتی عراق قرار گیرد؛ زیرا مطابق این ابتکار اگر آمریکایی ها از ارایه یک جدول زمان بندی شده برای خروج نیروهای خود از عراق اقدام نکنند، تظاهرات های خیابانی و اعتراضات سراسری مردمی برنامه ریزی و سازماندهی می شود که در آن صورت اشغالگران چاره ای جز تن دادن به خواست عمومی مردم ندارند.
5ـ جنگ عراق و تداوم بحران امنیتی این کشور هزینه های بسیار مادی و معنوی بر آمریکا و اشغالگران تحمیل نموده و تئوری پیروزی بدون تلفات و جنگ افراطیون واشنگتن را ابطال نموده است . ازاین رو روند فزاینده کشته های آمریکا در عراق ، اجازه یک لشکرکشی جدید را به آمریکایی ها نخواهد داد و عربده جویی های اخیر مقامات واشنگتن در خصوص سایر کشورها بیشتر مانورهای سیاسی و بلوف های دیپلماسی است تا تصمیم های واقعی برای جنگی دیگر.