نیکلا سارکوزی رئیس جمهور فرانسه و رئیس دوره ای اتحادیه اروپا تلاش زیادی دارد تا از خود یک چهره فعال و تاثیرگذار در عرصه بین المللی به نمایش بگذارد. رییس جمهور جوان و بلندپرواز فرانسه دو هفته گذشته سه سفر مهم داشت؛ یکی به سوریه و شرکت در نشست چهارجانبه و دیگری سفر به روسیه و سپس گرجستان. سارکوزی از یک سو قصد دارد نقش سنتی فرانسه را در تحولات خاورمیانه و مناسبات با اعراب احیا کند و از دیگر سو در بحران قفقاز نقش آفرینی کند.
سارکوزی در خاورمیانه تلاش دارد به نحوی میان سوریه و رژیم صهیونیستی صلح برقرار کند، همان تلاشی که پیش از این ترکیه آغازگر آن بود و اخیرا قطر هم که با حل بحران لبنان دستاورد تازه ای در کارنامه خود ثبت کرده و دوحه را تبدیل به پایتخت دیپلماسی منطقه نموده است، وارد این عرصه شده و در نتیجه در نشست چهارجانبه ( فرانسه، ترکیه، قطر و سوریه) حضور یافته است.
گام بعدی سارکوزی در منطقه آن است که برای حل بحران هسته ای ایران راه حلی بیابد و همانند همتای ترکیه ای و قطری معتقد است سازش میان سوریه و اسراییل به طور طبیعی موجب انزوای ایران در منطقه و گسست در جبهه مقاومت ضد صهیونیستی و آمریکایی خواهد شد.
در قفقاز اما قصد سارکوزی آن بوده تا نگرانی های اتحادیه اروپا در خصوص بحران گرجستان و روسیه را با طرفین مطرح نماید و به پیگیری توافق شش ماده ای آتش بس بپردازد . به دلیل جنگ چند روزه میان روسیه و گرجستان، تنش قابل ملا حظه ای میان روسیه و طرف غربی ایجاد شد. در رأس این منازعه ایالا ت متحده قرار دارد و در کنار آمریکا دولت های آلمان، ایتالیا و انگلستان نیز اقدام روسیه در حمایت از استقلا ل ایالت های جدایی طلب اوستیای جنوبی و آبخازیا را به شدت محکوم کردند.
اما فرانسه تلا ش می کند موضع محتاط تری اتخاذ نماید. هرچند سارکوزی این سفر را در کسوت رئیس دوره ای اتحادیه اروپا انجام داده، اما نباید فراموش کرد که با آغاز دوران ریاست جمهوری وی بر فرانسه، سیاست خارجی فرانسه جان تازه ای گرفته و وارد مرحله جدیدی شده است. به تعبیر برخی از تحلیلگران سارکوزی اولین میراث دار مارشال دوگل است که آغوش خود را به روی آمریکا باز کرده است. شاید این گونه به نظر آید که فرانسه تصمیم گرفته از سیاست مستقل و ضد سلطه، به متحدی نزدیک و شریک آمریکا بدل شود، نقشی که سال ها است دولت انگلیس به ایفای آن پرداخته است.
اما اقدامات بعدی سارکوزی موجب می شود با دقت بیشتری به رفتارها و اقدامات وی بنگریم. او با چابکی در دیپلماسی، اجلا س ها و سفرهایی را ترتیب داده که برای فرانسه مغتنم است. سارکوزی سطح تنش با آمریکا را که در زمان حمله آمریکا به عراق به اوج رسیده بود، به خوبی کاهش داد و برای فرانسه در حال ایجاد نقش جدیدتری است. این نقش نوین به فرانسه این امکان را داده است که در مقایسه با دیگر کشور های اروپایی، منزلت خود را چند پله ارتقا بخشد.
برای نمونه سارکوزی با سفر به چین، قرارداد عظیم فروش هواپیماهای مسافرتی ایرباس را به امضا رساند و بوئینگ آمریکایی را کنار زد. با هندوستان مذاکرات احداث نیروگاه های هسته ای را امضا کرده است و در مدیترانه، اجلا س کشورهای حاشیه مدیترانه را پدید آورد که در اعتلا ی جایگاه فرانسه نقش زیادی دارد.
در هر حال فرانسه از سیاست گذشته خود فاصله گرفته است. اما سارکوزی باید تلا ش کند تا تحرک گسترده وی به لجام گسیختگی در سیاست خارجی فرانسه نینجامد. یکی از مشکلات سارکوزی در عرصه خاورمیانه آن است که هنوز درک درستی از منزلت ایران به دست نیاورده است. گزافه گویی های وی در نشست چهارجانبه درباره برنامه هسته ای ایران بیشتر برای اسراییل و آمریکا مصرف داشت. چنین اظهاراتی قطعا کمکی به نزدیکی بیشتر سوریه و اسراییل نمی کند، بلکه واکنش بشار اسد را برمی انگیزد که به دفاع از هم پیمان خود یعنی جمهوری اسلامی ایران برخاست.
در بحران لبنان، سارکوزی دریافته که نقش فرانسه در این کشور به شدت کاهش یافته است لذا ناچار است به ارزیابی مجدد قدرت واقعی دولت های منطقه خصوصا ایران اسلا می بپردازد تا در محاسبات منطقهای خود بیش از این دچار اشتباه نشود. سارکوزی بلندپرواز باید بداند همراهی کورکورانه با آمریکا تضمین کننده منافع فرانسه در تمام جبهه ها نخواهد بود. سارکوزی باید در قضایای خاورمیانه همانند بحران قفقاز اعتدال بیشتری روا دارد. اتخاذ سیاست معتدل در برابر روسیه می تواند به موقعیت اروپایی فرانسه کمک کند، خصوصا آن که اروپا به نفت و گاز روسیه نیازمند است. اگر فرانسه به دنبال احیای نقش خود در خاورمیانه است ناچار به واقع نگری و میانه روی دراین منطقه حساس می باشد.