این هنرمند بسیجی در معرفی سوابق فعالیت هنری خود برایمان می گوید: من «عباس گودرزی»، متولد 1341 در شهر ری هستم. سال 1358 بعد از وقوع انقلاب اسلامی با توجه به تجربیاتی که در عرصه کارگردانی و تهیه کنندگی داشتم، وارد مجموعه فرهنگی سپاه شهر ری شدم. در همان سال، اولین فیلم انقلاب اسلامی با نام «به سوی ساحل» به کارگردانی عبدالله علیخانی ساخته شد که در آن بنده به عنوان مدیر تولید و بازیگر مشغول به کار بودم.
مضمون فیلم در خصوص مسلمان شدن یک برده رومی بود. این افتخار نصیب من شد تا فیلم را در منزل حضرت امام (ره)، برای ایشان پخش کنم. در ابتدا فکر می کردیم امام در خصوص این فیلم موضع منفی بگیرند و بگویند این نوع هنر حرام است. اما ایشان پس از دیدن فیلم، با یک نگاه باز و منطقی ما را بسیار مورد تشویق قرار دادند و خواستار ادامه اینگونه فعالیتهای هنری سالم شدند.
پس از آن فیلم به همراه کارگردانانی همچون حاتمی کیا، سلیمانی، ایمانی در دوره کارگردانی سپاه شرکت کردم. با شروع جنگ از سوی گروه تلویزیونی سپاه ماموریت یافتم تا به همراه بچه های گروه تلویزیونی ارتش، روایت فتح و واحد مرکزی خبر، گزارش های دقیق و مستندی را از لحظه به لحظه جنگ برای آگاهی مردم ارسال کنیم. از جمله کارهای اختصاصی بنده نیز کارگردانی آیتم های 15 دقیقه ای از صحنه های دلاورمردی رزمندگان اسلام در مناطق مختلفی همچون آبادان، سوسنگرد، دهلران، مهران، کردستان و ... بود که هر شب از سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش می شد.
در شبهای عملیات نیز نحوه کار به این صورت بود که با تصویربرداری دقیق از طرح ریزی تا پایان عملیات، آن را تدوین کرده و به سرعت به پخش صدا و سیما می رساندیم.
گودرزی که در سالهای جنگ، مدیر فرهنگی بنیاد شهید دورود نیز بود، به ذکر خاطره ای از آن روزها اشاره می کند و می گوید: در هنگام محاصره سوسنگرد من نیز به همراه گروه، در آنجا گرفتار بودیم. در آن شرایط سخت هیچ گونه راه ارتباطی با خارج از شهر نبود و برای ارسال تصاویر با کمبود نگاتیو مواجه بودیم. از سویی دیگر برای رفع گرسنگی به اجبار برنج خشک می خوردیم. در یکی از روزها، مشاهده کردیم از یکی از کوچه ها دودبلند شده، پس از پیگیری متوجه شدیم، پیرزنی به نام «ننه حسن» با جمع آوری قابلمه های همسایگان، برای همه غذا درست کرده است. واقعا صحنه جالبی بود که یک پیرزن در آن شرایط سخت، با این روحیه بالا، همت کرده بود تا چنین کاری را انجام دهد.
وی در ادامه به آغاز فعالیتهایش در بعد از جنگ اشاره می کند و اظهار می دارد: پس از جنگ به همکاری با گروه معارف و دفاع مقدس صدا و سیما مشغول شدم. در عرصه دفاع تلاش گروه این بود تا در جهت ماندگاری ایثار و مقاومت رزمندگان در اذهان مردم کار به صورت تخصصی صورت بگیرد. بدین منظور به صورت دقیق به تدوین گزارش ها و فیلم های ارسالی در زمان جنگ پرداختیم و مستندهایی همچون یادیاران، مجموعه یادواره های شهدا، خاطرات سرخ و ویژه برنامه های عملیاتهای خرمشهر، طریق القدس، کربلای 5 و والفجر 8 حاصل این فعالیتها می باشند.
کارگردانی در گروه معارف نیز به همکاری با شبکه جهانی السحر و الکوثر مربوط می شود. برنامه های مذهبی مثل فصل نوسازی عشق، امام حسین (ع) در منظر اهل سنت، سیره حضرت علی (ع)، معرفی شخصیت علامه عسکری نیز از جمله کارهای بنده در این عرصه است. این کارگردان دفاع مقدس در ادامه به تاسیس یک موسسه فرهنگی، هنری با بودجه شخصی اشاره می کند و می گوید: سال 1378 از سپاه بازنشسته شدم. اما به خاطر مسئولیتی که در قبال حفظ و اشاعه ارزشهای دفاع مقدس و شناخت شهدا به نسل سوم احساس می کردم به عنوان یک بسیجی تصمیم گرفتم برای ادامه راه یک موسسه فرهنگی - هنری تاسیس کنم. در این مکان به جمع آوری آرشیو جنگ و مستندسازی به صورت مستقل پرداختم. متاسفانه باید به این نکته اشاره کنم که مسئولین هیچ گونه تعهدی در قبال وعده ها و شعارهایی که مبنی بر حمایت از فعالیت های ارزشی می دهند، ندارند. وزارت ارشاد تا به امروز به دلایل واهی حاضر به ثبت این موسسه نیست و با بودجه شخصی بنده اینجا اداره می شود. البته با وجود این نامهربانی ها، تاکنون به عشق امام و شهدا کارهای تخصصی همچون CD صوتی و تصویری «اقلیم حماسه» که حاوی نبردهای سرنوشت ساز در 8 سال دفاع مقدس میباشد را به سفارش بنیاد حفظ آثار و ارزشهای دفاع مقدس طراحی نمودم. ساخت کلیپ و تیزرهای مختلف با مضمون دفاع مقدس نیز از دیگر فعالیتهای عمده این موسسه می باشد.
در ادامه از او می پرسیم، مشکل اصلی سوژه سازی در عرصه دفاع مقدس چیست. وی اذعان میدارد: مهمترین عامل که هنرمندان را در ساخت سوژه جنگی با مشکل مواجه کرده، این است که آنها برای طراحی یک مجموعه، تنها به دانسته ها و اطلاعات خود اکتفا می کنند. در صورتی که باید به آرشیو و اسناد جنگ رجوع شود و با یک کار تحقیقاتی دقیق وارد عمل شویم. متاسفانه نوگرایی برخی کارگردانها سبب تمسخر رزمندگان شده است؟ مثلا فیلم «اخراجی ها» توهین بسیار بزرگی به رزمندگان بود. اگر کسی با تفکر اخراجی ها به جبهه می آمد، مطمئنا فضای معنویت آنجا اجازه چنین حرکات ناشایستی را به آنها نمی داد.در ثانی، گوشه به گوشه جبهه، با چشم بیدار بسیجیان حراست می شد. این طور نبود که افراد هر کاری که دلشان بخواهد انجام دهند.
بنده معتقدم متولیان امر براساس اسناد و شواهد کار نمی کنند. انگیزه اصلی من نیز از تاسیس چنین موسسه ای تلاش برای در اختیار گذاشتن سوژه های مستند جنگ بوده که به صورت آرشیو طبقهبندی کرده ام. در اینجا نیز دست همکاری با تمام کسانی که به واقع در پی ترویج ارزشها و رشادت های بسیجیان هستند را می فشارم و بدون هیچ چشمداشتی می توانم سوژه های نابی را که حاصل یک کار تحقیقاتی دقیق می باشد را در اختیارشان بگذارم.
در پایان وی در خصوص طرح تحول فرهنگی در سپاه پاسداران و نیروی مقاومت بسیج اظهار می دارد: مسئولین اگر می خواهند کار دقیق و حساب شده ای را انجام دهند باید از مشورت اهل فن و کاردان بیبهره نمانند در کار فرهنگی باید با برنامه ریزی پیش رفت و از تجربیات شخصیت هایی همچون سردار اعلایی، سردار جزایری و ... که آرشیوی از افتخارات جنگ را در سینه دارند، استفاده کرد.