تصویب نهایی توافقنامه همکاریهای اتمی میان دهلی - واشنگتن در سنای آمریکا، و نیز خروج نام کره شمالی از فهرست کشورهای حامی تروریسم، از یک سو و برخورد متناقض آمریکا با موضوع هسته ای ایران در واقع کاخ سفید را در واپسین روزهای حضور نومحافظه کاران با چالشی عمده مواجه ساخته است. اگر چه بوق و کرنای تبلیغاتی ناشی از پیروزی در دو مورد اول، سایه سنگین خود را بر این تناقض آشکار انداخته است، اما از آن جایی که بستر سیاستهای آمریکا بویژه درخصوص ایران، هند و کره شمالی براساس همین تناقضات و پارادوکسهای عوام فریبانه شکل گرفته است، همواره چالشهای بسیاری را ایجاد کرده است. هفته قبل و پس از قطعی شدن تصویب توافقنامه نهایی پس از سنا، در کنگره نیز به تأیید رسید، دیگر کشورها نیز به توافق جداگانه ای با هند برای توسعه برنامه های تولید برق هسته ای آن کشور دست یافت. دهلی نو، با نزدیکی بیشتر به جامعه جهانی و خروج تدریجی از انزوای ناشی از آزمایش اولین بمب اتمی خود در سال 1974، اینک در راه تبدیل شدن به یک قدرت اقتصادی بزرگ است. لذا به خوبی می توان پیش بینی کرد که با توجه به ویژگیهای تعیین کننده هند در معادلات منطقه ای و جهانی، این کشور در کمتر از دو دهه آینده جایگزین چین، ابرقدرت اقتصادی در کنار ضرورت دسترسی به بازار جهانی سرمایه و تأمین منابع انرژی خواهد شد. در عین حال، هند، با وجود در اختیار داشتن مقام یازدهم جهانی در تولید انرژی «4/2 درصد مجموع تولید جهان» تولید کننده معتبری است، ولی همزمان با قرار گرفتن در مقام ششم کشورهای مصرف کننده انرژی «3/3 درصد مجموع مصرف جهان» از این لحاظ در شرایط نامتوازن تولید و مصرف قرار گرفته و با توجه به جمعیت و همچنین رشد سریع مصرف «سالانه تا 8 درصد» مجبور به اتکای فراوان و فزاینده رو به رشد به منابع انرژی وارداتی می باشد. هند تا سال 2015 به میزان 20 هزار مگاوات برق اتمی تولید خواهد کرد که قرار است بتدریج تا 60 هزار مگاوات افزایش یابد که در مقایسه با ظرفیت کنونی برق در هند، حدود 180 هزار مگاوات، یک سوم ظرفیت امروز آن به شمار می رود. به طوری که، 68 درصد منابع مورد نیاز انرژی هند سوختهای فسیلی چون نفت، گاز و زغال سنگ می باشند. علاوه بر آن، 21 درصد برق آبی، 3/3 درصد برق بادی و 3 درصد برق هسته ای تولید دارد. روسها و ژاپنی ها به همراه شرکت آمریکایی بزرگ وستینگهاوس با ایجاد کارخانه های تازه و تأمین ژنراتورهای مورد نیاز هند، اقدامات و مذاکرات وسیعی را به انجام رسانده است. روسها در نزدیکی دهلی نو مشغول ساخت دو راکتور 1000 مگاواتی برق اتمی هستند. هند حتی با عادی ساختن روابط خود با آژانس انرژی اتمی رسماً به عضویت گروه تأمین کننده سوخت اتمی در آمد که گام بسیار مهم در راه دستیابی بیشتر هند به تکنولوژی سوخت اتمی محسوب می شود. در این میان خروج نام کره شمالی از فهرست حامیان تروریسم و حذف نام این کشور از کشورهای محور شرارت مورد نظر کاخ سفید، اگر چه هر کدام مقوله ای جداگانه، اما در عین حال حکایت از فرصت طلبی آمریکا دارد، اما با مخالفت ژاپن مواجه شد و نیز همکاری هسته ای با هند، مورد مخالفت و گلایه های چین، پاکستان و روسیه واقع گردید، و از طرفی مخالفان داخلی هند، معتقدند که قرارداد مذکور، استقلال همه جانبه هند را زیر سؤال برد و هرگاه آمریکا اراده کند، می تواند، ما را در چالش هسته ای زیاده خواهی های خود اسیر کند و نیز مخالفان داخلی در آمریکا و هم در ارتباط با این پیمان می گویند: رویکرد آمریکا به هند کاملاً با سیاست قدرت در آمریکا در تضاد است و این اقدام کاخ سفید پایه های لرزان پیمان منع تکثیر سلاحهای هسته ای را سیاسی تر و معیارهای دوگانه یا همان «دبل استاندارد» آمریکا را در جهان آشکارتر می سازد. این اقدام فلسفه وجودی فهرست کشورهای حامی تروریسم را نه تنها با چالش مواجه کرد، بلکه کشوری ایزوله چون کره شمالی را از انزوا خارج کرد. اما درخصوص ایران، مخالفان بوش از وی پرسیده اند که چگونه ما از ایران توقع داریم که اقدامات خود را متوقف کند، در حالی که ایران زیر نظر آژانس فعالیتهای صلح آمیز خود را طی می کند و همچنین پروتکل الحاقی را امضاء کرده و به ان پی.تی پیوسته حال آنکه هند نه تنها به ان. پی. تی نپیوسته و سلاح هسته ای تولید کرده و دهها کلاهک اتمی دارد، آن وقت به آنها جایزه هم می دهیم.!! لذا این پارادوکس آمریکایی ها، قبل از آنکه ایران را در فشار برای تسلیم شدن قرار بدهد، برعکس ایران را بر حق دستیابی برای رسیدن به انرژی هسته ای صلح آمیز مصمم تر و بتدریج آمریکایی ها را به عقب نشینی ازمواضع وادار خواهد کرد.