وتو (Veto ) واژه ای لاتینی است که به معنی «من مخالفم» ، «جلوگیری می کنم» و «حق رد» آمده است. این کلمه از Vetare لاتین به معنی «مخالفت کردن» مشتق شده است. وتو سابقه طولانی دارد و در زمان های گذشته در رم باستان به کار می رفت. یکی از کاربردهای حق وتو بهره گیری از آن توسط قوه مجریه در مقابل قوه مقننه برخی کشورها می باشد که در این رابطه وتو حقی است که به روسای کشورها و دولت ها داده می شود تا آنها بتوانند در برابر مصوبات قانونگذار ایستادگی نمایند و از اجرای آنها جلوگیری کنند. در قوانین اساسی بعضی از کشورها حق وتو یا حق رد قوانین مصوب قوه مقننه تحت شرایطی برای رئیس جمهور پیش بینی شده است. در آمریکا رئیس جمهور می تواند فقط یکبار قوانین مصوبه کنگره را وتو کند. ولی اگر کنگره مجددا همان قانون را با اکثریت دوسوم آرا تصویب کرد، رئیس جمهور ناچار به امضا و اجرای آن است. پادشاه انگلستان نیز حق دارد پاره ای از قوانین مصوب را وتو کند. عده ای از فلاسفه عقیده دارند چنانچه قوه مجریه بخواهد همه مصوبات نمایندگان مجلس را بپذیرد و چشم بسته تابع نظرات آنها باشد کم کم اصول استبدادی برقرارخواهد شد.
اما حق وتو در شورای امنیت سازمان ملل بیش از سایر جاها مورد استفاده قرار می گیرد. حق وتو در شورای امنیت عبارت از امتیازی است که برای اعضای دائم شورای امنیت ( چین ، روسیه، آمریکا، فرانسه و انگلیس) شناخته شده و به آنها اجازه داده تا فعالیت شورا را متوقف نمایند و مانع اخذ تصمیم و هر اقدام دیگری در شورای امنیت که مخالف منافع آنها باشد، گردند. به موجب ماده 27 منشور ملل متحد، به استثنای موارد مربوط به آئین کار یا تشریفات ، در کلیه موارد اکثریت رای ، متضمن آرای پنج عضو دائم شورا می باشد. به طوری که اگر یکی از آن آرا در بین نباشد، پیشنهاد مربوطه مردود شمرده می شود. واگذاری چنین قدرت قاطع به دولتهای بزرگ که برخلاف مساوات حقوق دول است، نتیجه مذاکرات و تصمیماتی می باشد که هنگام پایه گذاری سازمان ملل متحد در کنفرانس «یالتا» برقرار شد. حق وتو با اصرار شوروی سابق در منشور گنجانده شد. زیرا در موقع تاسیس سازمان ملل، شوروی وکشورهای کمونیست در اقلیت بودند، به علت نگرانی از تصمیماتی که ممکن بود علیه آنها اتخاذ شود حق رای چنین تصمیماتی را برای خود محفوظ کردند. در کنفرانس سانفرانسیسکو بسیاری از کشورهای ضعیف با این موضوع مخالفت کردند که موفقیتی نداشت. در زمینه ماهیت حق وتو بعضی از صاحب نظران معتقدند که برای مقابله با رای منفی کشورهای عضو دائم شورای امنیت باید چاره ای اندیشید. پاره ای از مصوبات مجمع عمومی خواستار عدم سوء استفاده از این حق توسط کشورهای عضو دائم شده است. بسیاری خواستار الغای آن گردیده اند که این پیشنهادات به نتیجه ای نرسیده و با گذشت قریب به 50 سال و رسیدن اعضای سازمان به 192 کشور همچنان این حق ناعادلانه باقی است. بیشترین استفاده از این حق را آمریکا و آن هم برای رد قطعنامه هایی که علیه اسرائیل غاصب به تصویب رسیده ، استفاده کرده است. واقعیت این است که وجود حق وتو از اعتبار و قابلیت شورای امنیت به حد زیادی کاسته است و در مواقع بحرانی این سازمان را عملا فلج کرده است.اما همچنان صاحبان حق وتو با الغای آن مخالفت می کنند و تهدید به ترک سازمان ملل می نمایند. منطق این کشورها، این است که بیشترین حق سرانه را می دهند و نمی توانند تابع تصمیمات کشورهایی باشند که جمعیت آنها به یک میلیون نفر نمی رسد.