مقام معظم رهبری در دیدار «احمد عبدالله محمدسامبی»، رئیس جمهور مجمع الجزایر کومور ضمن تاکید بر عنصر «اتحاد» به عنوان نیاز اصلی دنیای اسلام برای قدرتمند شدن در عرصه بین المللی ،اختصاص یک کرسی دائم در شورای امنیت سازمان ملل متحد به کشورهای اسلامی را ضروری و لازم دانستند و خاطرنشان فرمودند:« جهان اسلام با وجود امکانات فراوان از داشتن قدرت کافی برای دفاع از خود محروم است و باید برای تحقق این موضوع ، کشورهای اسلامی گام های عملی بردارند و موانع خیالی، اختلافات جغرافیایی ، نژادی و مذهبی را فراموش کنند.»
از جمله ویژگی های ستایش برانگیز مقام معظم رهبری در ورود به مسائل و مصایب کشورهای اسلامی به طور خاص و جهان بشریت به طور عام، علاوه بر شناخت عمیق علل آنها، ارائه راه حل عملی برای برون رفت از این گرفتاری ها است. اندیشمندان و بزرگان زیادی در طول تاریخ دور و نزدیک ما، به مسائل جهان اسلام پرداخته اند و هر یک از منظرهای گوناگون جامعه شناختی، روان شناختی ، تاریخی و ... به علل و عوامل مصایب کشورهای اسلامی و مسلمانان اشاره کرده اند اما کمتر موفق شده اند برای تغییر اوضاع راه حل عملی نشان دهند. در بررسی دوباره همین جمله از مقام معظم رهبری که در طلیعه بحث آمد، معظم له ضمن شناخت مشکل که همانا عدم داشتن قدرت کافی از سوی جهان اسلام برای دفاع از خود است، با رهیافتی سلبی زدودن و کنار زدن موانع اتحاد جهان اسلام اعم از اختلافات خیالی، جغرافیایی ، نژادی و مذهبی را مقدمه اتخاذ رویکرد ایجابی برای همگرایی کشورهای اسلامی در مجامع بین المللی و تلاش برای کسب جایگاه حقیقی جهان اسلام در سازمان های بین المللی از جمله کسب یک کرسی دائم در شورای امنیت سازمان ملل قرار می دهند. زیرا این امر حق مسلم کشورهای اسلامی است که تقریبا یک سوم اعضای رسمی سازمان ملل را 57 کشور اسلامی با جمعیتی بیش از یک چهارم جمعیت کره خاکی ( 5/1 میلیارد نفر) و وسعت سرزمینی کم و بیش به همان اندازه تشکیل می دهند. در حالی که در کنار این همه مولفه های برتری از سوی کشورهای اسلامی در عرصه ها و ابعاد مختلف انسانی، علمی، اقتصادی، انرژی ، جغرافیایی و ... حق و حقوق این کشورها در سازمان ها و مجامع بین المللی بسیار اندک و در مواردی مثل «حق وتو» که تنها به پنج کشور پیروز جنگ جهانی دوم تعلق دارد، هیچ است. به راستی آیا هنگام آن نرسیده است که ملل و دول اسلامی در دنیای به اصطلاح مدرن، آزاد و دموکرات فعلی به چرایی این مناسبات ناعادلانه و چگونگی کسب حقوق برابر با دیگر واحدهای سیاسی بیندیشند؟ به نظر می رسد علاوه بر ساختارهای ناعادلانه بین المللی و خوی امپریالیستی جنگ طلبان پیروز جنگ جهانی دوم، کشورهای اسلامی خود نیز در تداوم این شرایط دخیل هستند.
در حالی که به فرموده مقام معظم رهبری ملت ها و کشورهای اسلامی در سایه وحدت و انسجام بر سر مشترکات فراوان مذهبی ، نژادی و نیازهای استراتژیک و مطلوبیت های آتی خود می توانند به صورت قدرت و ید واحده بسیاری از این ترتیبات ظالمانه را به هم بریزند و طرحی نو دراندازند. طرح مجدد اختصاص یک کرسی دائم در نشست کنفرانس اسلامی در اوگاندا روزنه ای از امید برای طرح فراگیر و اقدام عملی آن درعرصه جهانی به روی همگان باز می نماید.