علی حمزه پور
قوه مجریه آمریکا در طول دو سده پیشین، همواره رو به گسترش بوده است. این امر موجب افزایش حجم بوروکراسی و در عین حال رقابت میان مقامهای سازمانها و وزارتخانه ها و از سوی دیگر منجر به افزایش تواناییهای مربوط به گفت وگو ، چانه زنی و اقناع روسای جمهور در رابطه با کنگره ، گرو ه های فشار و لابی ها شده است. ساختار قوه مجریه در آمریکا عبارت است از:
1- کابینه
وزرا در ساختار قوه مجریه آمریکا به عنوان دستیاران رئیس جمهور می باشند و از این جهت با نظامهای سیاسی اروپایی تفاوت دارد و به همین دلیل به جای واژه minister برای آنان از واژه secretary به جای کلمه وزیر استفاده می شود. وزیرهای کابینه منصوب رئیس جمهور هستند و کاملا پیرو او بوده و در برابر او پاسخگو می باشند. آنها همکار رئیس جمهور محسوب نمی گردند و به هیچ عنوان دارای حق تصمیم گیری نیستند. رئیس جمهور دارای اختیارات تام است و در تصمیم گیریها و سیاستگذاریها در مشورت با اعضای کابینه خود دارای اختیارات کامل می باشد . تعداد وزارتخانه های فدرال در زمان نخستین دولت آمریکا در دوره ریاست جمهوری جرج واشنگتن شامل چهار وزارتخانه خارجه، خزانه داری ، جنگ و دادستان کل (دادگستری) بود. از آن زمان تاکنون تعداد وزارتخانه های فدرال ، چهارده وزارتخانه شامل وزارت امور خارجه، وزارت خزانه داری، وزارت دفاع، وزارت کشور، وزارت دادگستری، وزارت کشاورزی، وزارت کار، وزارت مسکن و توسعه شهری، وزارت حمل و نقل ، وزارت انرژی، وزارت بهداشت و خدمات انسانی، وزارت آموزش، وزارت امور سربازان از جنگ برگشته و وزارت امنیت داخلی می باشد.
2- دفتر اجرایی رئیس جمهور
رئیس جمهو در راس یک سازمانی قرار دارد که شامل بیش از دومیلیون و هفتصد و پنجاه هزار نفر پرسنل خدماتی فدرال و تقریبا سه میلیون نیروهای مسلح می باشند. این دفتر به منظور هماهنگی و هدایت ماشین عظیم قوه مجریه در سال 1939 تاسیس شد. امروزه این دفتر شامل 12 سازمان، شورا و بخش اجرایی است که نقش مهمی در پیشبرد امور اجرایی و ارائه مشورت رئیس جمهور و کابینه ایفا می نماید. ساختار این دفتر عبارتند از: ستاد کاخ سفید، دفتر مدیریت و بودجه، شورای امنیت ملی، شورای مشاوران اقتصادی، دفتر نماینده بازرگانی ، شورای کیفیت محیط زیست، دفتر سیاستگذاری علوم و فن آوری ، دفتر ملی سیاستگذاری و کنترل مواد مخدر ، شورای ملی اقتصاد، دفتر توسعه سیاستگذاری، دفتر سرپرستی و رسیدگی به شکایتها و دفتر معاون رئیس جمهوری.
3- ستاد کاخ سفید
اگر چه ستاد کاخ سفید به لحاظ سازمانی بخشی از دفتر اجرایی رئیس جمهور محسوب می شود اما در عمل از سایر بخشهای دفتر اجرایی رئیس جمهور جدا بوده و بطور مستقل و در ارتباط با شخص رئیس جمهور فعالیت می کند. این ستاد بالغ بر 400 وظیفه و طرح را پیگیری و اجرا می کند. این وظایف را رئیس جمهور تعریف و ابلاغ می کند و به جز در مواردی که مربوط به قانونگذاری و تصویب قوانین است نیازی به تائید کنگره ندارد. در حقیقت ستاد کاخ سفید و اعضای آن از مشاوران رئیس جمهور محسوب می شوند و دستورات رئیس جمهور را به نحوی که او بخواهد سازماندهی و اجرا می کنند.
4- کمیسیون های مستقل نظارت و کنترل
این کمیسیونها به عنوان رکن چهارم ولی فاقد ریاست در حکومت ایالات متحده توصیف گردیده است . این هیاتهای مهم مقتدر درون قوه مجریه قرارداشته ولی بخشی از آن نیستند. این اداره ها کارکرد خود را براساس قوانین مقرر انجام داده و دارای نوعی رابطه بسیار پیچیده ، رسمی و غیررسمی با رئیس جمهور و کنگره بوده که بسیار متفاوت تر از روابط عادی درون قوه مجریه می باشد. این کمیسیونها از طیف وسیعی کارکردهای نظارت و کنترل در حوزه های گسترده ای از زندگی صنعتی و تجاری برخوردارند، از قدرت تعیین نرخ برخوردار بوده ، پروانه های ایستگاه های رادیو و تلویزیون صادر می نمایند و نظارت براقدامات تجاری و روابط کارگری دارند. این کمیسیونها نیز خود به دو دسته اصلی و فرعی تقسیم می شوند. کمیسیونهای اصلی عبارتند از : سازمان حفاظت از محیط زیست، کمیسیون شرایط مساوی برای استخدام، دفتر اعتبارات کشاورزی، کمیسیون ارتباطات فدرال، کمیسیون فدرال انتخابات ، شورای مدیران عامل بانک مرکزی، کمیسیون فدرال بازرگانی ، کمیسیون میان ایالتی بازرگانی، سازمان ملی فضایی و هوانوردی (ناسا)، هیات ملی روابط گاز، بنیاد ملی علوم، کمیسیون تنظیم قوانین هسته ای، کمیسیون مقررات و مبادلات ارزی، کمیسیون حقوق بشر آمریکا، کمیسیون آمریکایی بازرگانی بین المللی و سازمان خدمات پستی و همچنین کمیسیونهای فرعی نیز شامل کمیسیون ناحیه آپالاش، سازمان امور ناظر بر روابط کار، کمیسیون کانال پاناما و سپاه صلح می باشد.