حسن دلجو
هفته گذشته مایکل هیدن رئیس سازمان جاسوسی آمریکا برای نخستین بار به استفاده این سازمان از شکنجه اعتراف کرد. وی در گزارش به اعضای کمیته اطلاعاتی مجلس سنای آمریکا با نام بردن از سه نفر از شکنجه شدگان گفت برای اعتراف گرفتن از آنها در طول بازجویی از روش های غرق شدن و قراردادن در دمای منجمد کننده استفاده شده است.
این اعتراف ناقض ادعاهای مکرر جورج بوش در رد به کارگیری شکنجه توسط آمریکا است. به دنبال انعکاس این خبر سازمان های مدافع حقوق بشر این اقدام سیا را محکوم کردند. کسانی که این خبر را می شنوند با خود می اندیشند که همه هیاهوهایی که در ارتباط با شکنجه علیه آمریکا مطرح شده به این سه فرد و در همین دو روش خلاصه می شود.
بر اهل اطلاع روشن است که این گزارش به این منظور انعکاس یافته که با ایجاد چنین تصوری برای مخاطبین برای همیشه بحث شکنجه توسط آمریکایی ها را از ذهن مخاطبین پاک کند. حال آنکه در واقع به شکل روزانه در زندان گوانتانامو و زندان های آمریکا در عراق افراد بسیاری تحت وحشیانه ترین شکنجه ها قرار دارند. استفاده پنهان آمریکایی ها از شکنجه به عنوان یکی از ابزار مهم گرفتن اعتراف و یا تحمیل اقرار درخصوص اموری که انجام نشده برخی از کارشناسان را به این سمت سوق داده که احتمالا آمریکایی ها در زندان هایی که شهروندان آمریکایی در آن زندانی هستند نیز از شکنجه استفاده می کند.