بصیرت: حدود دو هفته از اعزام یک نیروی 600 نفری از هواداران جنبش فتح به کرانه باختری از سوی اردن می گذرد. تقریباً مدت زمان مشابهی نیز از زمان آغاز حملات مستعمره نشینان صهیونیستی به شهروندان فلسطینی استان الخلیل در منطقه جنوبی بیت المقدس می گذرد.
اعزام نیروی زبده امنیتی اردنی به کرانه باختری در چارچوب مذاکراتی انجام شد که میان تشکیلات خودگردان فلسطین و اردن از یکسو و رژیم صهیونیستی و آمریکا از سوی دیگر برگزار شد. هدف از آن نیز تقویت کارکرد تشکیلات خودگردان در حوزه های امنیتی بخصوص کنترل مبارزان فلسطینی در کرانه باختری در مقابل تضعیف جریان مقاومت در نوار غزه بود که این دومی با تنگ تر شدن محاصره اهالی نوار غزه، قرار بود همزمان میسر شود.
بر اساس توافقات انجام شده در قبال سرکوب مقاومت در کرانه باختری به گونه ای که اسرائیل در این منطقه شاهد مبارزانی مانند حماس در نوار غزه نباشد، تشکیلات خودگردان فلسطین و نیروهای امنیتی وابسته به آن می توانند در شهرهایی چون رام ا...، الخلیل، نابلس و قلقیلیه و تا حدودی اریحا، زمام امور را به دست گرفته و به رتق و فتق امورات این مناطق بپردازند.
همچنین با حضور بیش از دو هزار نیروی آموزش دیده فلسطینی در اردن تحت نام «لشکر بدر» در کرانه باختری موافقت کرده است. بر این اساس، کنترل امنیتی شهرهای یاد شده می بایست در چارچوب توافق بین آمریکا، اسرائیل، اردن و تشکیلات خودگردان به نیروهای امنیتی تحت ریاست ابومازن واگذار می شد.
اما با بروز حوادث اخیر در الخلیل مشخص می شود که اسرائیل در احاله مأموریت به تشکیلات خودگردان فقط تا آن سطحی را می پذیرد که به مباحث امنیت ملی این رژیم نزدیک نشود. به بیانی ساده تر، تل آویو برای مأموریت تشکیلات خودگردان، حدود و تفکیکاتی را قایل است.
از دید رژیم صهیونیستی، نیروهای امنیتی تشکیلات خودگردان فلسطین فقط مأمور سرکوب مبارزان فلسطینی هستند. به عبارتی دیگر، نقش وکیل امنیتی را برای اسرائیل بازی می کنند، نه اداره امور کرانه باختری. چه این که اسرائیل هر گونه اداره مناطق تحت اشغال خود را به بهانه موضوعات امنیتی فقط در انحصار خود می داند. اسرائیلیها نیز همچون آمریکاییها در توافقات امنیتی با طرفهای خاورمیانه، موارد و بندهایی را مطرح می کنند که پس از امضای آن، دارای برداشت و تفسیرهای پیچیده و چندلایه باشد. از زمانی که تشکیلات خودگردان فلسطین عهده دار مأموریت جدید خود از سوی تل آویو شده است، ده ها عضو جنبشهای مبارز فلسطینی در کرانه باختری دستگیر و بازداشت شده اند. اما نیروهای امنیتی این تشکیلات زمانی که حادثه و یا درگیری بین مستعمره نشینان صهیونیست کرانه باختری و شهروندان فلسطینی این منطقه صورت می گیرد، فقط نظاره گر جولان نیروهای نظامی علیه شهروندان فلسطینی هستند.
رکن اساسی سیاستهای اسرائیل در سرزمینهای اشغالی فلسطین، «توسعه طلبی» و «کوچ اجباری» شهروندان فلسطینی در سرزمینهای اشغالی سال 1948 و 1967 است. بویژه این که الخلیل به لحاظ جغرافیایی نزدیکی خاصی به بیت المقدس دارد؛ بیت المقدسی که در محور سیاست یهودی سازی سرزمین فلسطین برای رژیم صهیونیستی قرار گرفته است. بنابراین ساده اندیشی است، اگر تشکیلات خودگردان منتظر ایفای نقش یک حکومت دارای حق سیادت در سرزمینهایی باشد که اسرائیل برای بلعیدن آن کمین کرده است.