محمد صفایى
یکى از تفاوتهاى اصلى سیاسیون مکتبى با سیاسیون اپورتونیست ، در عدم پاى بندى به مصـالـح مـردم و عزت ملـى است .اینک کـه در ایـام الله 13 آبان سالروز تبعید امـام (ره)قرارداریم ، بجاست به تناسب مـوضـوع یادى از آن ایام کنیم .
زمانى که امام (ره)به عنوان سلسله جنبان احیاى اسلام ناب پرچم مبارزه با طاغوت را بر دوش گرفت ، رژیم شاه بدترین نامردى ها را در حق آن یگانه دوران رواداشت ، حق سکـونت در وطـن را از او سلب کرد و ایشـان را به عراق تبعیـد نمود، بعثى ها که بعنـوان نماینـده اردوگاه شرق در منطقه با رژیم شاه به عنـوان نماینده اردوگاه غرب در حال رقابت بـودند، براى بهره گیرى از پتانسیل امـام در مقابله با رژیم ایران ، خدمت ایشان مى رسند .اما امام در همان کوران مبارزه با رژیم شاه دست رد بر همکارى با بعثى ها زده و مى فـرمایند ::» مبارزه ما با رژیم شاه ربطى به شما ندارد«. یعنى سیاسى مکتـبـى در راه مبارزه با باطل از باطل کمک نمى گـیـرد .
امـا عکس این قضیه صادر است ، اگر کسى از مـبـانـى مکتبى فاصله گـرفت و در مسیر مبارزه با حق قرار بگیرد، آنگاه براى مبارزه با حق، بهره گیرى از هر قدرت باطلى قابلیت تجویز مى یابد .
دقیقا یکى از تفاوتهاى اساسى سیاسیون مکتبى با سیاسیون فرصت طلب ، در همین عدم پاى بندى به مصالح مردم و عزت ملى نهفته است .آنها زمانى که از فریب افکار عمومى در داخل عاجز مى شوند، هیچ ابایى ندارند که با از دست دادن پایگاه داخلى به قـدرت خـارجى روى آورند، چرا که تشنگى قـدرت وقتـى جایگزین شیفتگى خدمت شده آنگاه هر اقدامى براى برآورده نمودن این عطش توجیه پذیر مى شود .اگر روزى با شعارهاى زیبا و فریبنده بشود افکار عمومى را فریفت ، این کار اولویت پیدا مى کند، اما وقتى که شعـارهاى زیبنده ایران براى همه ایرانیان ، و تحمل مخالف ، در حد پذیرش یک شهردار اصولگراى برآمده از نهادى مدنى هم قابلیت تحمل نمى یابد، شعارها در صحنه عمل مهر ابطال مى خورد و استراتژى فشار از پایین ، چانه زنى در بالا، به استراتژى فشار از بیرون امتیازگیرى در درون تبدیل مى شود .
این روزها، وقتى که بـرنامه پیوستن به پروتکل الحاقى ، با تدبیر نخبـگـان سیاسى کشور از دست جریان افـراطى ذلت پذیـر حتى بـراى کوتاه مدت خارج شد، در پروژه اى هماهنگ ، آمریکایـى هـا رسما اعلام مى کنند که با انتخـابـى شیرین ، شیرینى مورد نظر را به کام طرفداران حقوق بشر آمریکایى ریختند .از آن هنگام داخلى ها نیـز بـدون آنکه نیـازى به پرده پوشى ماجـرا داشته باشند، یـا لاعلاج از آشکار شدن این هماهنگى بین معبود و عابد باشند، علنا به تئوریـزه کردن بردگى غرب پرداختند و صریحا اعلام کردند تا دیر نشده است و آنها حقوق بشر غربى را بر ما تحمیل نکرده اند، ما خود داوطلبانه به استقبال آن برویم ،
در همین راستا پروژه سازى هاى مصنـوعى چون روزه سیاسى در حمایت مجرمین سیاسى ، بهـره گیـرى از پرونده زهرا کاظمى ؛ و ...که خـود صانع آن بـودند، آغاز شد و به نظر مى رسد تا انتخابات هفتم ادامه یابد، غافل از اینکه هوشیارى امروز مردم ایران یوغ بردگى بیگانگان را تنها لایق تئورى پردازان آن مى داند .