بـا تــوجـه بــه مــواضـع گـسـتـاخــانــه ، غــیــرمـســوولانــه و مداخله گـرایانه اى که هر از چند گاهـى از سـوى مقامات انگلیـس علیه جمهورى اسلامى اتخاذ مى شود، همواره این سوال رادر میان افکار عمومى و محافل سیاسى و مطبوعات کشور ایجاد کرده است که آیا در رابطه با انگلیس (کهبه استعمار پیر و دیپلماسى مبتنى بر فریب معـروف است )سـودى عایـد جمهـورى اسلامى مى شـود؟ عده اى در داخل و حتى گاه در دستگاه دیپلماسى بر این اعتقادنـد که روابط با انگلیس نه تنها موجب تقویت دیپلماسى ایران در میان اروپا و پیشبرنده است بلکه حتى امکان تاثیرگذارى بر سیاست هاى دولت آمریکا و رژیم صهیونیستى نیز بوجود خواهد آمد لیکن بسیارى هم بر این بـاورى هستند که هر نـوع اتکا بـه رابطه با انگلیسى هـا، خوشبینانه و به دور از واقعیت تاریخى و موجود است ؛ زیرا :
1 ـ در پرونده تاریخ روابط ایران و انگلیس در گذشته (قبلاز انقلاب )نمونه هاى فراوانى از مداخله گرى و بى اعتمادى را مى توان دریافت ؛ همچـون کودتاى 28 مرداد 1332 که حاصل همکـارى تنگاتنگ و نزدیک سازمان هاى اطلاعاتى و جاسوسى انگلستان و آمریکا بود .
2 ـ روابط ایـران و انگلیس طـى 25 سال پس از انقلاب نـیـز مملو از بى اعتمـادى ، فـرصت طلبى و مداخله گـرى بـوده است ؛ همچنانکه انگلیس در سـال 1359 روابط خـود را با تهران بواسطه تعطیلى لانه جاسـوسى آمریکا و به خـواست واشنگتـن به مدت 8 سال قطع کـرد .طى این دوران ، انگلیسى ها همگام با آمریـکـا در ضربه زدن به نظام نوپاى اسلامى نیز دریغ نورزیدند؛ از پناه دادن ضدانقلابـیـون فرارى در کشـورشان تا حمایت مـعـنـوى و مادى به براندازى نظام اسلامى در داخل و کمک هاى بى دریغ به رژیم بعثى در جنگ تحمیلى و همراهى با انواع تحریمهاى آمریکا علیه ایران ، تنها بخشى از عملکردهاى دولتمردان لندن علیه جمهورى اسلامى به شمار مى آید .
3 ـ از سال 1367 که جمهورى اسلامى ایران روابط خود را با اروپا گسترش داد، روابط انگلیس نیز توسعه یافت اما دیرى نپایید که ماجـراى سلمان رشدى (کهبه دست سیاستـمـداران لنـدن و در دامان دیپلماسى این کشور ساخـتـه و پـرداخته شده بود )بار دیگـر روابط دو کشور را دستخوش تحول نموده و به دیپلماسى نظام نشان داد که نباید به انگلیس ، رویکرد خوشبینانه اى داشته باشد؛ چنانکه امام راحل نیز چنین هشدارى را به وزارت خارجه در خصوص روابط با دنیاى غرب داده بودند .
3 ـ از سال 1369 رابطه سیاسى دو کشور مجددا در سـطـح کاردارى برقرار شد اما ایـن روابط تا بهار سال 1378 کاملا سـرد و گاهى به خصمانه گرایید؛ از جمله در جریان » میکونوس «بار دیگر انگلیسى ها در چارچوب سناریوى آمریکایى ها به همراه سایر دول اروپایى سفارتخانه هایشان را تعطیل کردند . بدین ترتیب رفتار دولتمردان انگلیس طى این دوران بر همگان ثابت کـرده که این کشور نه تنها در دیپلماسى یک همـکـار نیسـت بلکه معضل و مانع عمده اى نیز در پیشبـرد مناسبات ایـران و اروپا بـوده است .جالب اینـکـه طـى ایـن مـدت ، تلاش هاى مسـتـمـر دیپلماتها و کـارگزاران سیاست خارجى کشورمان براى ایجاد حتـى اندکى تعدیل در خط مشى لندن بى نتیجه مانده بود .
4 ـ در سال 1378 روابط دو کشور به سطح مبادله سفیر رسید اما با پایان یافتن مامـوریـت نـیـک بـراون در تهران ، بـا جایگزینـى جـاسـوس کهـنـه کـار ایـنـتـلـجـنـت سـرویـس ، از سـوى «رادوى » انگلیسى ها بار دیگر روابط دو کشور را تیره ساخت .
5 ـ از حادثه 11 سپتامبر به بعد لندن همداستان آمریکایى ها و رژیم صهیونیستى ، جنگ روانى تازه اى را علیه ایران برانداخت . چنانکه همراهى بیش از حد » بلر «نخست وزیر انگلیس از مواضع خصمانه و افراطى آمریکا علیه جمهورى اسلامى حتى ناخرسندى روزنامه ها و مطبوعات انگلیس را برانگیخت .روزنامه گاردین در این رابطه نوشت :بلر عامل اصلى تیرگى روابط تهران لندن است .
این روزنامه در ادامه نـوشت :سیاست یکجانبه و پیشگیـرانه بلر، علیه جمهورى اسلامى در دیدار خصوصى وى با شارون در تیرماه 82 به طور کامل مستحکم شد . در حقیقت بازداشت هادى سلیمان پور ـ سفیر سابق کشورمان در آرژانتین توسط پلیس انگلیس دستگیرى اتباع ایرانى در انگلیس به اتهام جاسوسى و متهم کردن ایران به حمایت از تروریسم از سوى بلر و ابراز تاس از پایان زود هنگـام اغتشاشات در خردادماه 82 در تـهـران و اعـلام حـمـایـت از ایـن اغـتـشـاشـات و حـمـایــت از سـیـاسـت هـاى شـارون در قـبــال جـمـهـورى اسـلامـى و ...از عملکردهاى خصمانه و مداخله گرایانه لندن در قبال ایران اسلامى است .
از این رو با توجه به روند سیاست لندن با تهران مى توان به این جمعبندى رسید که روابط دو کشور تا زمانى که پیوند ساختارى میان سیاست لندن و کاخ سفید وجود دارد، همچنان به حالت خصمانه باقى خواهد ماند .