بصیرت: بر خلاف شواهد موجود، معاون رئیس جمهور ایالات متحده همچنان اصرار دارد صدام می توانست تسلیحات کشتار جمعی تولید کند.
اسکات ریتر، تحلیلگر اطلاعاتی سابق یگان تفنگداران دریایی آمریکا و بازرس سابق تسلیحاتی سازمان ملل، از مشهورترین منتقدان سیاست خارجی ایالات متحده محسوب می شود که پیش از حمله آمریکا به عراق در مارس 2003 بارها اعلام کرد، بغداد هیچ سلاح کشتار جمعی در اختیار ندارد.
فضای سیاسی حاکم بر ایالات متحده در آن زمان سبب شد، موضع اسکات ریتر در برابر سیاست خارجی این کشور به صورت گسترده ای محکوم شود.اسکات ریتر در آگوست سال 1998 در اعتراض به عملکرد شورای امنیت استعفا داد و از تیم بازرسان تسلیحاتی سازمان ملل کناره گرفت.
او چند روز بعد در برابر کمیته های خدمات نظامی و روابط خارجی سنای آمریکا حاضر شد تا توضیحاتی ارائه کند.
هنگام اظهارات اسکات ریتر درباره روند بازرسی ها در عراق، سناتور ژوزف بایدن گفت: شما در مقامی نیستید که درباره ضرورت درگیر شدن یا نشدن آمریکا در جنگ تصمیم گیری کنید. اما مدتی بعد، سناتور جمهوریخواه جان مک کین این گونه بر گفته های همقطار دموکراتش خط بطلان کشید: کاش !حکومت ]آمریکا[هنگام جنگ با یکی از مقامهای همپایه «ریتر» مشورت کرده بود. اینک درستی انتقادات اسکات ریتر به سیاستهای ایالات متحده به اثبات رسیده است.
اسکات ریتر در یادداشتی با عنوان «دنیای خیالی دیک چنی» که در روزنامه بریتانیایی گاردین به چاپ رسیده به نقد و بررسی گفتگوی اخیر دیک چنی با شبکه خبری ای بی سی پرداخته است.
بازرس سابق تسلیحاتی سازمان ملل می نویسد: در حالی که حکومت رو به افول بوش در تلاشی دیگر در پی آن است تاریخ را بازنویسی کند. معاون رئیس جمهور، دیک چنی ، در مصاحبه اختصاصی با شبکه خبری ای بی سی، در مسیر مخالفت با استدلالهای کارل روو، مشاور سابق رئیس جمهور آمریکا قدم گذاشت. کارل روو پیش از این گفته بود اگر اطلاعاتی که پیش از حمله به عراق به ما داده شد، نشان می داد این کشور سلاح کشتار جمعی در اختیار ندارد، ایالات متحده خود را در جنگ درگیر نمی کرد.
به اعتقاد چنی، تنها اشتباهی که ایالات متحده درباره عراق مرتکب شد درباره ذخایر تسلیحات کشتار جمعی به هنگام حمله سال 2003 بود که وجود خارجی نداشت. او می گوید: آنها(آمریکایی ها) دریافتند که صدام هنوز توانایی تولید تسلیحات کشتار جمعی را دارد. او فناوری، متخصصان و مواد اولیه اصلی را در اختیار داشت.
اسکات ریتر ادامه می دهد: معاون رئیس جمهور باید هم در بینش تاریخی هم در اطلاعات خود از حقایق، بازنگری کند. درست پیش از تصمیم رئیس جمهور بوش برای تهاجم به عراق، گروه های بازرسی تسلیحاتی سازمان ملل در داخل عراق مشغول فعالیت بودند و همه زیرساختهای صنعتی عراق را تحت نظر داشتند. آنها هیچ شواهدی که حاکی از انباشت سلاحهای کشتار جمعی یا تلاش عراق برای بازیافت توان تولید این تسلیحات باشد، به دست نیاوردند. آن مقدار قابلیت صنعتی - با کاربرد دوگانه- هم که وجود داشت در نتیجه تحریمهای اقتصادی و جنگ، به حدی تضعیف شده بود که در عمل تولید تسلیحات کشتار جمعی تقریباً غیرممکن بود. اینکه بگوییم صدام توانایی یا فناوری تولید سلاحهای کشتار جمعی را در زمان حمله ایالات متحده به عراق داشت، چیزی جز نمایش غیرواقعی حقایق فاحش نیست.
استدلال برخی بر تیم متخصصانی استوار است که صدام در اختیار داشت اما این منابع انسانی بدون زیرساخت صنعتی، قدرت اقتصادی یا رویکرد سیاسی مورد نیاز برای تولید تسلیحات کشتار جمعی به کار نمی آمد و هیچ یک از این پیش نیازها در دسترس نبود. استدلالهای چنی درباره مواد اولیه تولید تسلیحات کشتار جمعی مضحک است. هنگام حمله به عراق، مواد اولیه شیمیایی که در تولید قانونی آفت کشهای شیمیایی کاربرد دارد، در این کشور موجود بود اما امکان استفاده از آنها در تولید عوامل شیمیایی و ضد اعصاب سارین، تابون و وی ایکس - که حکومت بوش ادعا می کرد پیش از حمله به عراق به میزان قابل توجهی انبار شده بود- وجود نداشت.
بازرس پیشین تسلیحاتی سازمان ملل می افزاید: درباره توانایی عراق در زمینه ساخت تسلیحات بیولوژیک نیز می توان به همین استدلالها استناد کرد. کشف چند بطری سم بوتولونیوم که در روشهای درمانی با بوتاکس کاربرد دارد و برای اهداف تسلیحاتی مناسب نیست به منزله یافتن مواد خام ]برای تولید سلاحهای کشتار جمعی[ تلقی نمی شود. بر اساس این شواهد غیرقابل انکار از سال 1991 به این سو - که برنامه هسته ای عراق از هم گسیخته شد- هیچ برنامه تسلیحات اتمی در این کشور در دستور کار قرار نداشته است. موضوع تسلیحات کشتار جمعی عراق در محاصره حقایق ناهمگنی است که چنی منتشر کرده تا از این رهگذر اذهان عمومی را از واقعیت منحرف کند. تمامی مقامات حکومت بوش به خوبی می دانند اطلاعات مربوط به تسلیحات کشتار جمعی عراق که پیش از حمله به این کشور منتشر شد، خدشه دار و متناقض بوده است و ازسویی ]درهمانزمان [می دانستند که این مسأله تغییری در نتیجه ماجرا ایجاد نمی کند زیرا بوش بدون توجه به حقایق اثبات شده، اصرار داشت به عراق حمله کند.
چنی در دفاع از حمله آمریکا به عراق و خلع صدام از قدرت گفت: صدام بازیگر بدی بود و اکنون عراق و دنیا بدون او در وضعیت بهتری به سر می برند. این استدلالها به لحاظ منطقی ضعیف است. در شرایط کنونی بسیار دشوار است که آشکارا بگوییم امروز زندگی در بغداد، موصل، بصره و دیگر شهرهای غیرکردنشین از دوران صدام بهتر است. اگر از یک بانوی عراقی بپرسید آیا وضعیت امروز بهتر از دوره صدام است، پاسخ او یک «نه» پرطنین خواهد بود.
اشغال عراق از سوی ایالات متحده بسیار وحشیانه، خونین و ویرانگرتر از همه کارهایی است که صدام در دوران سلطه اش انجام داد. با مرور سوابق ارتش آمریکا در عراق - از تهاجم وحشیانه به مناطق مسکونی گرفته تا خانواده هایی که از هم پاشیده و شهروندانی که به اشتباه زندانی شده اند(شمار زندانیان عراق در مدت اشغال این کشور توسط آمریکا، دوران سلطه صدام را تحت الشعاع قرار می دهد)- روشن می شود تنها تفاوت موجود در حاکمیت ترور تحمیلی بر مردم عراق امروز و عراق دوران صدام در این است که ایالات متحده در توسل به ترور بسیار سخت گزین تر عمل می کند.ایالات متحده و دنیا در حالی با احیای نقش ایران در عراق مبارزه می کنند که حزب متبوع نخست وزیر نوری المالکی(حزب دعوه که ایران با آن میانه خوبی دارد) تنها به صورت اسمی عراق را اداره می کند. ثبات جاری در عراق امروز به قیمت حضور 150 هزار نظامی آمریکایی در این کشور به دست آمده است....
اسکات ریتر در پایان نوشته است: حمله به عراق و براندازی صدام - که این ملت را به صورت «موجودیتی سکولار» در کنار هم نگه داشته بود- بدترین خدمتی است که ایالات متحده می توانست در حق مردم عراق، خاورمیانه و نیز تمامی دنیا انجام دهد. بی توجه به استدلالهای چنی درباره تسلیحات کشتار جمعی که به لحاظ بنیادی خدشه دار است، رویکرد دگرگونه او در تفسیر حمله آمریکا به عراق تنها نشان می دهد که اوهام تا چه اندازه در ذهن معاون رئیس جمهور رخنه کرده است.