ناله کن آه ای دل من ناله کن
در هجوم دردها بر سینه ها
بر وداع قلب ها با قلب ها
بر شکست سینه ها از کینه ها
¤¤¤
بر خزان عشق بر پایان مهر
بر غروب راستی، آزادگی
در کمینگاهی که نامش زندگی است
بر فنای رادمردی، سادگی
¤¤¤
در عزای عزت انسان نشین
ای دل زخمی، دل دروای من
بر مزار مردمی اشکی فشان
چشم من ای چشم خون پالای من
ای قلم! ای شعر! ای دست! ای زبان
پرده گیر از چهر صهیون و صلیب
داستان غربت انسان سرای
در هجوم تیغ و تزویر و فریب
¤¤¤
داستان پرداز عصر بی کسی است
آدمی در قدس و افغان و عراق
بر گلوها تیغ خودکامان غرب
در سبوها زهر بیداد و نفاق
غرب ای فربه شده از خون شرق
چیست جز انسان شکاری خوی تو
اینک اینک فتنه صهیونیان
داغ ننگ دیگری بر روی تو
¤¤¤
آی! دژخیمان عالم شرمتان
ای درم داران بی غم وایتان
روح قارون است در جسم شما
خون آتیلاست در رگ هایتان
¤¤¤
نام تان پرویز را تصویر کرد
رسم آن خونریز را از یاد برد
تیغ تان، تزویرتان، تسکین تان
فتنه چنگیز را از یاد برد
کیستی ای مردمی گم کردگان؟
ای شرف سیلی خور دستانتان
از کدامین دیو فرمان می برید؟
با کدامین دد بود پیمانتان؟
ناله ام! ای ناله! خشم آگین برآی
از درون سینه طوفانی ام
تا برآشوبد زمان از شورش ام
تا زمین خیزد به هم پیمانی ام
¤¤¤
تا در این تاریکی تلخ و خموش
سرفرازد آتشی عالم فروز
تا برآید از تنور سینه ها
شعله ای عدل آفرین خودکامه سوز
ای سیه روزان و محرومان خاک
آنک آنک صبح، مهدی، رستخیز
ای ستمکاران و خون ریزان عصر
پاسخ هر تیغتان صد تیغ تیز