بصیرت: سفر بان کى مون دبیرکل سازمان ملل متحد بلافاصله پس از برقرارى آتش بس و توقف حملات رژیم صهیونیستى به غزه، هرچند در نگاه اول بارقه هاى امید را در دل دوستداران صلح و امنیت پایدار بین المللى روشن کرده و امیدها را نسبت به نقش آفرینى بیشتر و مؤثرتر این نهاد بین المللى در موضوعات پیچیده جهانى افزایش داد ولى با کمال تأسف با مشاهده نحوه برنامه ریزى و سیاستگذارى مربوط به این سفر، تمامى امیدها به یأس مبدل شد.
بان کى مون به عنوان دبیرکل سازمان ملل متحد و چهره اول جهانى نه تنها در این سفر، از موضع بى طرفى خود فاصله گرفت، بلکه سؤالات تازه اى در خصوص نحوه عملکرد سازمانى را که ۶۴ سال پیش به امید برقرارى صلحى پایدار ایجاد شده بود، مطرح کرد.
دبیرکل که پیش از سفر به نوار غزه، با ایهود اولمرت نخست وزیر رژیم تروریستى - صهیونیستى دیدار کرده بود به هنگام حضور در خرابه هاى غزه، حضار را به یک دقیقه سکوت دعوت نمود!
این اقدام نمادین که به منظور اداى احترام به شهداى غزه صورت پذیرفت، در حالى است که این سازمان از ابتداى فاجعه غزه، در برابر نسل کشى ها و جنایات جنگى رژیم جنایتکار صهیونیستى یا «سکوت» نمود و یا اقداماتى کاملاً شکلى و فاقد اثرگذارى فورى و قاطع انجام داد. بدین ترتیب اکنون که پس از کشتار بى رحمانه ۲۲ روزه، دبیرکل سازمان ملل از صحنه هاى جنایت این رژیم بازدید به عمل مى آورند، بهترین کار «یک دقیقه فریاد» به جاى «یک دقیقه سکوت» مى باشد.
«یک دقیقه فریاد» بر سر رژیمى که با دهن کجى و بى تفاوتى آشکار به مقررات بین المللى و کنوانسیون هاى الزام آور، اعتبار و مبانى الزام آور بایسته هاى بین المللى را به استهزا گرفت.«یک دقیقه فریاد» بر سر جنایتکارانى که کمترین پایبندى نسبت به حقوق بنیادین حقوق بشرى و بشردوستانه از خود نشان نداده و نمى دهند.«یک دقیقه فریاد» بر سر قدرت هایى که آرمان صلح طلبى جامعه جهانى و جایگاه سازمان ملل را وجه المصالحه مطامع سیاسى و زیاده خواهى هاى خود کردند.«یک دقیقه فریاد» بر سر جنایتکارانى که خانه ها را بر سر کودکان و طفلان، خراب کردند و آرامش آغوش گرم مادرانشان را به بى رحمانه ترین شکل ممکن از آنها گرفته و به جاى آن بر سینه هاى کوچکشان سرب و ترکش نواختند.«یک دقیقه فریاد» بر سر رژیم نژادپرستى که مردم بى دفاع غزه را در حسرت یک شب آرام و روزى بى خطر، عمرى است محبوس نموده و در پایان دوره حبس نیز، بر سینه شان مدال هایى از سربهاى داغ و ترکش هاى تیز و برنده آویزان کرد. و سرانجام «یک دقیقه فریاد» و هشدار بر مجامع، دیوان ها و سازمان هایى که رسالت محاکمه و مجازات جنایتکاران بین المللى را دارند تا به خونخواهى بى پناهان و مظلومان غزه، کرسى عدالت کیفرى را مستقر نموده و با بى کیفرى بین المللى مبارزه نمایند.
بان کى مون که در رأس بزرگترین سازمان بى طرف بین المللى قرار دارد، در دیدار از غزه، تنها به بازدید از اماکن تخریب شده سازمان ملل اکتفا کرد و گویى در این فاجعه عظیم، تنها به حریم مصونیت سازمان ملل تعدى شده است! وى به هر دلیلى حاضر نشدند بر سر ویرانه هایى که هنوز پیکرهاى غرق به خون مادران و کودکان و پیرانى را که تنها به جرم بى گناهى و فلسطینى بودن، خانه هایشان به گورستان خانوادگى تبدیل شد، حضور یابند.شخصیتى که مى بایست حرکت، کلام و اقدامش نشانه اى از بى طرفى و عدالت بین المللى باشد، قبل از سفر به غزه، با اولمرت نخست وزیر مفتضح و جنایتکار رژیم صهیونیستى به عنوان یک طرف جنگ ملاقات کرد ولى از دیدار با طرف دیگر (حماس) خوددارى کرد؛ گویى که از نظر دبیر کل، جنگ غزه تنها یک طرف داشت!
این نوع عملکرد کاملاً یکجانبه گرا از سوى مقامى صورت مى پذیرد که قرار است کمیته اى را براى حقیقت یابى از جرائم رژیم صهیونیستى عازم منطقه نماید!
دبیر کل در بازدیدهاى خود از ساختمان هاى تخریب شده سازمان ملل در غزه با تأثرى خاص اعلام کرد از این که به عنوان دبیر کل سازمان ملل نتوانسته به این فاجعه هر چه زودتر پایان دهد، متأسف است.
این اظهار تأسف بیش از آنکه موجب التیام بازماندگان قربانیان غزه شود، اعلام خطرى جدى و حیاتى براى آنان و براى کل جامعه بشرى است؛ چه این که این ابراز تأسف در حقیقت اعترافى تلخ به ناکارآمدى مکانیزم هاى موجود در سازمان ملل متحد جهت حفظ و حراست از انسان ها در برابر تجاوزات، جنایات و خونریزى قدرت هاى بزرگ مى باشد.
به راستى ابراز تأسف دبیر کل در خصوص ناتوانى از اقدامى مؤثر در فاجعه غزه به چه معناست
این ابراز ناتوانى و تأسف، بیانى روشن از ضعف شخص دبیر کل در مدیریت سازمان ملل بوده و این دغدغه را که جهان در صورت مواجهه با این فجایع بر روى مساعى چه مقام و کدام سازمان بین المللى و فراحاکمیتى مى تواند حساب نماید، مطرح مى سازد
هر چند در سفر بان کى مون به غزه نکات تأثر انگیز فراوانى به چشم مى خورد و در این مختصر، مجالى براى پرداختن به همه این موضوعات نیست اما به هیچ وجه نمى توان از روى این درخواست بان کى مون از مقامات رژیم صهیونیستى بى تفاوت گذشت. وى در بازدید از مدرسه اى که متعلق به سازمان ملل بوده و اکنون مدفن چهل فلسطینى غیرنظامى مى باشد، از مقامات این رژیم خواست در مورد علت حمله جنگنده هاى این رژیم به ساختمان هاى سازمان ملل و مدرسه وابسته به این سازمان تحقیق کنند!
در پاسخ به این درخواست دبیرکل باید گفت: در فاجعه غزه، تنها ساختمان هاى وابسته به سازمان ملل مورد حمله رژیم صهیونیستى قرار نگرفت بلکه تمامى خانه ها، بیمارستان ها، مساجد و سایر اماکن غیرنظامى بصورت وحشیانه اى مورد هجوم قرار گرفت و حال که سؤالى براى دبیر کل ایجاد شده است، بهتر آن است که سؤال خود را تنها منحصر به ابنیه سازمان ملل ننمایند و خود را بیش از رئیس یک شرکت یا سازمانى خصوصى که تنها مدافع منافع سازمانى و صنفى خود مى باشد، در نظر بگیرند
همچنین بر طبق گزارش هاى متواتر سازمان هاى بى طرف و بشردوستانه بین المللى، تمامى این حملات به شکل هدفمند و عامدانه انجام پذیرفته و در این میان طرح سؤال از سوى دبیر کل یا نشان از بى اطلاعى وى است (که دلیلى کاملاً غیرقابل قبول مى باشد) و یا دلیلى بر بى تفاوتى او نسبت به حرمت و جایگاه سازمان ملل متحد.
به هر حال هر چند اقدام دبیر کل در سفر به منطقه را مى توان تلاشى جهت اصلاح وجهه تخریب شده این سازمان نزد افکار عمومى جهانى ارزیابى نمود، لیکن همین اقدام شتابزده و کاملاً معنى دار وى، سؤالات بى پاسخ فراوانى را فراروى ناظران بى طرف بین المللى و ملت هاى جهان قرار مى دهد.