صفحه نخست

بین الملل

سیاسی

چند رسانه ای

اقتصادی

فرهنگی

حماسه و جهاد

دیدگاه

آذربایجان غربی

آذربایجان شرقی

اردبیل

اصفهان

البرز

ایلام

بوشهر

تهران بزرگ

چهارمحال و بختیاری

خراسان جنوبی

خراسان رضوی

خراسان شمالی

خوزستان

کهگیلویه و بویراحمد

زنجان

سمنان

سیستان و بلوچستان

فارس

قزوین

قم

کردستان

کرمان

کرمانشاه

گلستان

گیلان

لرستان

مازندران

مرکزی

هرمزگان

همدان

یزد

صبح صادق

محرومیت زدایی

صفحات داخلی

صفحه نخست >>  عمومی >> آخرین اخبار
تاریخ انتشار : ۰۳ ارديبهشت ۱۳۸۶ - ۱۱:۴۶  ، 
شناسه خبر : ۷۵۳۵

طرح برخورد با پدیده و مظاهر بدحجابى از نخستین روز اردیبهشت از سوى نیروى انتظامى آغاز شد. اجراى طرح با سه واکنش متفاوت در سطح نخبگان و عامه مواجه شد.

گروهى برخورد با پدیده بدحجابى را گامى در مسیر سلامت جامعه معرفى کردند و تاکید نمودند تظاهر به بدحجابى نه تنها نفى ضرورت دین اسلام است که تلاشى - خواسته یا ناخواسته - در معنویت زدایى است. از آنجا که جمهورى اسلامى بر پایه معنویت شکل گرفته و بر همین مبنا ادامه حیات مى‌یابد، معنویت زدایى و به تبع آن گسترش بدحجابى و نفى سایر الزامات اسلامی، خواست دشمنان انقلاب و جمهورى اسلامى است. بنابراین برخورد با بدحجابی، اقدامى در برابر دشمنان نظام دینى کشور قلمداد شده واز ماهیت و ضرورت سیاسى برخوردار است.

گروه دوم برخورد با مظاهر بدحجابى را ایجاد کننده یک تنش اجتماعى و ایجاد سطح برخورد بخشى از جامعه عنوان کردند و خواستار جایگزینى اقدامات فرهنگى در برابر ایجابات انتظامى شدند.

واکنش سوم از سوى کسانى صادر شد که اساسا ورود حکومت به این موضوع را غیر لازم و البته نفى آزادى‌هاى شخصى مى‌پندارند و این پنداشت خود را هم رسانه‌اى کرده‌اند.

قرآن کریم- به طور مثال در سوره نور - به صراحت از حجاب اسلامى به عنوان یک ضرورت یاد کرده است که امنیت فرد و جامعه را تضمین مى‌کند. از این رو “حجاب اسلامی” از جمله فرمان‌هاى الهى است که بنا به روشنی،‌ تابع تفسیر و قرائت‌هاى فرق اسلامى نشده و نمى‌شود.

در ادیان آسمانى دیگر نیز به موضوع حجاب بر‌مى‌خوریم. زنان زرتشت پوشش ویژه‌اى دارند. در دین مسیح نیز با وجود تحریفات گسترده‌‌اى فردى قائل به این نشده است که حضرت مریم مقدس بى‌حجاب بوده است و یا اینکه مى‌توان راهبه‌اى را بدون حجاب متصور شد.

جالب است بدانیم که مورخینى همچون “هرودوت” در شرح احوالات ایرانیان باستان از پوششى سخن رانده‌اند که امروز ما مى‌توانیم از آن به عنوان یکى از مصادیق “حجاب” یاد کنیم.

از این رو در ضرورت و ماهیت عمومى حجاب تردیدى به جا نمى‌ماند. بنابراین تلاش‌هایى که بیشتر از ناحیه بدخواهان سیاسى یا جاهلان نسبت به مبانى دینى صورت مى‌گیرد، وجاهت علمى ندارد. تا این جا برخورد نیروى انتظامى به عنوان مسئول امنیت و نظم عمومی،‌بجا و شایسته تقدیر است. اما در این میان سه گونه نگرانى براى جامعه وجود دارد: نخست، آیا برخورد با پدیده بدحجابى همراه با خشونت است و یا ماهیت ارشادى دارد؟

خشونت نه تنها سبب سازندگى نمى‌شود و باور آفرین نیست که جرى شدن را به دنبال خواهد داشت. گزارش‌هاى نخستین روز اجراى برخورد با پدیده‌ بدحجابى گویاى این است که برخورد نیروى انتظامى با مظاهر بدحجابى ماهیت ارشادى داشته است.فرمانده نیروى انتظامى در گفتگوى خبرى شنبه شب شبکه دو سیما، بر ارشادى بودن برخورد و در صورت اقتضا دلالت به مقرهاى ویژه و ادامه کار ارشادى نسبت به دلالت‌شدگان تاکید نمود. از این رو مى‌توان به ماهیت ارشادى فرهنگى نیروى انتظامى اطمینان داشت. نگرانى دوم، مقطعى بودن اجراى طرح برخورد است. اگر چه نیروى انتظامى معتقد است، تنها در اردیبهشت طرح برخورد برجسته شده است و برخورد همیشگى است. نگرانى سوم همراهى نکردن دستگاه‌ها و نهاد‌ها با نیروى انتظامى است. برخورد با بدحجابى موضوعى نیست که تنها نیروى انتظامى مسئول آن باشد. در جامعه اسلامى همه مسئول‌اند و همه ملزم به اعمال فریضه امر به معروف و نهى از منکر . از این رو بجاست یک نهضت فرهنگى همیشگى با ظرفیت کلى جامعه پا گیرد.

امید است که حجاب در کشور به عنوان یک هنجار عمومى بیش از پیش رشد یابد و تاثیر آن در رشد شاخص سلامت و امنیت عمومى را شاهد باشیم!

نام:
ایمیل:
نظر: