بصیرت: عراق به لحاظ ساختار قدرت در پی برگزاری نسبتاً آرام شوراهای استانی، به یک مرحله جدید از حیات سیاسی اش وارد می شود. پیروزی ائتلاف متعلق به نوری المالکی نخست وزیر عراق از جهات متفاوتی می تواند مورد توجه قرار گیرد، اما مهمترین پیامد احتمالی این تحول، در ساختار قدرت خواهد بود. واقعیت آن است که عراق بین تمرکز قدرت در دولت مرکزی طبق نمونه قبلی و توزیع متوازن تر قدرت بین مرکز و استانها، در نوسان باقی مانده است. به نظر می رسد تمرکز قدرت عمدتاً بین گروه قومی عرب و عدم تمرکز بین قومیت کرد عراقی هواخواهان خاص خود را داشته باشد. نظام فدرالی اساساً با منافع و دیدگاه های کردها همخوانی دارد و نظام تمرکز سنتی عربی است و در میان اعراب عراقی، قطع نظر از مذهب سنی یا شیعه، هواداران جدی تری دارد.
در این بین، نوری المالکی هر دو ساختار قدرت را در نظر گرفت و پیروزی اش در انتخابات استانی نشان داد در کلیت امر تمایل عمومی به ایجاد توازن بین قدرت محلی و قدرت ملی است. در عین حال، این انتخابات واقعیت مهمتری را به اثبات رساند و آن اینکه اکثریت جامعه عراق گرایشهای افراطی را مناسب شرایط امروز خود نمی داند و مایل است به میانه روی گرایش بیابد. دست کم می توان گفت مردم در چهارده استانی که انتخابات در آنها برگزار شد، چنین تمایلی را از خود بروز داده اند. در عین حال، پیروزی گروه مذهبی عرب در موصل، جدا از گرایشهای سیاسی و حزبی آنها، می تواند در تحولات بعدی مؤثر شود و مطالبات قومی عرب - کرد را وارد مراحل جدیدی سازد.
انتخابات در مناطق کردنشین در آینده ای نزدیک برگزار می شود و نشانه هایی وجود دارد که حزب دموکرات و اتحادیه میهنی کردستان عراق به تفاهمهایی رسیده اند و جا به جایی قدرت محلی در اقلیم کردستان در روندی دموکراتیک امکان پذیر شده است. با این حال، واقعیت آن است که رقابتهای حزبی و سیاسی همچنان وجود دارند و عراق تا ثبات کامل سیاسی و اجتماعی هنوز فاصله زیادی دارد. با توجه به همین واقعیت است که انتخابات استانی در عراق با نتایجی احتمالی در ساختار قدرت رو به رو خواهد بود تا از هم اکنون نتوان تصور روشنی از آنها به دست داد.
با این حال، آنچه قطع نظر از تحول قدرت حزبی و قومی در عراق می تواند حایز اهمیت باشد، چگونگی تأثیرگذاری انتخابات محلی و استانی بر وحدت ملی و ارضی عراق است، بویژه آنکه عراق امروز به لحاظ ساختار قدرت با توافق قطعی بین سه گروه قومی و مذهبی عرب شیعی و عرب سنی و کرد رو به رو نشده است. اگر بتوان گفت عراق از تجربه انتخابات استانی و محلی اش می تواند در جهت دموکراتیزه کردن قدرت اکثریت شیعه به گونه ای استفاده کند که اقلیت اهل سنت و کردها نیز منافع خود را در قدرت غیرمتمرکز تأمین شده بیابند، در آن صورت عراق با مشکلات کمتری رو به رو خواهد بود؛ ولی اگر رقابتهای قومی و مذهبی همچنان امکان تداوم بیابند، دموکراتیزه کردن قدرت می تواند با دشواریهای پیش بینی نشده ای رو به رو گردد.
در هر حال، پیروزی ائتلاف نوری المالکی در انتخابات استانی و تأسیس شوراهای محلی در استانها را می توان اولین گام در جهت میانه روتر کردن قدرت و توزیع متوازن تر آن در نظر گرفت و گفت عراق در مسیری قرار گرفته است که از افراطی گری بتدریج فاصله بگیرد.