پرسش 2-در جنگ جهانی دوم دست کم 50 میلیون نفر نظامی و غیرنظامی کشته شدند. از آن هنگام بیش از 60 سال گذشته است. پس چرا یهودیان همچنان مسئله هولوکاست را در جهان مطرح میکنند؟ آیا آنها قصد مظلوم نمائی ندارند؟ آیا هدفشان آن نیست که از اروپا (و به ویژه آلمان) و دیگر کشورهای جهان باج سیاسی و مالی و اقتصادی بگیرند؟
پاسخ: شوربختانه، با آنکه 60 سال از پایان جنگ جهانی دوم می گذرد، حملات یهودستیزانه و تعرض جسمی نسبت به یهودیان و تبلیغات زهرآگین علیه اسرائیل و انکار هولوکاست همچنان ادامه دارد. بنابراین، قبح و کراهت رژیم نازی و جنایاتی که علیه یهودیان مرتکب گردید باید برای همگان و به ویژه نسل های جدید بازگو شود تا آنان از این جنایات آگاه گردند و به خطرات آن پی ببرند و هوشیار باشند که چنین فجایعی دیگر هرگز علیه ملت اسرائیل،قوم یهودو یا هر قوم و ملت دیگر تکرار نگردد...
ملت یهود نیمی از فرزندان خود را در جریان جنایات نازی از دست داد. هیچ ملتی در جهان به چنین فاجعه ای دچار نشده و سخن گفتن از این واقعیت تاریخی نمی تواند به مظلوم نمائی تعبیر شود.
ملت های اروپا، و به ویژه ملت آلمان و ملل دیگر آن قاره وظیفه وجدانی داشته و دارند که به یهودیان (و کشور نوخاسته آنها- اسرائیل) هر گونه کمکی را ارائه دهند تا بتوانند ققنوس وار، از خاکستر هولوکاست دوباره روی پای خود بایستند...
گرچه پرداخت غرامت و خسارت از طرف نظام نوین آلمان به ملت یهود و کشور اسرائیل (به عنوان نماینده یهودیان جان باخته) نمی تواند آن قربانیان را زنده کند، اما دست کم اقدامی و وسیله ای است تا دولت و حکومتی که جایگزین نظام هیتلری شده به این وسیله از قربانیان و بازماندگان آنان پوزش بطلبد و اگر جان یک تن را گرفته، در حفظ جان بازمانده یا خویشاوند او گامی دیگر بردارد. این نه باج خواهی و نه امتیاز گرفتن است.
دولت آلمان با پذیرش گناه و پرداخت غرامت به یهودیان، نه تنها می کوشد ذره ای از جنایاتی را که در خاک آن کشور علیه یک قوم مسالمت جو صورت گرفته جبران کند، بلکه به خود و مردمان خویش (که می خواهند به آغوش خانواده بشریت باز گردند) هشدار می دهد که در آینده نگذارند در کشور آنان دوباره نظامی استبدادی و تمامیت خواه، الهام گرفته از یک ایدئولوژی ضد انسانی زمام امور را بدست گیرد و دوباره مرتکب جنایاتی هولناک شود و بدنامی تازه ای برای آن ملت به دنبال آورد. این باج سیاسی یا اقتصادی نیست، بلکه انجام تعهد اخلاقی انسان در قبال انسان است.
پاسخ ما به پاسخ آنها: برای ارزیابی ادعاهایی که صهیونیستها در توجیه پرداختن پرزرق و برق به هولوکاست می کنند، لازم است به اختصار بخشی از مشی و رفتار صهیونیستها پس از جنگ جهانی دوم را بررسی کرد. صهیونیستها با اطلاع کافی از عمق کینه متفقین نسبت به آلمانها که آغازگر جنگ و عامل اصلی ویرانگری و قتل و غارت بودند، پایان جنگ را فرصت طلایی دیدند برای بهره برداری سنجیده از عمق کینه متفقین علیه آلمانیها، از این رو با قصد اجرای برنامه از پیش تهیه شده و پنهان، موضوع دریافت غرامت از آلمان را مطرح کردند و بر این باور بودند که چون آلمان در جنگ شکست خورده و همه نشانه های حیات و قدرت را از دست داده با کمترین فشاری حاضر به دادن بیشترین امتیازات خواهد شد که در واقع هم این گونه شد. «کنراد ادنائر» صدر اعظم وقت آلمان در ارتباط با این موضوع ذهنیت خود را این گونه در خاطراتش می نویسد: برایم مشخص شده بود که اگر مذاکرات با یهودیان به شکست بیانجامد، مذاکرات در دبت لندن (که در همان زمان برگزار می شد) نیز به شکست خواهد انجامید، زیرا مجموعه های بانکی یهودی می توانستند کنفرانس دبت لندن راتحت فشار قرار دهند. ..که نباید آن را دست کم گرفت.
از طرف دیگر مشخص بود که شکست کنفرانس دبت لندن،شکست (مذاکره) با یهودیان را به دنبال دارد. اگر اقتصاد آلمان می خواست به جایگاه معتبری دست یابد و مجددا قوی گردد، کنفرانس لندن باید با موفقیت به پایان می رسید، تنها در این صورت اقتصاد ما به گونه ای توسعه می یافت که می توانست به اسراییل و سازمانهای یهودی غرامت بپردازد. «ناحم گلدمن»یکی از امضاء کنندگان توافق با آلمان و رئیس کنگره جهانی یهود در آن زمان در خصوص تحمیل این توافقنامه به آلمان می نویسد:«سابقه ندارد دولتی با فرض مسوولیت اخلاقی، متقاعد گردد و غرامت بسیار زیادی را به خاطر جنایتهایی که علیه یک گروه قومی مرتکب شده، بپردازد، گروهی که سازمان نایافته و فاقد خود مختاری بود. مبنایی در قوانین بین المللی برای مطالبات جمعی یهودیان وجود نداشت. » «ناحم گلدمن »رئیس وقت آژانس یهود نیز پس از این توافقنامه در سال 1976 اظهار داشت: «توافقنامه لوکزامبورگ رویه ای جدید و بر خلاف عرف در حقوق بین الملل ایجاد کرد. وی در ادامه عنوان کرد ده تا چهارده برابر بیش از آنچه که انتظار داشت از دولت آلمان دریافت کرده است.» مهمترین سند این مسئله که می تواند یکی از عوامل بر ملا کننده راز موضوع هولوکاست باشد، این سخنان «گلد من»است: «هدف از این افسانه سازیها ودروغ پردازیها، صرفا گرفتن غرامت برای قربانیان جنگ نبود، بلکه هدف از آن تهیه بودجه لازم در جهت پی ریزی حکومتی بود که کوچکترین حقی در این رابطه نداشت زیرا زمانی که این جنایات انجام شد، چنین دولتی وجود خارجی نداشت، اما از این مسئله برای فراهم آوردن تسلیحات لازم برای جنایات جدید بهره گرفت. »