بسماللهالرحمنالرحیم
خبرنگاران یکی پس از دیگری سوالات خود را مطرح می کردند و رئیس جمهور هم با صبر و حوصله به این پرسش ها پاسخ می گفت. صحبت از گفت وگوی دکتر احمدی نژاد با اصحاب رسانه است که اواخر هفته گذشته از سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد و معلوم نیست چرا با مذاق برخی سازگار نبود تا جایی که گشتند و گشتند تا از نهج البلاغه حضرت امیر (ع) کلامی را یافتند و آن را نابجا با درج مطلبی در روزنامه اعتماد مورخ 13/5/86 در برابر رفتار عدالت مدار دولت قرار دادند تا شاید رطب و یابس بافتن آنها اندکی از ارزش کار دولت بکاهد. گفت و شنودها ادامه داشت تا اینکه خبرنگاری مطرح ساخت سفرهای استانی و دادن وعده های شیرین و رسیدگی به امور مردمانی که در دوردست ها زندگی می کنند توقع مردم را بالا می برد و کار را بر دولت مشکل می نماید. خلاصه پاسخ رئیس جمهور به این سوال که با تصاویر مستند موید محرومیت های شدید بود، این است: آیا رساندن آب شرب برای مردمی که روی آب زندگی می کنند و از آب بهداشتی محروم هستند بالابردن توقع مردم است؟!» آیا احداث خانه برای خانواده دوازه نفری که در یک کپر دوازده متری به همراه عروس و داماد زندگی می کنند، افزایش توقع است! آیا کمک به معیشت خانواده هایی که به سبب سوءتغذیه رشد قد آنها نسبت به سایر مردم کشور بیست سانتی متر کمتر است، توقع ساز می باشد؟! آیا... اصلا دولت برای رسیدگی به این امور تشکیل شده و رئیس جمهور برای رفع این محرومیت ها از مردم رأی گرفته است....
سخنان منطقی، گرم و پرعاطفه رئیس جمهور ادامه داشت که ناگاه مرغ خیال نگارنده به پرواز درآمد و به مدت حدود چهارسال در جهت عکس حرکت زمان در تونل زمان پرواز کرد و بر بام ساختمان شهرداری واقع در خیابان بهشت نشست. قرار بود به اتفاق دو نفر از دوستان با وقت قبلی برای مصاحبه نزد شهردار تهران دکتر احمدی نژاد برویم، زمانی که به نزدیکی خیابان بهشت رسیدیم مصادف با اذان مغرب بود. به همراه دوستان نماز مغرب و عشا را در مسجد پرآوازه عیسی خان وزیر به جا آوردیم و وارد خیابان بهشت شدیم دو طرف خیابان بهشت سرتاسر مملو از ماشین های پارک شده بود با زحمت زیاد توانستیم ماشین را در تنهاترین محل خالی در آن خیابان پارک کنیم. وقتی وارد محل مصاحبه شدیم یکی از همکاران فعلی رئیس جمهور که آن زمان هم از همکاران ایشان بود از ما خواست تا دقایقی منتظر بمانیم تا شهردار شامی که از منزل آورده را میل کند. پس از دقایقی وارد اتاق شهردار شدیم، پس از سلام و احوال پرسی مقدماتی گفت وگو آغاز شد در خلال صحبت از شهردار پرسیدیم آیا از لحاظ مدیریتی صحیح است که شهردار کلان شهری مثل تهران وقت مدیریتی خود را پس از نماز صبح تا گذشت پاسی از شب صرف گفت وگو با مردم کند؟ ایشان پاسخی داد که فحوای آن را در رفتار ریاست جمهوری ایشان و در ابعادی بسیار گسترده تر می توان دید.
گفت اگر از لحاظ مدیریتی اشکالی داشته باشد از لحاظ عملی فواید بسیار دارد، حضور در بین مردم انسان را زنده نگه می دارد، نافی احساس خلاء و بیهودگی است به انسان انرژی می دهد و مردم انسان را با واقعیاتی آشنا می کنند که محرم ترین مشاوران هم از بیان آن واقعیات طفره می روند، انسان با حضور در میان مردم می تواند خط سیر سالم را پیدا کند. بحث ما داغ شده بود و از حرکت سریع عقربه های ساعت غافل بودیم تا اینکه متوجه شدیم به تدریج چند نفری وارد اتاق شدند و همان برادری که در ابتدای ورود از ما استقبال کرده بود کاغذی به دستم داد بر روی کاغذ عبارت کوتاهی نوشته شده بود: با عرض معذرت بحث را تمام کنید، شهردار با معاونان خود جلسه دارد. به ساعتم نگاه کردم، دیدم حدود 12 شب است موضوع را جمع و با شهردار و افراد حاضر در اتاق خداحافظی کردیم و از ساختمان خارج شدیم صحنه جالبی پیش رو داشتیم، تنها ماشین برجای مانده در خیابان بهشت ماشین ما بود! در آن زمان تنها یک حس داشتم که به کسی نگفتم: جای چنین فردی در مسند ریاست جمهوری خالی است!