بسماللهالرحمنالرحیم
محور پاریس، برلین و مسکو که از ابتدای اشغال عراق در سال 2003 برچارچوبهای بین المللی برای بحران عراق تاکید داشته و بر زمانبندی خروج نیروهای اشغالگر اصرار می ورزیدند، با استمرار ناکامی ها و ناکارآمدی استراتژی بوش در عراق، زمینه یک تحرک جدید در عراق پیدا کرده اند. دوره حکومتی شیراک که اجازه و فرصت همگرایی با سیاست های آمریکا را پیدا نکرده بود، در دوره سارکوزی و دیدار با بوش در مزرعه شخصی وی و بررسی زمینه های همکاری در بحرانهای منطقه ای و بین المللی، وارد مرحله ای جدید شده است. در حقیقت فرانسه و سارکوزی که در لبنان با وتوی آمریکا در حیات خلوت خود مواجه است، فرصت بن بست های آمریکا در عراق را روزنه ای مناسب برای یک تعامل مثبت با آمریکا یافته است. بنا به توصیه های گزارش بیکر : هامیلتون، بوش باید در یک اقدام آبرومندانه، بازیگران دیگر منطقه ای و بین المللی و سازمان ملل را تحمل کند و مصوبه اخیر شورای امنیت در فعال سازی سازمان ملل در فرآیند سیاسی- امنیتی عراق مدخل ورود فرانسه و دیگر بازیگران بین المللی می باشد. در شرایطی که حکومت براون در آستانه خروج بخشی از نیروهای خود از بصره است و ادامه شراکت استراتژیک با انگلیس غیر ممکن است، فرانسه بخشی از تنگناهای آمریکا را در عراق پاسخ خواهد داد. برخی گزارشها حاکیست که فرانسه خود را برای اعزام تعدادی نیرو به عراق نیز آماده می کند و در پوشش مساعدت در فرآیند سیاسی- امنیتی، بدنبال ایفای نقش جدیدی در عراق می باشد.
این حضور جدید فرانسه اگر چه می تواند به کسب سهمی از منافع مطلوب آنها منجر شود ولی در مهمترین عنصر مورد نیاز سیاستهای بوش باید به عامل فشاری به حکومت مالکی در فرآیند سیاسی کمک کند.
در حالی که بوش و کارگزاران امنیتی و سیاسی خود را برای گزارش سپتامبر آماده می کنند و مسئله خروج تدریجی از عراق در دستور کار مسئولان پنتاگون می باشد، فرانسه برای حفظ مشروعیت موضع جدید خود در قبال عراق، مجددا برضرورت زمانبندی خروج آمریکا از عراق تاکید کرده است تا موضعی مستقل را نمایش دهد.
قرار است سارکوزی روز دوشنبه همین هفته در یک سخنرانی مهم در مقابل دیپلماتهای فرانسوی در مورد بحرانهای خاورمیانه موضعگیری نماید، که لبنان و عراق محور آن خواهند بود.
بازتاب موضع جدید و همکاری فرانسه در عراق با آمریکا، بر مشارکت اتحادیه اروپا و روسیه و کشورهای عربی در عراق نیز موثر است و اگر چه برخلاف چهارسال گذشته، چند جانبه گرایی و تعدد بازیگران را نشان می دهد ولی از نگاه کلی مجموعه ای نسبتا همگرا برای فشار بیشتر به حکومت مالکی را شکل می دهند که هزینه آن را آمریکا نخواهد پرداخت. این بدان معناست که در فرآیند سیاسی عراق، آمریکا پتانسیل های منطقه ای وبین المللی را به استخدام خود در آورده و در یک اجماع نسبی به گزینه هایی مانند یک «دیکتاتور دمکراتیک» بجای حکومت مالکی نیز فکر خواهد کرد.