انگلیس و آمریکا در سال های اخیر به عنوان متحدان استراتژیک در عرصه جهانی فعالیت کرده اند. سیاست های جنگ طلبانه بوش رئیس جمهور آمریکا و توسعه طلبی تونی بلر نخست وزیر انگلیس عامل اصلی پیوند در کشور بوده است. پس از حوادث 11 سپتامبر مناسبات آنها از جرگه سیاسی و اقتصادی به همکاری نظامی با نام مبارزه با تروریسم در قالب تئوری حمله پیش دستانه گسترش یافت حاصل این ارتباطات لشکرکشی آنها به افغانستان و عراق بود. هر چند که دو کشور در این سال ها بر اتحاد فراگیر تاکید داشته اند اما اکنون پس از 7 سال شاهد تحولات قابل تاملی در روابط دو کشور می باشیم که نمادی از شکست اتحاد آنها است. اولا در شرایطی که اشغالگران عراق دورانی بحرانی را سپری می کنند و هر روز بر حجم تلفات آنها افزوده می شود، مقامات آمریکایی از شکست نیروهای انگلیسی در بصره پرده برداشته و رسما اعلام می کنند که انگلیس دیگر توانایی حضور در عراق را ندارد و تسلیم شبه نظامیان شده است. در این راستا ژنرال پترائوس فرمانده نظامیان آمریکا در عراق در کنفرانس خبری خود اعلام می کند: به رغم اینکه نیروهای انگلیسی فقط در بصره فعالیت داشته اند، اما پس از چهار سال هیچ دستاوردی در این منطقه نداشته اند و حتی به افزایش فعالیت تروریست ها منجر شده اند. از سوی دیگر سران کاخ سفید نیز خروج احتمالی نیروهای انگلیسی از عراق را پس از ماه سپتامبر کم اهمیت ارزیابی کرده و تاکید دارند که شکست این کشور در اجرای ماموریتش در تامین امنیت منطقه عامل این تصمیم می باشد.
افغانستان محور دیگر همکاری های لندن و واشنگتن طی چند سال گذشته بوده است که این روزها به عرصه تقابل آنها مبدل شده است. در شرایطی که آمریکا در عراق اتهاماتی را علیه انگلیس مطرح می کند در نقطه مقابل دولتمردان لندن در افغانستان پاسخ این تقابل را داده اند. فرماندهان نظامی این کشور بارها اعتراف کرده اند که عامل کشتار غیرنظامیان افغان، افزایش تولید مواد مخدر، قدرت یابی طالبان به دلیل سیاست های آمریکا می باشد که افغانستان را فدای منافع خود کرده است. آنها خواستار پاسخ گویی آمریکا در این عرصه شده اند تا اختلافات آمریکا و انگلیس در عراق و افغانستان تشدید شود. با توجه به تحولات افغانستان و عراق و عرصه جهانی و چالش های فراروی دولتمردان انگلیس و آمریکا دلایل بروز این اختلافات می تواند با پیش زمینه هایی آغاز شده باشد که در آینده نیز ادامه خواهد داشت.
الف) انگلیس پس از کناره گیری تونی بلر از نخست وزیری و آمدن «گوردون براون» در این سمت (6/4/86) با تحولاتی در عرصه سیاست خارجی مواجه گردید. انتقادهای شدید مردمی به همکاری لندن و واشنگتن و تاکید آنها بر پایان این روابط، تلاش حزب کارگر برای آمادگی جهت حضور در انتخابات 9002 که لازمه آن تشکیل کارنامه ای همسو با خواسته های مردم در عرصه سیاست خارجی به ویژه جنگ عراق و افغانستان، رویکرد به اتحادیه اروپا، بهبود جایگاه جهانی و... است، عدم حمایت کامل آمریکا از فعالیت بلر در پست نماینده کمیته چهارجانبه صلح خاورمیانه، اقدامات یک جانبه آمریکا در سومالی و آفریقا، سیاست منفعلانه واشنگتن و مناقشه انگلیس و روسیه و... به بروز اختلاف و تشدید انتقاد لندن از واشنگتن منجر شده است.
ب) در ایالات متحده نیز دولت بوش از یک سو باید پاسخگوی افکار عمومی و کنگره ای باشد که پس از انتخابات میان دوره ای به مقابله با او پرداخته است و از سوی دیگر در آستانه انتخابات ریاست جمهوری به توجیهاتی برای ناکامی در عراق و استمرار سیاست های جنگ طلبانه نیاز دارد. در نهایت اهداف متضاد سران کاخ سفید و لندن در ابعاد داخلی و خارجی آنها را بر آن داشت تا به انتقاد از یکدیگر روی آورند. آنها در اقدامی عجولانه که برگرفته از ناکامی هایشان در فرار از بن بست های موجود است، در مسیر تقابل با یکدیگر قرار گرفته اند تا با متهم کردن یکدیگر به عنوان عامل ناکامی ها بتوانند مقداری بر شکست های خود سرپوش بگذارند. اکنون آنها چنان در ضعف و تزلزل به سر می برند که برای حفظ خود به قربانی کردن متحد اصلی خود می پردازند در حالی که در سال های اخیر اتحاد آنها به قتل صدها هزار تن در عراق و افغانستان و گسترش تروریسم در جهان منجر شده است. استمرار این روند را می توان پیش زمینه ای برای شکست ائتلاف جنگ طلبان دانست که با خروج نیروهای انگلیسی از عراق تکمیل تر می گردد.