انتخاب نام مبارک رسول خدا(ص) برای امسال از سوی رهبری انقلاب، از چند جهت میمون و مبارک است: نخست از این باب که در سال گذشته، یک بار دیگر تمدن غربی به رغم همه شعارهایش درباره احترام به افکار و اندیشه ها، به رسول اکرم که بیش از یک میلیارد انسان به او عشق می ورزند اهانت کرد. پیامبری که ناشر اخلاق و انسانیت است و به پیامبر اخلاق شهرت دارد. این انتخاب باز هم انگیزه ای خواهد شد برای احترام بیشتر.
دوم آن که در اوج تبلیغات سلفی ها که جنگ علیه شیعه را راه انداخته اند، این انتخاب نشان خواهد داد که تشیع، اساس و بنیاد دین مبین اسلام را رسول اکرم(ص)می داند. در این تفکر امام علی(ع) شاگرد پیامبر(ص) است و امامان هم هرچه روایت می کنند، با واسطه اجدادشان از رسول خداست. متاسفانه در جامعه شیعه به شناخت شخصیت پیامبر(ص) آنچنان که شاید و باید بها داده نشده است. اکنون حتی یک مرکز پژوهشی جدی در این زمینه در میان موسسات دینی در داخل کشور نیست و عمده فعالیت ها به بخش های دیگر به خصوص حوزه های ولایی مربوط است. طبیعی است که کار در آن زمینه ها هم لازم است، اما غفلت از این طرف قابل بخشش نیست.
باز هم متاسفانه باید گفت یکی از قویترین مراکز پژوهشی سیره نبوی در اسرائیل و در دانشگاه هیرو(عبری) قرار دارد و چند دهه متوالی است که اساتید و محققان آن مرکز به نگارش در این زمینه مشغولند و پیداست که هدف نهایی آن، تلاش برای ویران کردن بنیادهای اعتقادی مسلمانان است هر چند که در پوشش علمی این کارها صورت می گیرد. اما آنچه مهم است، این که در این سال چه باید کرد؟
از هم اکنون باید مقدمات چند پژوهش جدی درباره شناخت بیشتر آن حضرت را در زمینه هایی چون اخلاق، حکومت و دولت فراهم کرد. روشن است که دولت برای چنین تحقیقاتی در بودجه سال گذشته پیش بینی لازم را نکرده و بنابر این بر دولت لازم است که هرچه زودتر بودجه ای را به این امر اختصاص دهد. طبعا متولیان این امر نباید از کسانی باشند که از این قبیل بودجه ها برای ظاهرسازی و تبلیغات استفاده می کنند. بلکه می بایست این بودجه ها در اختیار موسساتی قرار گیرد که به جد در این زمینه به فعالیت های پژوهشی مشغول شوند.
این قبیل موسسات می بایست کتاب هایی در سطوح مختلف برای مردم بنویسند. به ترجمه کتاب های خوب مشغول شوند و مهم تر از اینها کارهای بنیادی-علمی در زمینه شناخت سیره آن حضرت را در دستور کار خود قرار دهند.
نکته دیگر اجرای مقدمه طرح هایی در زمینه های هنری به خصوص سینمایی است. اکنون نزدیک به چهل سال از ساختن فیلم محمدرسول الله می گذرد. اما هیچ کار تازه و جدی در این زمینه به خصوص از ناحیه مسلمانان صورت نگرفته است. به نظر می رسد مراکزی که متولی این قبیل کارها هستند، لازم است که از هم اکنون در اندیشه این امر بوده و تلاش کنند تا در قالب های مختلف، به تهیه کارهای جدی و جهانی بپردازند. مطمئنا نه یک کار، بلکه چندین کار باید در این رابطه صورت گیرد. اما روشن است که کار هنری صرفا در سینما یا سریال های تلویزیونی نیست، بلکه شعرسرایی و داستان نویسی و دیگر ابزارهای هنری موجود به خصوص نقاشی می تواند در این زمینه فعال شود. باید زندگی رسول خدا(ص) نه تنها در بعد علمی و پژوهشی بلکه در بعد داستانی آن هم در سطوح مختلف ارائه شود.
درخصوص انتخاب عنوان پیامبر اعظم(ص) دو نکته وجود دارد:
نخست آن که باید توجه داشت که نباید از تعبیر «پیامبر اسلام» که یک اصطلاح غربی است استفاده شود.
دوم آن که بهترین تعبیر برای پیامبر که قرآن نیز آن را به کار برده است، «رسول خدا» است که اساس رسالت الهی را مورد تایید و تاکید قرار می دهد.
نویسنده این سطور این خطار را هم در پیشانی تلویزیون دست کم یکبار ملاحظه کرد که نوشته شده بود: «سال پیامبر اعظم اسلام» روشن است که اصطلاح اسلام نباید به کار برده شود، همان طور که گذشت، بهترین تعبیر «رسول خدا» یا «پیامبر خدا» است.