هادی محمدی: آمریکا مدتی است که برای پیشبرد راهبردهای خود در منطقه دست به تجدید نظر زده و معادلات جدیدی را اساس تدابیر اجرایی خود قرارداده است . وقتی «دمکراسی سازی آمریکایی» وحمله به افغانستان و عراق به قدرت یابی طبیعی جریان های اسلامی منجر شود و در لبنان وفلسطین ، نمادهای مبارزه وجهاد به قدرت برسند ، یا محور اصلی هرگونه تحول قرارگیرند، برای آمریکا جای نگرانی خواهد بود که در بقیه کشورهای منطقه نیز همین پدیده را انتظار بکشد . از سوی دیگر سیاست هایی افراطی بوش پس ازحادثه مشکوک 11سپتامبرکه برای تقسیم عربستان و دگرگونی در حاکمیت مصر وبسیاری کشورهای منطقه برنامه ریزی کرده بود ، عملا با بن بست ونگرانی های جدید روبه رو شد و به راحتی یک چرخش توافق شده با برخی سران کشورهای منطقه شکل گرفت تا ابتدا از شر جریان های جهادی منطقه راحت شوند وسپس به اجرای اهداف سلطه وهژموتیک خود بپردازند . لذا تمامی کسانی که تا دیروز تروریست پرور ( القاعده پرور ) وطرفدار آن بودند ، تعریف جدیدی پیدا کردند وقابل مذاکره و تفاهم شدند . درعراق نیز که بعثی ها و گروههای سنی حاکم برعراق درلیست اهداف آمریکایی بودند ، در این معادله کلی مفهوم وارزش جدیدی یافتند تا برای موازنه سازی داخلی در عراق وبرای رضایتمندی کشورهای عربی همکار با آمریکا و برای بکارگیری آنان در قبال خیزش اسلامی وانقلاب اسلامی مورد بهره برداری قرارگیرند .
امروز درعراق دیگر بعثی ها مشکل ومحورنگرانی آمریکا نیستند ، بلکه در چارچوب تعریف شده آمریکا ، عامل موازنه ساز در مقابل شیعیان هستند تا موزانه قدرت به شرایط جدیدی که مطلوب آمریکاست ، تعدیل شود وبه نوعی جدید تقسیم حاکمیت شکل گیرد تا حساسیت کشورهای عربی منطقه درخصوص گسترش نفوذ شیعیان و ایران نیز فروکش کند .
این معامله پنهانی درجنگ اخیر لبنان نیز ساری و جاری است و در ازاء سرکوب حزب الله توسط رژیم صهیونیستی این کشورهای همسو با آمریکا ، نه تنها سکوت کرده اند ، بلکه ازپتانیسل سیاسی و فتوای مذهبی نیز بعنوان ابزاری » ایزوله ساز » برای حزب الله استفاده کرده اند . اگر چه این توافق عربی : آمریکایی :صیهونیستی تا به حال نتیجه معکوس داده وجز رسوایی نتیجه ای نداده ولی مصداق دیگری از رفتار جدید آمریکا در منطقه است .
در عراق ،آمریکایی ها به این نتیجه رسیده اند که با نقش آفرینی آشکار و مستقیم به نتیجه نمی رسند و باید فشار همه گروه ها را تحمل کنند ، لذا ضمن هماهنگی های جاری و مستمر در عراق با گروه های سنی- بعثی ، فضای فشار طلبکارانه علیه حکومت و شیعیان را دامن می زنند . این جریان سازی تا جایی به پیش رفته که به جای مخالفت با اشغالگران، امروز گروه های سنی : بعثی، کشتار و حمله به شیعیان را اولویت خود می دانند و حکم شرعی جریانهای تکفیری و وابسته به القاعده درعراق نیز ، این فضای مطلوب آمریکا را تقویت می کند . آمریکا قصد دارد تا کلیه طوائف سه گانه وتمامی گروه ها در عراق نیازمند آنان باشند تا پروژه حضور دائمی و یا طولانی با هزینه حداقل به پیش برود. درنتیجه بجای حضور درمناطق سنی و درگیری مداوم وتلفات مستمر که شرایطی فرسایشی برای خود فراهم می کنند و ابتکار عمل کلی را از دست می دهند، حضور در بغداد برای جلوگیری از تسلط شیعه بر مرکز این کشور و واگذاری اوضاع مناطق سنی به نیروهای نظامی وامنیتی سنی ( ارتش وپلیس ) که شرط همکاری با آمریکا را با خود دارد ، موقعیت مطلوب تری برای خود کسب خواهند کرد .
پس از چند ماه شدت یافتن درگیری بین جریان های سنی وشیعه دربغداد وتصمیم حکومت مالکی برای اجرای طرح امنیتی بغداد و طرح آشتی ملی ، فضای عملی بطوری هدایت شده تا نوری مالکی برای از دست ندادن کنترل اوضاع و بدست آوردن موفقیت ، حضور نیروهای آمریکایی در بغداد را بپذیرد . اگر چه دیگرگروه های شیعی ائتلاف حکومتی از جزئیات طرح آشتی رضایت کافی ندارند و به نوعی خود اتکایی امنیتی دربغداد (کمیته های مردمی امنیتی )روی آورده اند و بحث فدرالیسم جنوب را، پایه تحرکات وتلاش های خود قرار داده اند و حضور آمریکا در بغداد را بیشتر برای تقسیم حاکمیت و یا تعدیل حاکمیت شیعی ارزیابی می کنند، نوری مالکی چاره ای جز حضور و همکاری آمریکا در طرح امنیتی جدید بغداد ندارد .
مثال اولوسی عنوان کرده است که یک کودتای بعثی برای براندازی حکومت مالکی توسط آمریکا کشف و عناصرآن دستگیر شده اند . این خبر نشان می دهد که چگونه آمریکایی ها بدین وسیله پیام خود را به بخش شیعی منتقل می کنند و نشان می دهند که نزدیک شدن به ایران و دوری از آمریکا، می تواند برای آنان هزینه بردار باشد .
با وجودی که آقای طالبانی اعلام کرده که تا پایان سال جاری میلادی مسئولیت های کامل امنیتی به عراقی ها واگذار خواهد شد، بحث های جاری درکنگره آمریکا در خصوص زمان کاهش نیروهای آمریکایی و بغرنج نشان دادن اوضاع امنیتی توسط ژانرال ابی زید و سفیر بریتانیا (انتظار جنگ داخلی در عراق دارند) نشان می دهد که مسئله حضور آمریکا درطرح امنیتی جدید بغداد نیز موکول به تامین امنیت بغداد نیست و عملا برای هدایت اوضاع امنیتی برای فشار به شیعیان و تعدیل حاکمیت و تقسیم جدید در امتیازات حکومتی است.
درسیاست هرج و مرج سازی آمریکا ، گروه های سنی و کشورهای عربی عملا خواستار خروج آمریکا نیستند ودرتیم آمریکایی تعریف می شوند تا اولویت مهار وکنترل جریانهای شیعی وحکومت عراق ونفوذ منطقه ای ایران به اجرا درآید.