UCF مخفف عبارت Conversion Facility Uranium می باشد که به معنای تاسیسات تبدیل اورانیوم یا کارخانه فرآوری اورانیوم است. منظور از فرآوری اورانیوم تبدیل کیک زرد (Cake yellow) به ترکیبات دیگر اورانیم یعنی به UO2 یا اکسید اورانیوم،UO3 یا تری اکسید اورانیوم و UF4 یا تترافلوراید اورانیوم و UF6 هگزافلوراید اورانیوم می باشد. هشت کشور در جهان دارای تاسیسات کامل فرآوری اورانیوم می باشند. کشورهای کانادا و فرانسه دارای بزرگترین کارخانه های تبدیل اورانیوم (مرحله پیش از غنی سازی) هستند. ایران نیز با راه اندازی این تاسیسات به جمع هفت کشور فوق پیوسته است. این تاسیسات در زمینی به وسعت 60 هکتار در اصفهان ساخته شد. در سال 1371برای ساخت UCF قراردادی به مبلغ 110 میلیون دلار با شرکت چینی منعقد شد. چینی ها که بیش از ده درصد از کار را پیش نبرده بودند بر اثر فشارهای آمریکا در سال های 76 و 75 یک طرفه همکاری خود را قطع کردند. از سال 1379 رسما جمعی از مهندسین جوان با تکیه بر دانش و فناوری داخلی کار را در دست گرفتند. این کارخانه که براساس قرارداد منعقده با چینی ها می بایست طی 11 سال ساخته می شد، با تمام ناباوری توسط مهندسین جوان ایران در عرض چهار سال ساخته و در سال 1383 به بهره برداری رسید. در UCF اصفهان 60 واحد تولیدی فرآیندی و غیرفرایندی تاسیس شد، که کلیه تجهیزات آن بالغ بر 15000 دستگاه می باشد.
کلیه امور طراحی ، نصب و اجرای بخش های مختلف کارخانه UCF به دست بیش از یک هزار نفر از متخصصان توانمند ایرانی انجام شده است. این کارخانه علاوه بر فراوری اورانیوم دارای محصولاتی همچون فلز زیرکونیوم، گاز فلوئور الکترولیز (HF) نیز می باشد. گاز فلوئور به عنوان یک ماده اصلی در صنایع شیمیایی کشور کاربرد دارد. فلز زیرکونیوم نیز که شش یا هفت کشور در جهان بیشتر آن را تولید نمی کنند، برای غلاف های سوخت هسته ای کاربرد دارد و با تولید این فلز تمامی رآکتورهای هسته ای قدرتی و تحقیقاتی کشور از واردات این فلز بی نیاز شده است. برای تولید این فلز نیاز به فلز منیزیم است که اولین بار در ایران به روش الکترولیز در کارخانه زیرکونیوم اصفهان تولید می شود.