انقلاب ساختاری سده نوزدهم در اروپا با پیدایش شهرهای بزرگ همراه بود و این در دورانی است که شهرنشینی در شرق، به عنوان یک پدیده سامان یافته و طبیعی که با شهرهای انبوه و متراکم و بی ساختار دنیای توسعه نیافته در پایان سده بیستم تفاوت کیفی دارد، به دلیل مداخله استعمار اروپایی نابود می شد.
جمعیت لندن درسال 1563 ، پنج سال پس از آغاز سلطنت الیزابت، تنها 93 هزار نفر بود؛ در سال 1661، 460 هزار نفر بود؛ در آستانه سده هیجدهم به 674 هزار نفر و در سال 1738 به 726هزار نفر رسید. در سال 1801 جمعیت لندن 950 هزار نفر گزارش شده که ده درصد کل جمعیت انگلیس را در برمی گرفت. در سال 1871 ، 3 میلیون و دویست هزار نفر و در سال 1891 لندن به 4 میلیون و دویست هزار نفر جمعیت( 25/14 درصد کل جمعیت انگلیس) به سده بیستم گام نهاد.
در سال 1553 جمعیت پاریس 260 هزار نفر گزارش شده است، شهری پرجمعیت تر از لندن آن زمان، در اوایل سده هیجدهم (1718) ، این رقم به 509 هزار نفر و یک سده بعد به 714 هزار نفر رسید. در آغاز حکومت لویی فیلیپ (1831) جمعیت پاریس 786 هزار نفر بود که در اواخر سلطنت او (1814) به 935 هزار نفر رسید. در دوران لویی بناپارت، جمعیت پاریس تقریبا دو برابر شد. در سال 1861 این جمعیت به 000/697/1 نفر و در سال 1891 به 000/448/2 نفر گزارش شده است؛ تقریبا نصف لندن آن زمان.
جمعیت بندر نیویورک در سال 1790 تنها 33 هزار نفر بود درست در زمانی که بندر سورت در غرب هند 800 هزار نفر جمعیت داشت. جمعیت نیویورک در سال 1830 به 791 هزار نفر، در سال 1860 به 806 هزار نفر، در سال 1895 به یک میلیون و 850 هزار نفر رسید. در این زمان جمعیت سورت تنها حدود یکصدهزار نفر بود. نیویورک امروز عظیم ترین کانون شهری و تجارت جهان است و سورت شهری است بی اهمیت با 400 هزار نفر سکنه فقیر. این تحولی است که تنها در طول یک سده رخ داد.