سامان بهبودی
چندین سال است که ملت ایران با آگاهی از ارزش دستیابی به فناوری هسته ای با قاطعیت تمام از اقدامات نظام در تلاش برای رسیدن به این هدف بزرگ حمایت همه جانبه داشته و در هر فرصتی با تمام وجود آن را ابراز کرده است. از ابتدای بروز چالش هسته ای ایران و برخی کشورهای غربی به سرکردگی آمریکا بودند افراد و گروه هایی که نسبت به ارزش این فناوری آگاه و مذعن بودند، اما با دیدن مخالفت چند کشور غربی و تصور پرداخت هزینه برای تصاحب این فناوری شگفت و دل انگیز دچار ترس و اضطراب و در نهایت پس زدن شده اند. چنانچه این افراد و گروه ها پس زدن و صرف نظر کردن از این مهم را اقدامی در درون و در انحصار خود فرض و حفظ می کردند حرفی نبود، اما گویا آنها رسالت تاریخی خود می دانند که مردم و مسئولین را از حرکت در مسیری که چندگامی بیشتر تا انتهای آن نمانده است، بازدارند، حتی اگر در حد همین توهم هم باقی ماندند قابل تحمل بود اما برخی از آنها با فراتر رفتن از این حد قابل تحمل دست به رفتاری می زنند که فقط دشمنان را خرسند و راضی می کند.
اخیرا مزروعی در سایت خود در این باره مطلبی با این عنوان «داستان پرونده هسته ای و آش ملانصرالدین» را درج کرده و به دنبال آن بوده که با کتمان دستاوردهای ارزشمندی که در این امر نصیب ایران شده، با بیانی استهزایی بیم وترس خود را به مخاطبین منتقل کند. وی با قیاسی سطحی در آئینه تحلیل خود سرنوشت عراق و لیبی را برای ایران پیش بینی می کند و به خود زحمت بررسی دقیق تر در این مسئله را نمی دهد. شاید خطری که او حس می کند حمله نظامی آمریکا به ایران نباشد بلکه به پایان رساندن موفقیت آمیز این موضوع توسط دولت اصولگرا باشد.