علی رحیمی
جمعه گذشته ساعت 20/23 به منزل آمدم تلویزیون را روشن کردم شبکه یک بود و صحنه مراقبت یک خانم و نجوا با بیماری که از دستگاه اکسیژن استفاده می کرد. کنجکاو شدم به دیدن برنامه ادامه دادم به تدریج متوجه شدم برنامه مربوط به جانبازانی است که سالها پس از اتمام دوره دفاع مقدس از عوارض آزار دهنده صدماتی که دیده اند همچنان رنج می برند. در این برنامه این جانبازان سربلند از زحمات همسرانشان می گفتند و اینکه در برابر دوربین و چشمانی که به صفحه تلویزیون دوخته شده اند، صمیمانه از زحمات و تلاش های بی حد و حصر و غیر قابل توصیف همسرانشان تشکر کنند.
برنامه تکان دهنده و هشدارآمیزی بود. با خودم گفتم چرا چنین برنامه ای باید در چنین زمانی پخش شود، زمانی که بیشتر افراد در حال استراحت و خواب بسر می برند تا هفته پیش رو را با سرزندگی و نشاط آغاز کنند. حق این جانبازان این نیست. نباید حق آنها را فراموش کرد. برنامه های نه چندان مهمی هستند که در ساعات بسیار مهم پخش می شوند اما این برنامه ... شاید ذکر یک عبارت از همسر یکی از این جانبازان بتواند اندکی ما را که بشدت درگیر امور جاری هستیم بخودآورد. وی گفت:« سال ها است که برای مردم و کشور جنگ تمام شده است اما ما همسران جانبازان همچنان در میدان جنگیم. »با خود عهد ببندیم آنهایی که در جنگ پرهیاهو ما را تنها نگذاشتند، ما هم آنها را در جنگ بی هیاهویی که درگیر آن هستند تنها نگذاریم، حتی اگر شده با پخش برنامه آنها در ساعت مناسب.