رضا ذاکر
در 16 آذر سال 1383 بود که جمعی از دانشجویان دانشگاه های تهران، علامه و امیرکبیر در اعتراض به مشی وابسته و آمریکایی دفتر تحکیم به ویژه مواضع علی افشاری و عبدا... مومنی، از شکل گیری تشکلی دانشجویی تحت عنوان «دانشجویان سوسیالیست» خبر دادند.
اولین حرکت جدی آنان در اسفند 1384 بود که با صدور بیانیه ای اعتراض آمیز اعلام کردند از تدفین شهدای گمنام در دانشگاه شریف ممانعت به عمل خواهند آورد که این مراسم به دلیل شعارها و تنش آفرینی های این دانشجویان به اصطلاح مارکسیست با درگیری هایی همراه شد.
با انتشار نشریاتی چون گون، پیشاهنگ، تابوت، خاک، هومان و عصیان که خود را وابسته به جریان های مارکسیستی می دانستند، حیطه فعالیت آنان علاوه بر تهران به شهرهای دیگر هم گسترش پیدا کرد که در این میان ردپای عناصری از اعضای دفتر تحکیم چون سعید حبیبی، عابد توانچه و مرتضی اصلاحچی در این تحرکات مشهود بود.
در مراسم 16 آذر امسال نیز با فراخوانی که این دانشجویان به اصطلاح مارکسیست از سراسر کشور داشتند، موفق شدند حدود 35 نفر از هم مسلکان خود را به دانشکده فنی تهران بیاورند تا یاد شهدای 16 آذر سال 1332 را گرامی بدارند. یکی از سخنرانان این مراسم با انتقاد از رادیو آمریکا اعلام کرد چرا خبر فراخوان آنان را به نحو مطلوبی پوشش نداده است تا دانشجویان بیشتری بتوانند در این مراسم شرکت کنند. سخنران بعدی، مسئولان کشور را به دلیل ایستادگی و دفاع از حقوق ملت ایران مورد تقبیح قرار داد و گفت: باید تهدیدهای آمریکا و دنیای غرب را مبنی بر حمله نظامی جدی گرفت و تعلیق را در دستور کار فوری قرار داد. سخنران بعدی هم که از یکی از دانشگاه های مازندران به تهران آمده بود، از فقدان آزادی در کشور سخن گفت و تاکید کرد چرا باید در مسیر آمدن به تهران جلوی خودروی آنها توسط ماموران نیروی انتظامی گرفته شود و از آنان کارت شناسایی مطالبه شود.
اما نکته قابل تامل در این میان، حضور پرشمارتر دانشجویان تماشاگری بود که آمده بودند. ببینند این به اصطلاح مارکسیست ها، از چه مرام و مسلکی سخن می گویند و عقاید مارکس را در سخنرانی ها و تریبون های آزادشان چگونه تبیین می کنند اما دریغ از یک نقل قول ساده از مارکس. دانشجویی که از نزدیک شاهد خیمه شب بازی های دانشجویان مارکسیست بود به مزاح می گفت اگر روح مرحوم مارکس را امروز احضار می کردند و می دید که پیروان وی به جای شعار (برابری، استقلال و رفاه عمومی)، چگونه با بی شرمی خواهان (نان، آزادی و سکس) هستند و بی محابا با خبرنگاران رادیو آمریکا و بی .بی.سی مصاحبه می کنند و نمادهای مقاومت و ایستادگی این ملت را در برابر استکبار به سخره می گیرند، سبیل های خود را می تراشید و پیروان ناخلف خود را به دارالمجانین معرفی می کرد. آیا می توان تصور کرد در مراسم روز دانشجو و در گرامیداشت 3 دانشجوی شهیدی که در پیش پای نیکسون قربانی شدند، هیچ شعاری علیه مظهر استکبار و خودکامگی و زیاده خواهی یعنی آمریکای جنایتکار داده نشود؟