بصیرت: شواهد و قرائن حاکى از آن است که دولت مصر جنگ روانى و حیثیتى که علیه جنبش حزب الله تدارک دیده بود را متوقف نساخته بلکه در مرحله تازه این جنگ شبکه هاى تلویزیونى و رسانه هاى تحت نفوذ حکومت را نیز وارد کرده است. بى گمان همه کسانى که ادعاى طرف مصرى علیه جنبش مقاومت لبنان و پاسخ هاى مبسوط دبیر کل حزب الله را شنیده اند اکنون قضاوتى روشن در این کشمکش نامیمون دارند. نصرالله به صراحت اعلام کرد که کل این پروژه پرهیاهو به بازداشت یک عضو جنبش حزب الله آن هم قبل از جنگ غزه بر مى گردد که اتهام او چیزى جز ارسال کمک تسلیحاتى به مبارزان فلسطین نیست. نصرالله حتى اختلاف هاى گذشته و حال مبارک با مقاومت لبنان را نیز فهرست کرد و دست آخر تصریح کرد که به دلیل شرایط بغرنجى که روى کارآمدن تیم جنگ طلبان در تل آویو براى جهان عرب بوجود آورده او وارد این نزاع بیهوده نخواهد شد اما در عین حال خاطر نشان کرد که اگر قاهره سوداى تضعیف یا بدنام سازى مقاومت را دارد از این سوژه طرفى نخواهد بست.
در فاصله اظهارات نصرالله تاکنون سیاستمدارانى سرشناس از هر دو کشور مصر و لبنان نقطه نظراتى با هدف فیصله دادن به این بازى خسارت بار داشته اند که قابل تأمل است.
در بیروت سلیم الحص از رجال خوشنام و مستقل تسنن این کشور که سه دوره نخست وزیر بوده است خطاب به مبارک گفت که دستگاه امنیتى او راه خطا رفته است و قاهره با موقعیت تاریخى که به عنوان خط مقدم مواجهه با اسرائیل دارد باید در این وضعیت براى تهدید عاجلى که از سمت جناح جانشین اولمرت برخاسته چاره اندیشى کند.سلیم الحص با این بیان بر تفسیر نصرالله از انگیزه تحرکات سازمان اطلاعات مصر صحه گذاشت که یاران مبارک در پى تلافى ناکامى ایام جنگ غزه هستند. به همین دلیل آخرین توصیه سیاستمدار لبنانى این بود که مبارک براى ترمیم وجهه آسیب دیده مصر در جنگ غزه راهى دیگر پیش بگیرد.
اما از سوى مصرى ها عصام العریان شخصیت بلندپایه اخوان المسلمین شواهدى مستند به قاهره نشان داد مبنى بر این که تیم راستگرایان در تل آویو همه ابزارهاى سیاسى و رسانه اى خویش را براى گشودن خط درگیرى میان قاهره با جنبش هاى مقاومت بسیج کرده اند او به نکته اى بدیع اشاره کرده و گفت بعد از دو ناکامى بزرگى که ارتش اسرائیل در برابر مقاومت لبنان و فلسطین متحمل شد استراتژیست هاى این رژیم ، کارآمدترین روش تضعیف حریفان خود را در تشدید نزاع هاى درون خانوادگى گروه ها و دولت هاى عرب مى جویند.
اما سوى دیگر ماجرا این است که نظام سیاسى مصر و شخص حسنى مبارک در سومین دهه زمامدارى خویش با مشکلات و تنگناهاى بسیارى دست به گریبان است از بحرانى که بعد از تغییر کابینه در تل آویو بروز کرده تا پدیده فقر مزمن و نارضایتى سیاسى و معضل جانشینى رهبرى که شورش هاى خطرناکى را در این کشور رقم زد. با وجود آنکه حکومت مصر در آسیب پذیرترین دوران سیاسى خویش به سر مى برد اما رهبران مقاومت از اسماعیل هنیه در غزه و نصرالله در بیروت به صراحت اعلام کردند که با همه بى مهرى که هیأت حاکمه مصر برآنها روا داشته اما هیچگاه در پى تضعیف این کشور نخواهند رفت.
روشن است که نگاه رهبران حرکت هاى اسلامى به قاهره متأثر از جایگاه تاریخى والاى این کشور است جایگاهى که به نظر مى آید همه ناظران خاورمیانه بر ارزش آن توافق دارند الا کارگزاران سیاسى و تبلیغاتى این کشور. شاید بر سیاستمداران قاهره که پیمان هاى دو جانبه و چند جانبه با امریکا آنها را متعهد و مدیون ساخته حرجى نباشد که اعتبار تاریخى این کشور را پاى برخى تبانى هاى سیاسى به فراموشى سپارند اما از اهل قلم و رسانه هاى این کشور انتظار نمى رود که در چنین شرایط حساسى در تنور نزاع هایى بدمند که همه حاصل آن عاید دشمن مشترک مسلمانان، اسرائیل مى شود.