شکل گیرى رژیم نامشروع اسرائیل

بصیرت: سازمان های تروریستی صهیونیست از زمان صدور قطعنامه تقسیم فلسطین در سال 1947، با حمایت پشت پرده نیروهای انگلیسی عملیات ترور و کشتار فلسطینی ها را در روستاها و سپس شهرها آغاز کردند . مطلب ذیل که توسط ماهنامه « قدس » منتشر شده است ، بخش هایی از این جنایات طی اواخر سال 1947 و سال 1948 را بازگو می کند .
سرویس خارجی
صهیونیست ها به یک روستای فلسطینی وحشیانه یورش بردند و خانه ها را بر سر ساکنانشان ویران کردند.
در این تهاجم وحشیانه، پنج کودک فلسطینی کشته شدند.
هاگانا سپس ا زاین حمله به عنوان تهاجم انتقامجویانه نام برد و آژانس یهود در ستایش از حمله «هاگانا» بیانیه ای صادر کرد.
در اواخر سال 1947 پس از انفجار بمبی در پالایشگاه نفت «حیفا»، که به مرگ و زخمی شدن عده ای از کارگران عرب انجامید، همکاران این کارگران بر کارگران صهیونیست همان شرکت شوریدند و با تبر و کلنگ و میله های آهنین به آنان حمله کردند که به مرگ چند یهود و زخمی شدن تعدادی دیگر منجر شد.
پس از آن، صهیونیست ها نقشه هجوم به روستاهای «بلدالشیخ» و «حداسه» را طرح ریزی کردند.
آنان اوایل صبح روز اول ژانویه (11 دی) سال 1948 هجوم خود را آغاز کردند. مهاجمان صهیونیست که بین 150 تا 200 تن بودند از تپه های جنوبی روستاهای بلدالشیخ سرازیر شدند. در آن زمان اعراب سلاح کافی نداشتند و جز پست های نگهبانی کوچک محلی در خیابان، پناهگاهی وجود نداشت.
صهیونیست ها، ساکنان خانه های دورتر در اطراف روستا را غافلگیر و با نارنجک به آنان حمله کردند و ساکنان به خواب رفته منازل را به مسلسل بستند.
این حمله یک ساعت به طول کشید و صهیونیست ها در ساعت 2 صبح، پس از آنکه به حدود 10 خانه حمله کردند، عقب نشستند.
قربانیان این حمله، حدود 30 کشته و مجروح و بیشتر آنها زنان و کودکان بودند.
از این پس، آموزش ها و آمادگی های رزمی و نظامی اعضای گروه های تروریستی و صهیونیستی برای اجرای عملیات علیه فلسطینیان افزایش یافت.
در این میان، ازمسلمانان به عنوان سپر انسانی استفاده می شد دستور داده شد تا ساکنان روستاهای فلسطینی قتل عام و روستاهای آنها با خاک یکسان شود.
روستای «صقریر» در دشت ساحلی شمال شرق منطقه اسدود اولین روستایی بود که گروه تروریستی هاگانا پیشنهاد داد تا با خاک یکسان شود. این حادثه در یازدهم ژانویه 1948 به وقوع پیوست.
در این باره خبرگزاری آسوشیتدپرس در 25 ژانویه خبر داد که عناصر «هاگانا» 15 یا 20 منزل مسکونی را در یک روستای عرب نشین در نزدیکی شهرک یهودی نشین «بینه» منهدم کردند. این گزارش تعداد کشته ها و مجروحان را ذکر نکرد.
پس از تشدید عملیات تروریستی صهیونیست ها و کشتار مسلمانان به دست نیروهای انگلیسی و گروه های تروریستی صهیونیستی، مبارزه فلسطینیان به ویژه پس از صدور قطعنامه تقسیم فلسطین، از سرگرفته شد.
به همین منظور شیخ «حسن سلامه» به فلسطین بازگشت و فرماندهی مبارزان فلسطینی در بخش غربی منطقه میانی فلسطین که از شهر یافا تا دره «الصرار» امتداد داشت، به او واگذار شد.
پس از تشدید کشتار فلسطینیان به دست صهیونیست ها، اعضای گروه های تروریستی صهیونیستی در شب 15 فوریه 1948 به روستای «سعسع» واقع در منطقه «جلیل شمالی» یورش بردند.
آنها مواد منفجره را در خانه ها کار می گذاشتند و دستگاه عمل کننده را به کار می انداختند. این عملیات تروریستی پس از هشت دقیقه خاتمه یافت. حدود ده باب خانه مورد حمله قرار گرفت که شش خانه به طور کامل ویران شد و ده ها فلسطینی کشته شدند.
به گفته فرمانده عملیات، این کشتار، وحشت عجیبی در دل ساکنان روستاها ایجاد کرد.
در پی رعب و وحشت ایجاد شده در میان فلسطینیان، ساکنان دو منطقه «مالحه» و «دیریاسین» انعقاد توافقنامه صلح با یهودیان را خواستار شدند. بر همین اساس، شخصیت های برجسته روستای دیریاسین با ارسال پیامی در مارس 1948 برای سازمان اشترن، برجسته ترین سازمان صهیونیستی در آن زمان و رهبران شهرک «غفعات شاوول» شهرک یهودی نشین مجاور دیریاسین، انعقاد معاهده عدم تعرض به یکدیگر را خواستار شدند. یک افسر اطلاعاتی هاگانا، خاطرنشان ساخت که اهالی دیریاسین به رغم اعمال فشار نیروهای صهونیستی، به توافقنامه یاد شده وفادار ماندند. سازمان هاگانا در آن دوران برجسته ترین سازمان صهیونیستی به شمار می رفت و بعدها به همراه سایر سازمان های صهیونیستی، ارتش رسمی صهیونیستی را تشکیل داد.
پس از شروع بزرگ ترین تهاجم هاگانا، برای تصرف جاده منتهی به بیت المقدس و اشغال «قسطل» و تصرف «خلده» و «دیرمحیسن»، نیروهای انشعاب یافته صهیونیسم، تصمیم گرفتند تا دیریاسین را اشغال کنند.
روستای قسطل اولین روستای عربی بود که صهیونیست ها در سال 1948 آن را اشغال کردند. بعد از آن نیز دیر محیسن و خلده به اشغال آنها درآمد.
در این نبرد «عبدالقادر حسینی» فرمانده ارتش جهاد مقدس به شهادت رسید و فرماندهی منطقه قدس به شیخ «حسن سلامه» سپرده شد.
صهیونیست ها پس از اشغال این روستاها، توجه شان به اشغال روستای دیریاسین جلب شد. بدین ترتیب، نیروهای انشعاب یافته در سپیده دم نهم آوریل 1948 به دیریاسین یورش بردند. در این عملیات، 800 تن از افراد ارگون به روستا حمله کردند.
در پیشاپیش زره پوشی قرار داشت که بر روی آن بلندگویی نصب شده بود. زره پوش در مسیر راه به کانال آبی افتاد و گیر کرد.
به گفته نیروهای انشعاب یافته، صهیونیست ها به وسیله بلندگو به زبان عربی از اعراب خواستند تا خانه و کاشانه خود را به سمت دامنه کوه ترک کنند. در اثر مبادله آتش چهار نفر از آنها کشته شدند و به سرعت گلوله هایشان تمام شد. آنها سپس از فرمانده نظامی هاگانا در بیت المقدس تقاضای 4000 گلوله تانک، توپ و تفنگ کردند. پس از آن مردان، زنان، کودکان و پیران را بدون استثنا، قتل عام کردند.
آنها در پایان کار خود تعدادی از اسیران را سوار ماشین کردند و با به راه انداختن کاروان پیروزی در میان فریاد شادی، آنها را در خیابان های بیت المقدس گرداندند. 245 تن از مردان، زنان و کودکان فلسطینی در این قتل عام کشته شدند.
نماینده رسمی صلیب سرخ جهانی در بیت المقدس که یک روز پس از جنایت به روستای دیریاسین رسید و شاهد عملیات پاکسازی بود، در مورد کشتار دیریاسین چنین می گوید: «آنها عملیات پاکسازی را نخست با تفنگ های شکاری سپس با کلت و سرنیزه تمام کردند. سرهای برخی قربانیان بریده شده بود. 52 کودک را در برابر چشم مادرانشان سر بریده بودند. تروریست های یهودی شکم های 25 زن حامله را پاره کرده بودند و فرزندان آنان را در مقابل دیدگان مادرانشان کشته بودند».
«زوی ارکوری» رهبر گروه هاگانا، نیز در روزنامه اسرائیلی «داوار» در مورد کشتار اهالی روستای دیریاسین این مطلب را منتشر کرد:
«وارد شش یا هفت خانه شدم. جنازه بی گناهان روی زمین افتاده بود. به حسب نشانه هایی که روی جسدها بود، این قتل عام وحشیانه
مستقیماً انجام شده بود».
«مناخیم بگین» فرمانده گروه تروریستی «ایرگون» که بعدها نخست وزیر رژیم صهیونیستی شد در این باره می گوید:
«اعراب از خانه ها و زنان و کودکانشان سخت دفاع کردند و نبرد خانه به خانه بود، هرگاه یهودیان خانه ای را اشغال می کردند، با مواد منفجره قوی آن را بر سر ساکنانش ویران می ساختند.
پس از پیشروی کند در تاریکی و پیش از اولین ساعت های اولیه صبح تمامی روستا به اشغال درآمد و بر سر ساکنانش ویران شد. تروریست های گروه اشترن با بلندگو، فلسطینیان را به فرار از روستا دعوت می کردند، اما هنگامی که روستاییان از خانه هایشان بیرون می آمدند و پا به فرار گذاشته بودند با گلوله گروه های صهیونیستی کشته می شدند و آنهایی که در خانه ها مانده بودند و بیشترشان زنان و کودکان و سالمندان بودند می بایست از بین می رفتند.سپس یهودیان شروع به پرتاب نارنجک به درون خانه ها کردند و آنها را بر سر ساکنانشان ویران می کردند.»
تروریست ها هر جنبنده یا هر کسی که در خانه ها حضور داشت و زنده بود را به قتل می رساندند، به گونه ای که طبق گفته رئیس هیئت صلیب سرخ بین المللی که شخصاً از دیریاسین دیدن و گور دسته جمعی و انبوه قربانیان را مشاهده کرده بود، از بالغ بر 400 نفری که در این روستا به سر می بردند، نزدیک به 40 تن پا به فرار گذاشتند و بقیه بی محابا و با خونسردی به قتل رسیده بودند. فرمانده گروه تروریستی «هاگانا» نیز درباره این کشتار می گوید:
«آن روز، بهار زیبا و جالبی بود. شکفتن شکوفه های بادام به پایان رسیده بود. ولی از هر گوشه روستا بوی تعفن مرگ می آمد. بوی اجساد پوسیده ای که آنها را در یک گور دسته جمعی دفن می کردیم به مشام می رسید». پس از کشتار ساکنان دیریاسین و دیگر روستاهای فلسطینی، نوبت به شهرهای فلسطین رسید.
صهیونیست ها ابتدا شهر «طبریه» را که براساس قطعنامه تقسیم فلسطین، جزء شهرهای بخش یهودی نشین به شمار می رفت، در هجدهم آوریل 1948 به رغم حضور نیروهای انگلیسی در آن اشغال کردند. آنها تصمیم گرفتند تا در سناریویی شبیه سناریوی اشغال طبریه، بندر حیفا نیز به تصرف درآید.
پس از کشتار حیفا و اشغال این شهر بندری فلسطین، صهیونیستها تصمیم گرفتند، دومین شهر بندری یعنی یافا را نیز اشغال کنند.
موقعیت یافا از نظر جمعیتی باعث شد تا نیروهای صهیونیست درصدد اخراج اهالی آن برآیند و با ایجاد رعب و وحشت ساکنان یافا را وادار به ترک خانه و کاشانه خویش کنند. انفجارها و حملات پی در پی و برنامه ریزی شده در بسیاری از نقاط اطراف و مراکز حیاتی آن به وقوع پیوست و سپس، سازمان ارگون به مدت چند روز به شکل وحشیانه آنجا را گلوله باران کردند.
این در حالی بود که انگلیسی ها در نقاط مشخص در شهر حضور داشتند و تمام فلسطین تحت قیمومیت انگلیس قرار داشت. پس از آن هجوم گسترده و هماهنگ، شهر یافا نیز تقریباً به سرنوشت شهر حیفا دچار شد.
پس از سقوط شهر بندری یافا در هفدهم 1948 فلسطینیان لوله های آب «راس العین» را که در 37 مایلی شمال غربی شهر بیت المقدس قرار داشت، خراب کردند و بر آنجا مسلط شدند. پس از آن صهیونیست ها سعی کردند تا بر راس العین استیلا یابند.
لذا جنگ و درگیری شدیدی اطراف چشمه، که شدیدترین آنها در روزهای آخر ماه بود، اتفاق افتاد.
در روز 30ماه مه صهیونیست ها بر این مناطق مسلط شدند.
از طلوع فجر روز 31/5/1948 مبارزان روستاهای «دیرطرف» و «بیت نبالا» و روستاهای مجاور از هر کوی و ناحیه ای به آنجا شتافتند و به یاری فرمانده بخش میانی منطقه، شیخ حسن سلامه پرداختند. تجمع بزرگی ازاین افراد به سرپرستی شیخ به وجود آمد و حملات خود را علیه مراکز تجمع دشمن صهیونیستی در راس العین شروع کردند. در پی این حمله، یک ترکش بمب به قسمت راست بدن شیخ حسن سلامه اصابت کرد که به بیمارستان منتقل شد، ولی مقاومت و جنگ افراد او همچنان علیه دشمن صهیونیستی ادامه یافت، به طوری که بعدازظهر روز 31 مه 1948 که ساعات زیادی از غلبه صهیونیست ها نگذشته بود، پیروز شدند.
اول ژوئن 1948 یک گروهان عراقی و افراد این واحد، به منطقه رسید و در آنجا سنگرهای محکمی را احداث کردند و در آنجا تمرکز یافتند. اما پس از اینکه دو شهر «لد» و «رمله» سقوط کرد، این نیروها نیز از راس العین عقب نشینی کردند. فردای آن روز نیز شیخ حسن سلامه در اثر جراحات وارده در بیمارستان به شهادت رسید.