مخالفت علنى “نیکولا سارکوزی” رئیسجمهور جدید فرانسه با پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا از زوایاى مختلفى قابل تحلیل است. نخست این که “باروسو” و دیگر اعضاى ارشد اتحادیه اروپا مخالفت پاریس با پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا را نگران کننده ارزیابى مىکنند و آن را موجب ایجاد اختلافات بعدى در درون مجموعه در هم ریخته خود مىدانند. به عقیده رئیسجمهور جدید فرانسه نمىتوان از بعد جغرافیایى میان ترکیه و دیگر کشورهاى اروپایى ارتباط برقرار نمود و فراتر از این مسئله، هنوز دغدغههاى مهمتر اتحادیه اروپا و مشکلات درونى و ساختارى آن لاینحل باقى ماندهاند.
نکته دیگر را باید در شکست ژنرالها و طرفداران سکولاریسم و لائیسم در ترکیه جستجو نمود. آنکارا در راستاى پیوستن به اتحادیه اروپا هزینههاى بسیار زیادى را متحمل شده است. ارتش ترکیه با به زندان انداختن نجمالدین اربکان و دیگر اسلامگرایان و نیز ابراز مخالفت با حضور عبدالله گل در معادلات سیاسى کشور،سیگنالهاى علاقه خود به اتحادیه اروپا را به سران این کشورها مخابره نمود. حتى ژنرالها و طرفداران احزاب سکولار از جمله جمهوریخواهان خلق حاضر شدند با وقاحت تمام از حجاب اسلامى و ارزشهاى دینى در ترکیه انتقاد نموده و آنها را مغایر با مبانى بىارزش و بىمنطق خود ارزیابى نمایند.
فرانسه به عنوان یکى از اصلىترین کشورهاى عضو اتحادیه اروپا مىتواند ضمن مخالفت با عضویت ترکیه در اتحادیه اروپا در تغییر آراى 26 کشور عضو دیگر نیز تاثیرگذار باشد.
در نهایت اینکه مخالفت فرانسه با عضویت ترکیه در اتحادیه اروپا را مىتوان از سویى اولین بحران آفرینى سارکوزى در معادلات این اتحادیه و از سوى دیگر آغاز فصلى از دشوارى و تقابل براى آنکارا دانست. نظامیان و سکولارهاى ترکیه هماکنون پاریس را مانعى در جهت دستیابى به اهداف بلندپروازانه خود مىبینند.
روحیات خاص سارکوزى و افراد وابسته به طیف راست افراطى در فرانسه نیز دغدغه به وجود آمده در میان ترکها را تشدید خواهد نمود.