صفحه نخست

بین الملل

سیاسی

چند رسانه ای

اقتصادی

فرهنگی

حماسه و جهاد

دیدگاه

آذربایجان غربی

آذربایجان شرقی

اردبیل

اصفهان

البرز

ایلام

بوشهر

تهران بزرگ

چهارمحال و بختیاری

خراسان جنوبی

خراسان رضوی

خراسان شمالی

خوزستان

کهگیلویه و بویراحمد

زنجان

سمنان

سیستان و بلوچستان

فارس

قزوین

قم

کردستان

کرمان

کرمانشاه

گلستان

گیلان

لرستان

مازندران

مرکزی

هرمزگان

همدان

یزد

صبح صادق

محرومیت زدایی

صفحات داخلی

صفحه نخست >>  عمومی >> آخرین اخبار
تاریخ انتشار : ۰۸ خرداد ۱۳۸۶ - ۱۲:۵۲  ، 
شناسه خبر : ۸۸۰۳

در جنوب اقیانوس آرام جزیره ای است به نام «پولینزی» که واژه «تابو» نخستین بار در زبان مردمان آنجا به کار رفت. آنها به کارهایی که انجام آن ممنوع بود و یا ممنوعیتی آئینی داشت، تابو می گفتند. در دانشنامه «بریتانیکا» هم در مقابل این کلمه آمده است:« ممنوعیت یک کنش و یا استفاده از یک وسیله که بنابر آیین ها، خطرناک و یا نفرین شده باشد.»

بدین ترتیب تابو در نگاه آنها ابزار یا فعلی است که هرگز نباید از آن استفاده کرد و یا آن کاری که هرگز نباید انجام داد. پس برای کسی که به این تابوها توجه نکند، مجازات سختی در انتظار است. تابو در واقع اولین دستور اخلاقی تاریخ بشر است. در میان اقوام بدوی آیین های حاکم بر هر قبیله، تابوهای آن را هم مشخص می کردند. انسان نخستین برای سرو سامان دادن به وضعیت خود و رعایت حرمت برخی حریم ها، ناگزیر است از قوانینی مثل «تابو» کردن برخی چیزها و کارها بهره گیرد. امروزه این کلمه از معنای نخستین آن خارج شده و به کنایه برای انجام هر کار ممنوعی به کار می رود.

البته«ممنوع» تنها یکی از معانی این کلمه گسترده در تاریخ بشر است. مردم شناسان و روانکاوان معتقدند که انسان اولیه میل شدیدی به شکستن تابوها داشته اما قوانین اجتماعی برای هر جامعه ای به شکل قدرتمندی با تابو نامیدن برخی چیزها و کارها بشر را از انجام آن منع می کند. یکی از ویژگی های تابو در انسان های بدوی انتقال آن از نسلی به نسل دیگر است. برخی از تابوهای اولیه تاکنون باقی مانده اند. زیگموند فروید معتقد است که تابوها قدیمی ترین قوانین بشر هستند که از آغاز به سرکوب کردن غرایز بشر پرداخته اند و این سرکوب ها نسل به نسل منتقل شده است. او در کتاب «توتم و تابو» بحث مفصلی درباره این موضوع دارد. اما در ادبیات سیاسی تابو نبودن یک چیز به معانی بالا درباره این کلمه ارتباط ندارد. بلکه هرچیز که ممنوعیت شدید داشته باشد،تابو است. این روزها که بحث مذاکره سیاسی بین ایران و ایالات متحده آمریکا برسر مسائل عراق در جریان است، خیلی از گویندگان و نویسندگان تعبیر«مذاکره با آمریکا تابو نیست» را به کار می برند که حکایت از این دارد که می توان با رعایت قواعد و مقررات مذاکره علی السویه و در شرایط یکسان دیپلماتیک و بدون تعیین پیش شرط از سوی طرف مذاکره به این امر دست یافت. مسلما موفقیت در یک مذاکره سیاسی به تسلط مذاکره کنندگان به عملیات فنی آن و محتوای مذاکره که می تواند در بردارنده موضوعات و درخواستهای طرفین باشد، منوط خواهد بود.

نام:
ایمیل:
نظر: