اگرچه هنوز برخی از مقامات نظامی وسیاسی آمریکایی بر حضور در عراق اصرار دارند اما اولتیماتوم تعدادی از نمایندگان ذی نفوذ جمهوری خواه به بوش برای ارائه جدول عقب نشینی از عراق تا پایان شهریورماه، تصویب بودجه نظامی چهارماهه از سوی دمکراتهای کنگره، روند فزاینده تلفات نظامیان آمریکایی درعراق شیب تندی را برای مقامات آمریکایی ایجاد کرده تا ایران را برخلاف گذشته، محور اصلی سیاستی خود قلمداد کنند وبدون پیش شرط های گذشته خود به مذاکره با ایران روی بیاورند. این شرایط آغاز یک مرحله جدید در عراق را نوید می دهد. برنامه ریزان آمریکایی برای موجه نشان دادن حضور خود درعراق، ساز وکارهای حکومتی، نظامی و امنیتی عراق تحت اشغال خود را آنچنان با تناقض، ضعف و ناکار آمدی مواجه کرده اند که نهادهای برخواسته از فرآیند دمکراتیک درعراق نیز، امکان گامهای بلند واساسی را ندادند. آنها بناچار بر حضور نیروهای اشغالگر تاکید می کنند و ایجاد این شرایط سبب شده تا زمینه های لازم برای چانه زنی وامتیاز گیری بازماندگان رژیم سابق از دولت مرکزی فراهم شود.خروج پنج وزیر جریان مقتدی صدر از کابینه نوری مالکی که تحت فشار اشغالگران قرار دارد در حقیقت اقدامی هوشمندانه برای گسترش و فراگیر کردن مقاومت ضداشغالگری بود. این اقدام غیر از تاکید بر ضرورت خروج اشغالگران از شاخص بسیار مهم دیگری نیز برخوردار است و آن انسجام بیشتر مقاومت در میان سنی ها و شیعیان و افشای بیشتر مدعیان و تجار سیاست و تروریستها است. برخی از جریانات به اصطلاح معتدل سنی بصورت پنهانی با القاعده ارتباط دارند. آنها بانام اهل سنت بدنبال ماجراجویی وجریان سازی های انحرافی درعراق هستند آنان هم چنین از نجابت عشایر اصیل اهل سنت سوءاستفاده کرده و از آنها در راستای اهداف خود بهره برداری کرده اند. طی هفته های گذشته تلاشهایی انجام گرفته تا عشایر غیور به مسئولیت بزرگ خود دراین دوران حساس آگاهی یابند که آن مقاومت اصیل ضد اشغالگری تضمین شده ، وحدت ملی واستقلال عراق و ظرفیتی قدرتمند برای اخراج اشغالگران است. پیوند و همسویی عشایر اصیل اهل سنت عراق به مقاومت پویای شیعیان این کشور چند پیامد مهم در بردارد:1- جریان مقاومت ضد اشغالگری تقویت شده می شود.2- فرایند آزادی سازی عراق سرعت بیشتری می گیرد.3- اشغالگران و نیروهای خارجی تحت فشار سیاسی و امنیتی بیشتری قرارخواهند گرفت.4- فضای عملیات تروریستی برای نیروهای خارجی تحت حمایت برخی از کشورهای عربی تنگ می شود..5 جریانهای فرصت طلب و قدرت محور که تفرق مذهبی و قومی را برای نیل به اهداف خود پی گیری می کنند به حاشیه رانده می شود..6 دخالت کشورهای عربی منطقه درعراق کاهش می یابد..7 کاهش فشارهای خارجی وحمایت های آنها از تروریست ها به اراده ملی برای اخراج اشغالگران از عراق وتشکیل دولتی مقتدر و مستقل انسجام بیشتری می یابد.