تهاجمات رژیم صهیونیستی به لبنان

تهاجم 1968
در سال 1968 رژیم صهیونیستی با حمله به فرودگاه بین المللی بیروت در لبنان دست کم 13 فروند هواپیمای تجاری خاورمیانه را مورد هدف حملات موشکی خود قرار داد که خسارتهای زیادی به دولت لبنان وارد کرد.
لبنان از سال 1970 تا 1980 سه بار مورد تجاوز رژیم صهیونیستی قرارگرفت زیرا با مسدود شدن امکان مبارزه در مصر و اردن، نیروهای مبارز فلسطینی تنها راه مقابله با رژیم صهیونیستی را در استفاده از مرزهای لبنان با این رژیم یافتند و لذا به این کشور مهاجرت نمودند و لبنان به مرکز ثقل مبارزات ضد صهیونیستی تبدیل شد.
تهاجم 1970
پس از آنکه فلسطینی ها در سال 1970 در سپتامبر سیاه از اردن بیرون رانده شدند به لبنان هجرت نمودند و پایگاههای عملیاتی خود را در جنوب این کشور مستقر ساختند. در همین سال رژیم صهیونیستی به لبنان حمله کرد و بخشی از اراضی جنوب لبنان را اشغال نمود. شورای امنیت سازمان ملل خواهان عقب نشینی رژیم صهیونیستی شد که با بی اعتنایی این رژیم مواجه شد.
تهاجم 1972
در سال 1972 رژیم صهیونیستی مجددا به جنوب لبنان حمله کرد و بخش دیگری از خاک این کشور را اشغال نمود و با ارسال نیروی بیشتری به داخل اراضی اشغالی در لبنان اقدام به حملات هوایی نمود.
تهاجم 1978 (عملیات لیتانی)
جنگ و گریزهای جزیی تا مارس 1978 ادامه یافت. با شروع انقلاب اسلامی در ایران مبارزات فلسطینی های مستقر در لبنان ابعاد تازه ای یافت. رژیم صهیونیستی در 15 مارس 1978 در اشکال بسیار وسیعی به لبنان حمله کرد. نزدیک به 40 هزار نیروی ارتش رژیم صهیونیستی در این عملیات شرکت داشتند که توسط نیروهای هوایی و دریایی پشتیبانی می شدند. ارتش رژیم صهیونیستی جنوب لبنان را کاملا به تصرف خود درآورد. در این عملیات 2000 نفر شهید شدند که 1700 نفر لبنانی و 300 تن فلسطینی بودند و 000/220 نفر طبق برآورد هیات عالی امداد بین المللی آواره شدند. طبق برخی آمارها 000/35 نفر نیز در این عملیات زخمی شدند. پیشروی ارتش رژیم صهیونیستی 6 روز ادامه یافت. فلسطینی ها تعداد کشته های رژیم صهیونیستی را 350 نفر اعلام کردند در حالیکه منابع صهیونیستی تنها به 24 کشته اعتراف کردند. رژیم اشغالگر که از سه محور وارد لبنان شده بود تا کوههای «هرمون» پیشروی کرد و یک کمربند امنیتی به عمق 11 کیلومتر درخاک لبنان ایجاد نمود. این حمله زمانی به مرحله اجرا درآمد که رهبران مصر با وساطت آمریکا در جریان مذاکرات با رژیم صهیونیستی در کمپ دیوید به سر می بردند.
با آغاز تهاجم، لبنان به شورای امنیت سازمان ملل شکایت نمود. شورای امنیت در17 مارس تشکیل جلسه داد و در 19 مارس آمریکا طرحی را مبنی بر عقب نشینی اسراییل و جایگزین شدن نیروهای سازمان ملل در جنوب لبنان ارائه داد و شورای امنیت این طرح را با 12 رای موافق و دو رای ممتنع شوروی سابق و چکسلواکی سابق و عدم مشارکت چین در رای گیری به تصویب رساند که به قطعنامه 425 مشهور شد در واقع حمله اسراییل به لبنان و صدور قطعنامه 425 در یک راستا قرار داشت وهدف مشترکی را دنبال می کرد. هدف اصلی این بود که مرز لبنان با حضور نیروهای بین المللی برای مبارزه با رژیم صهیونیستی مسدود شود. لذا به این ترتیب امنیت مرزهای رژیم صهیونیستی کاملا تضمین شد. در واقع با صدور این قطعنامه خاک لبنان در اشغال صهیونیستها باقی ماند. علاوه بر این نیروهای آمریکایی و فرانسوی و انگلیسی نیز به منطقه آمدند تا استراتژی صهیونیسم جهانی خود را تکمیل کنند.
تهاجم 1981
در روزهای 17 و 18 ژوییه 1981 رژیم صهیونیستی با هواپیماهایی که آمریکا در اختیارش قرار داده بود به یک منطقه مسکونی بیروت حمله کرد و به بهانه انهدام دفتر مرکزی سازمان آزادیبخش فلسطین حدود 100 نفر شهید و 600 مجروح برجای گذاشت.
تهاجم 1982 (عملیات امنیت الجلیل)
پس از انعقاد موافقتنامه سازش میان ساف و عرفات با رژیم صهیونیستی که در پشت پرده توسط سیا، موساد، m61 و به دنبال توافقنامه کمپ دیوید در سال 1981 مبنی بر ترک مخاصمه و برقراری آتش بس همراه با تضمین عرفات به آمریکا و رژیم صهیونیستی برای ممانعت ازحمله فلسطینی ها به صهیونیستها شکل گرفت، بزرگترین سعی رژیم صهیونیستی انهدام ملت فلسطین بود و بزرگترین جمعیت فلسطینی که تمام خصوصیات یک ملت بالقوه را داشت در لبنان شکل گرفته بود.حدود 600 تا 700 هزار آواره فلسطینی در طی سه مرحله و در سالهای 1948، 1967 و پس از سپتامبر سیاه در سال 1970 به لبنان مهاجرت کرده بودند. بنابراین ارتش رژیم صهیونیستی برای قلع و قمع کردن این نیروی بالقوه ملت فلسطینی به لبنان حمله ور شد که این عملیات در تاریخ 6 ژوئن 1982 به بهانه نقض قرارداد 1981 به فلسطینی های مستقر در جنوب لبنان اعلان جنگ داد و متعاقب آن 04 هزار نیرو در قالب 5 لشکر پیاده مکانیزه همراه با 250 تانک و 500 نفربر زرهی وبا پشتیبانی کامل نیروهای دریایی و هوایی به لبنان حمله ور شد.
این تهاجم که برای 84 ساعت برنامه ریزی شده بود با شکل گیری رزمندگان حزب الله در همان سالها به 80 روز به طول انجامید که به واسطه آن شهرهای صور، نبطیه، بقاع غربی، صیدا و سواحل جنوبی لبنان کاملا به اشغال صهیونیستها درآمد. با عقب نشینی فلسطینی ها به بیروت رژیم صهیونیستی به بیروت حمله ور شد و پایتخت لبنان را نیز به محاصره خود درآورد. سرانجام پس از 80 روز جنگ و خونریزی فلسطینی ها تحت شدیدترین فشارهای نظامی و سیاسی مجبور شدند از لبنان خارج شوند.
پس از آن نیروهای آمریکایی، فرانسوی و انگلیسی تحت عنوان نیروهای حافظ صلح روانه لبنان شدند و به ایجاد پایگاه های نظامی مبادرت کردند و همراه با صهیونیستها علیه حزب الله وارد عمل شدند.
فشارهای نظام سلطه جهانی و ارتش رژیم صهیونیستی سبب شد که درسال 1983 یک توافقنامه 12 ماده ای میان رژیم صهیونیستی و دولت مارونی حاکم بر لبنان منعقد گردد. در این توافقنامه استقلال سیاسی و تمامیت ارضی رژیم صهیونیستی در سرزمین های اشغالی فلسطین از جانب دولت مسیحی حاکم بر لبنان به رسمیت شناخته شده بود ولی رژیم صهیونیستی همچنان بیروت را در محاصره و تمام جنوب لبنان را در اشغال خود داشت. با انعقاد این قرارداد در سال 1983 حکومت مارونی «امین جمیل» در لبنان تحت فشار شدید رزمندگان مسلمان و برخی کشورهای همسایه مجبور به لغو این پیمان ظالمانه شد. با گسترش یافتن مبارزات مردم مسلمان لبنان علیه نیروهای آمریکایی و صهیونیستی تلفات رژیم صهیونیستی در خاک متصرف شده لبنان افزایش یافت و فرماندهی نیروهای رژیم صهیونیستی مستقر در لبنان طی گزارشی به رییس ستادمشترک رژیم خود اعلام داشت تلفات ارتش به شدت افزایش یافته و مردم لبنان به هر کس که قیافه اش شبیه صهیونیستها باشد شلیک می کنند.
سرانجام 31 اوت 1983 رژیم صهیونیستی با دادن تلفات سنگین اقدام به عقب نشینی از اطراف بیروت کرد. در نتیجه مبارزات نیروهای مقاومت حزب الله لبنان تحت عنوان عملیات های استشهادی، طی چند فقره عملیات، مقر فرماندهی ارتش آمریکا در جنوب لبنان به وسیله نیروهای جهادی منفجر شد. نیروهای فرانسوی و آمریکایی با پذیرش شکست مفتضحانه به صورت خفت باری از لبنان خارج شدند. بر اساس آمارها تعداد کشته های رژیم صهیونیستی در خاک لبنان از 17 مه 1983 تا اول ژوئن 1984 به 856 نفر رسید.
بر اساس آمارهای موجود بیشترین تعداد شهدای لبنانی در جریان جنگ بین این کشور و رژیم صهیونیستی مربوط به سال 1982 می باشد که در آن سال حدود 19 هزار شهروند لبنانی به شهادت رسیدند و بیش از 32 هزار نفر نیز مجروح شدند.
تهاجم 1993 (عملیات تسویه حساب)
مخالفت حزب الله و موضع منفی دولت لبنان در قبال طرح به اصطلاح صلح خاورمیانه و توافقنامه غزه : اریحا خشم آمریکا و رژیم صهیونیستی رابرانگیخت. در واقع این توافقنامه حاکمیت رژیم صهیونیستی را بر 90 درصد از سرزمین فلسطین کاملا مسجل کرد. این توافقنامه که میان ساف و عرفات با اسحاق رابین نخست وزیر رژیم صهیونیستی امضا شد موجودیت این رژیم به رسمیت شناخته شد و کشورهای عربی نیز موظف شدند به رابطه با این رژیم روی بیاورند.
به دنبال مخالفت حزب الله و دولت لبنان سرانجام درتاریخ 4/5/1372(تابستان 1993) رژیم صهیونیستی طی یک تهاجم سنگین با نیروهای زمینی، هوایی و دریایی به لبنان حمله کرد. این تهاجم 7 روزبه طول انجامید و 70 شهر و تعداد زیادی روستا در معرض حملات وحشیانه قرار گرفت. در نتیجه این حملات حدود 300 تن شهید، هزاران تن مجروح و نزدیک به 400 هزار نفر از مردم جنوب لبنان آواره شدند. حزب الله هم با شلیک گلوله های کاتیوشا به شهرکهای یهودی نشین شمال فلسطین اشغالی نزدیک به صد هزار نفر از یهودیان را آواره کرد.رژیم صهیونیستی در جنگ 1993 نه تنها به اهداف خود نرسید بلکه مجبور شد در یک عقب نشینی آشکار قدرت حزب‌الله را درک کند.
تهاجم 1996 (عملیات خوشه‌های خشم)
رژیم صهیونیستی درتاریخ 12/1/1375 (1996 م) اقدام به بمب گذاری در میان غیرنظامیان و مردم عادی لبنان نمود که بر اثر آن دهها تن به شهادت رسیدند. حزب الله در پاسخ به این اقدام در تاریخ 22/ 1/1375 با کاتیوشا به شمال فلسطین اشغالی حمله کرد و سپس رژیم صهیونیستی از زمین و هوا و دریا به جنوب لبنان حمله برد و تا عمق 51 کیلومتری خاک این کشور را اشغال کرد که حاصل آن شهید و مجروح شدن هزاران لبنانی و آوارگی بیش از نیم میلیون نفر از مردم این کشور بود. حزب الله نیز با کشته و زخمی کردن تعدادی از صهیونیست ها باعث آوارگی صد هزار یهودی ساکن شمال فلسطین اشغالی شد. در این میان رژیم صهیونیستی پس از 61 روز جنگ تفاهم نامه ای با جنبش مقاومت اسلامی لبنان منعقد کرد و بدون هیچ قید و شرطی مفتضحانه عقب‌نشینی کرد.
در سال 2000 کابینه رژیم صهیونیستی به عقب نشینی یک جانبه نیروهایش از جنوب لبنان رای داد. در همان سال، رژیم صهیونیستی13 زندانی لبنانی را که به مدت ده سال بدون محاکمه در زندان داشت آزاد کرد. در ماه مه این سال، رژیم صهیونیستی نیروهایش را زودتر از موعد مقرر از جنوب لبنان خارج کرد و اشغال 22ساله جنوب لبنان پایان یافت.
تهاجم 2006 (عملیات باران‌های تابستانی)
در تاریخ 21/4/1385 حمله از پیش طراحی شده رژیم صهیونیستی و به دنبال آن بهانه اسارت دو سرباز رژیم صهیونیستی توسط حزب الله باعث شد درگیری ها میان رژیم صهیونیستی و لبنان که مدتی متوقف شده بود، با حملات صهیونیست ها به بیروت و جنوب لبنان و نیز حمله راکتی و موشکی حزب الله به رژیم صهیونیستی شدت بگیرد. این جنگ برخلاف تصور رژیم صهیونیستی 33 روز طول کشید و اسرائیل به هیچ یک از اهدافش نرسید و ضربات هولناکی نیز در میدان نبرد و در عمق سرزمین های اشغالی فلسطین متحمل شد.
بطور کلی از زمان شکل گیری رژیم صهیونیستی در سال 1948 تاکنون بیش از پنجاه هزار شهروند لبنانی توسط رژیم اشغالگر قدس به شهادت رسیده‌اند.
در این میان آنچه مبرهن است افزایش توان دفاعی حزب الله لبنان در جنگ 33 روزه نسبت به نبردهای گذشته است. توان دفاعی حزب الله به عنوان گروهی که امروز طرفداران زیادی در لبنان و در ورای مرزها پیدا کرده موجب بهت و حیرت دولت های غربی و رژیم صهیونیستی شده است. حتی پشتیبانی های گسترده آمریکا در حمایت مالی و معنوی از رژیم صهیونیستی نتوانسته که قدرت حزب الله را تحت تاثیرقرار دهد، بر خلاف آنچه تصور می شد که رژیم صهیونیستی در تهاجم اخیر طی یک دوره زمانی48 تا 72 ساعته حزب الله را سرکوب خواهد کرد ولی حزب الله در این جنگ 33 روزه ضربات دردناکی را به رژیم صهیونیستی وارد نمود و هیمنه آن را متلاشی کرد.
انفجار سه ناو جنگی رژیم صهیونیستی، انهدام ده ها تانک میرکاوا و بلدوزرهای این رژیم و تقریبا خالی از سکنه شدن شهرک های صهیونیستی شمال فلسطین اشغالی به ویژه حیفا خود دلیلی محکم بر این امر است.در همه حملات گذشته علیه لبنان بخشی از خاک لبنان به اشغال رژیم صهیونیستی درمی آمد اما در این نبرد نابرابر صهیونیستها حتی موفق نشدند از مرز لبنان جلوتر بیایند. نیروهای مقاومت حزب الله تنها و بدون ارتش لبنان که در این راستا به دلایل عمده و عدم توان دفاعی نتوانسته به دفاع از کشور خود بپردازد اینک نه تنها یک گروه مقاومت برای لبنان است بلکه مایه افتخار دنیای عرب و جهان اسلام برای مبارزه با غده سرطانی اسراییل شده است.