دکتر یدالله جوانی چند روز پیش برخی از روزنامه های دوم خردادی تیتر اول یا دوم خود را به جمله ای از مصاحبه یکی از نامزدهای ریاست جمهوری دوره دهم اختصاص دادند و به نقل از وی نوشتند: «احمدی نژاد کشور را به لب پرتگاه می برد.» پیش از این برخی از گروه ها و تشکل های سیاسی دوم خردادی در قبال دولت نهم و جهت گیری های آن، با همین دیدگاه به اجماع رسیده بودند که با به قدرت رسیدن این دولت، کشور در مسیر خطرناکی قرار گرفته و باید دلسوزان و علاقه مندان به سرنوشت کشور تا کار از کار نگذشته و کشور به ته دره سقوط نکرده کاری انجام دهند. با همین دیدگاه بود که دوم خردادی ها در سال گذشته نظریه تشکیل دولت نجات ملی را مطرح ساخته و به قدری سیاه نمایی کردند که برخی از اصولگرایان نیز تحت تأثیر قرار گرفته و نظریه «دولت وحدت ملی» یا نظریه «دولت ائتلافی» را مطرح ساختند. سیاه نمایی از اوضاع کشور و خطرناک توصیف کردن آینده با توجه به روندهای کنونی از سوی احزاب و گروه های دوم خردادی، یک امر عادی شده و مردم کمتر به آن اعتنا می کنند. اما هنگامی که فردی با پایگاه اصولگرایی حرکت کشور را به سمت پرتگاه توصیف می کند، برای خیلی از نیروهای دلسوز انقلاب و کشور، این سوال مطرح می شود که آیا واقعاً کشور به سمت پرتگاه در حال حرکت است و اگر این روند ادامه یابد کشور سقوط می کند و اگر این چنین نیست، پس چرا فلانی این گونه حرف می زند و با این حرف ها چه هدفی را دنبال می کند؟ پس از این سخنان و پرداخت با رنگ و لعاب خاص به آن در بعضی از روزنامه ها و سایت ها، نگارنده این سطور با سوال مذکور بسیار مواجه شدم. البته بسیاری از سوال کنندگان می پرسند، چرا هیچ دلیلی، نشانه ای و اثری از حرکت به سمت پرتگاه ارائه نمی شود و صرفاً برای ایجاد دغدغه و نگرانی در جامعه گفته می شود کشور به سمت پرتگاه می رود؟ آیا این آقایان نمی دانند دیگران از سخنان آنها چه سوءاستفاده هایی می کنند و همین جملات مورد بهره برداری شبکه های ماهواره ای و جریان های ضدانقلابی در خارج از کشور و معاندان و مخالفان در داخل قرار می گیرد؟ در پاسخ به این قبیل سوالات، جواب می دادم که بالاخره عرصه سیاست، عرصه و میدان رقابت بین احزاب و گروه های سیاسی است و هر کسی در این عرصه می خواهد رقیب را کنار زده و به جای آن بنشیند. برخی از صاحب نظران ماهیت این رقابت را آن قدر خشن و سخت می دانند که به جای واژه «رقابت سیاسی» از واژه «پیکار سیاسی» یاد می کنند! البته در یک جامعه دینی و اسلامی که باید همه پای بند به اخلاق اسلامی باشند، رقابت سیاسی همواره باید آمیخته با رفاقت باشد. وقتی همه اخلاق انتخاباتی را بر مبنای موازین اسلامی رعایت کنند، آنگاه اظهارنظرها در مورد عملکردها، رویکردها، اقدامات و برنامه های دیگران و در نهایت در مورد اوضاع کشور و آینده آن منصفانه خواهد بود و در غیر این صورت با خارج شدن از مسیر انصاف و قرار گرفتن در جاده بی انصافی، ممکن است به هر نوع قضاوتی دست زده و برای رسیدن به هدف متصور، هر حرفی را نیز بر زبان جاری سازیم. به نظر می رسد این اتفاق ناگوار رخ داده که احزاب، گروه ها و کسانی که باید مروج فضیلت ها و به ویژه انصاف به عنوان یک فضیلت اخلاقی در جامعه باشند، نه تنها چنین نمی کنند، بلکه عملاً اخلاق بی انصافی را در جامعه اسلامی رواج می دهند. یکی از دغدغه های اصلی رهبر معظم انقلاب اسلامی در یک سال اخیر با توجه به تخریب ها و سیاه نمایی ها، از وضعیت سیاسی کشور و آینده آن، همین موضوع ترویج اخلاق بی انصافی از سوی برخی نخبگان سیاسی و یا احزاب و گروه ها بوده است. معظم له در خطبه های نمازجمعه تهران در (29/6/1387) با اشاره به برخی از تخریب ها علیه دولت فرمودند: « ... می خواهم به خصوص از نخبگان خواهش کنم که توجه کنند... انسان احساس می کند که در بین آنچه که امروز گفته می شود بی انصافی هایی صورت می گیرد... تخریب کردن مسئولین، تخریب کردن دولت، هیچ مصلحت نیست و جزو کارهای صحیح اسلامی نیست... نگرانی من از رایج شدن اخلاق بی انصافی در جامعه است. خدمات فراوانی انجام می گیرد، انسان همه را کنار بگذارد، به نقطه ای بچسبد، این درست نیست.» با توجه به استمرار تخریب ها علیه دولت بعد از فرمایشات مذکور، مقام معظم رهبری در فاصله کمتر از دو ماه از سخنان قبلی، در تاریخ (15/8/1387) در جمع کارگزاران حج مجدداً با اشاره به فضای سیاه نمایی مطبوعات علیه دولت فرمودند: «... این فضای بی بند و باری در حرف زدن و اظهارنظر علیه دولت، مسائلی نیست که خداوند به آسانی از آنها بگذرد. تفضلات و رحمت الهی تا زمانی است که ما مراقب گفتار، رفتار و عملکرد خود باشیم زیرا خداوند با ما خویشاوندی ندارد.» رهبر معظم انقلاب اسلامی خود بارها بر این نکته تأکید داشته که از دولت کنونی بیشتر حمایت می کنند. معظم له یکی از دلایل این حمایت بیشتر را، حملات غیرمنصفانه به این دولت اعلام می دارند. ایشان در سخنرانی مشهد مقدس در مورخ (1/1/1388) در همین راستا می فرمایند: «... من از دولت ها همیشه دفاع می کنم، منتها اگر دولتی بیشتر مورد تهاجم قرار گرفت و احساس کردم حملات غیرمنصفانه ای می شود، بیشتر دفاع می کنم، من طرفدار اعمال انصافم.» بنابراین از منظر ولایت، بسیاری از نگاه های تخریب گونه به دولت کنونی، غیرمنصفانه است و نه تنها وضعیت کنونی دغدغه آفرین، ناامیدکننده و نگران کننده نیست، بلکه کشور در مسیر خوبی در حال حرکت است. مقام معظم رهبری در سخنرانی مشهد در تاریخ (1/1/1386)، وقتی برای اولین بار عبارت «از این دولت حمایت خاص می کنم» را بر زبان جاری ساختند، بلافاصله فرمودند: «این حمایت، بی دلیل و بی حساب و کتاب نیست.» معظم له در همین سخنرانی، جهت گیری های دینی، ارزش گرایی انقلابی و اسلامی، سخت کوشی، تلاش فراوان، ارتباط با مردم، سفرهای استانی، جهت گیری عدالت و زی مردمی را از دلایل حمایت خاص بر شمرده و اعلام فرمودند که اینها خیلی قیمت دارد و من قدر این کارها را می دانم و به خاطر این چیزها از دولت حمایت می کنم. به طور قطع می توان گفت که هیچ کس در کشور، همانند رهبر فرزانه انقلاب اسلامی بر اوضاع داخلی و خارجی کشور اشرافیت ندارد. ایشان در جایگاهی قرار گرفته اند که با هیچ کس نیز تعارف و رودربایستی ندارند. فراموش نکرده ایم که در گذشته چگونه در برابر جریان اصلاحات آمریکایی ایستادگی کرده و با صراحت فرمودند: «اگر فشارها افزایش یابد از صلح امام حسن خبری نیست و اینجا عاشورا تکرار خواهد شد.» بنابراین مروری بر گفته ها و نقطه نظرات معظم له طی سال های اخیر در مورد اوضاع کشور و جهت گیری های دولت، به خوبی نشان می دهد که کشور به چه سمت و سویی در حال حرکت است. از باب نمونه به چند جمله از فرمایشات معظم له در این راستا اشاره می شود. 1- قطار پیشرفت کشور به سرعت در حال حرکت است اگر چه برخی مسافران آن، این حرکت را احساس نمی کنند. (22/12/87) 2- امروز خوشبختانه یک وضع استثنایی در طول چندین سال گذشته وجود دارد. از این جهت استثنایی است که شعارهای اساسی انقلاب به عنوان محور برنامه ریزی ها و حرکت ها و سیاست ها اعلام می شود. (9/4/86) 3- امروز دولت ما یکی از محبوب ترین دولت ها بعد از مشروطه تا امروز است، در طول این صد سال. (14/3/85) 4- در صحنه بین المللی هم ملت و هم دولت ایران نسبت به گذشته از ابهت و قدرت بیشتری برخوردار شده اند. (19/10/84) 5- این دولت واقعاً یک دولت کار است؛ دولت حرکت و اقدام است؛ انرژی و نشاط کار این دولت یک امر برجسته است. (2/6/87) 6- خوشبختانه کشور در حال پیشرفت است. این را هم دوستان ما می دانند و هم دشمنان ما می دانند. بحمدالله ما در همه زمینه ها در حال پیشرفتیم. (15/10/86) 7- آنچه در قضیه هسته ای از طرف رئیس جمهور و از طرف مسئولین مطرح و گفته می شود، مورد اجماع همه مسئولان این کشور است. (26/4/87) 8- استکبارستیزی که معنای ویژه انقلابی خودش را دارد، در این دولت تشخص و تمیز پیدا کرد. (2/6/87) 9- ما امروز در مقابله با استکبار، در سیاست خارجی زبانمان، زبان طلبکاری، عزت، اقتدار معنوی و اقتدار ملی است؛ آن وقت بعضی بیایند همین را به عنوان یک نقطه ضعف وانمود کنند که نه آقا شما کاری کرده اید که فلان دولت ها از شما خوششان نیاید. خب، معلوم است که خوششان نمی آید. فلان دولت ها آن وقتی خوششان می آید که انسان تملق آنها را بگوید. (2/6/87) 10- شعار و گفتمان کلی این دولت، منطبق بر شعار و گفتمان امام (ره) و منطبق بر شعارها و گفتمان های انقلاب است؛ این خیلی با ارزش است. این را هیچ کس نمی تواند ندیده بگیرد. هر دلبسته به انقلاب، این را قدر می داند. (2/6/87) با توجه به موارد مذکور، آیا می توان گفت کشور به سمت پرتگاه حرکت می کند؟ بدیهی است که با قضاوت منصفانه نمی توان چنین مطلبی را گفت. اما با قرار گرفتن در مسیر بی انصافی، گفتن و قضاوت کردن به هر شکلی ممکن است. ولی باید توجه داشته باشیم که انتهای جاده بی انصافی می تواند پرتگاهی برای خودمان باشد.