فتحالله پریشان
نام گذاری سال 86 از سوی رهبر معظم انقلاب اسلامی به سال «اتحاد ملی، انسجام اسلامی» اگرچه فرصت مغتنمی را دراختیار اصحاب اندیشه و قلم قرار داده تا راجع به ابعاد، زوایا و شاخصه های این دو ضرورت داخلی و جهان اسلام تولید فکرنمایند اما باید قدمی فراتر از این برداشت و مراقبت کرد تا این نامگذاری وشعارملی - اسلامی به مانند بسیاری از شعارهای ملی دیگر به کلیشه و تولیدات کلیشه ای و زمان دار تبدیل نگردد. به عبارت دیگر بایستی تمهیدات و زمینه های رسیدن به یک درک عمیق و مشترک ملی و فراملی و اسلامی ازاین شعارها را فراهم نمود و از پس گرد وغبار غوغا سالاری های رایج رسانه ای در این مورد گذر کرد وبه واقعیت آن چیزی که در شرایط فعلی دنیای اسلام موجبات این نامگذاری را فراهم کرده، رسید. اما آن واقعیت چیست؟ و چگونه می توان به آن رسید؟
واقعیت جهان امروز دوقطبی است واین دوقطب، یکی مسلمانان و کشورهای اسلامی و آزادیخواهان هستند و قطب دیگر زورگویان وچپاولگران واستعمار گران. از سوی دیگر، نکته آزموده در طول تاریخ این است که ایجاد اختلاف و افتراق، راهکار دائمی و موفق ظالمان برای رسیدن به اهدافشان بوده و خواهد بود. شدت وحدت این روند پس از حادثه 11 سپتامبر و آشکار شدن دشمنی غربیها با مسلمانان بیشتر شده ، نقطه عطف استراتژی جهانی تمدن لیبرال دموکراسی در قطعه قطعه کردن عالم اسلام، گسست تمدن اسلامی واز هم پاشیدن یکپارچگی جهان اسلام باز تعریف می شود. درمقابل تلاش استعمار نو برای ترویج فرقه گرایی وتعصب های جاهلی در بین مسلمانان که باهدف بازداشتن جهان اسلام از پویایی و تحول و کارآمدی صورت می گیرد، «انسجام اسلامی» به مثابه یک راهبرد یا نسخه شفابخش تعیین کننده آلام جهان اسلام که از سوی مقام معظم رهبری به اندیشمندان، دولتها وملتهای مسلمان دنیا توصیه می شود تا با چشمانی باز و درکی جدید وعمیق از معادلات جهانی، اتفاق دنیای سرمایه داری وغرب علیه فرهنگ و هویت «اسلام» را به دور از حیطه بندی های مذهبی، قومی و ملی بلکه برای انهدام اصل واساس اسلام و مسلمانی مشاهده نمایند و متفقاً «انسجام میان همه» مسلمانان و روابط برادرانه میان آحاد امت اسلامی از مذاهب گوناگون و وحدت کلمه آنها را علاج درد امروزشان بدانند.
راه رسیدن به آن، تجمع و انسجام برمحورهای مشترک اعتقادی، یعنی خدای واحد، وجود شریف پیامبر اعظم(ص) قبله واحد، قرآن واحد و ... از سوی همه آحاد مسلمانان اقصی نقاط عالم است. وجود دشمن مشترک و غدار، یعنی آمریکا، انگلیس و رژیم صهیونیستی تحت عنوان لیبرال دموکراسی هم از دیگر مولفه های انسجام بخش بین ملل اسلامی است. تلاش دولتمردان و سیاست ورزان و اندیشمندان جهان اسلام برای تالیف قلوب وهمگرایی بیشتر و خنثی سازی ائتلاف غرب علیه اسلام از طرق مختلف مثل هم اندیشی ها، نشست ها و کنفرانس های اسلامی می تواند نوید بخش چشم انداز درخشان در افق تمدن واحد و پیروز اسلام باشد.