صفحه نخست

بین الملل

سیاسی

چند رسانه ای

اقتصادی

فرهنگی

حماسه و جهاد

دیدگاه

آذربایجان غربی

آذربایجان شرقی

اردبیل

اصفهان

البرز

ایلام

بوشهر

تهران بزرگ

چهارمحال و بختیاری

خراسان جنوبی

خراسان رضوی

خراسان شمالی

خوزستان

کهگیلویه و بویراحمد

زنجان

سمنان

سیستان و بلوچستان

فارس

قزوین

قم

کردستان

کرمان

کرمانشاه

گلستان

گیلان

لرستان

مازندران

مرکزی

هرمزگان

همدان

یزد

صبح صادق

محرومیت زدایی

صفحات داخلی

صفحه نخست >>  عمومی >> آخرین اخبار
تاریخ انتشار : ۲۱ خرداد ۱۳۸۸ - ۰۷:۵۹  ، 
شناسه خبر : ۹۲۶۲۰

علی موحد
دیک چنی، معاون رئیس جمهور آمریکا در یک اقدام غیرمنتظره دومین سفر دوره ای خود به منطقه خاورمیانه را طی سال جاری میلادی از عراق شروع کرد. وی علاوه بر بغداد از کشورهای امارات متحده عربی، عربستان سعودی، مصر و اردن دیدن و با مقامات این کشورها به گفت وگو پرداخت.
1- سفر شیطانی دیک چنی به عراق خشم شهروندان عراقی را برانگیخت. آنها در شهرهای بغداد، کربلا، نجف، ناصریه و... علیه سیاستها و برنامه های استعماری اشغالگران آمریکایی تظاهرات کردند و نفرت خود را نسبت به تداوم حضور نیروهای نظامی و اطلاعاتی آمریکا در این کشور و سفر مقامات دولت واشنگتن به عراق اعلام داشتند. دیک چنی که از جمله رهبران نومحافظه کاران آمریکایی و شخصیت پنهان سیاستها واستراتژیهای دولت آمریکا در طول 6 سال گذشته بوده است دو هدف اصلی را در ماموریت خود به عراق دنبال می کرد که در هر دو هدف با شکست و ناکامی مواجه شد.
الف) دیک چنی قصد داشت در مذاکره با مقامات عراقی آنها را به واگذاری سهم بیشتری از قدرت حکومتی به نوبعثی ها و گروه های سنی طرفدار عربستان و مصر ترغیب کند. به زعم وی این اقدام به کاهش عملیاتهای تروریستی از سوی آنها منجر خواهد شد.این خواسته دیک چنی در واقع باج دادن دولت عراق به تروریست ها و حامیان منطقه ای آنها و نیز خلاف توافقات شرم الشیخ است که در آن بر حمایت و تقویت دولت نوری مالکی تاکید شده است. توزیع قدرت حکومتی میان گروه های تروریستی و ورود آنها به ساختارهای سیاسی نظام نوین عراق نه تنها به ثبات وامنیت این کشور منجر نخواهد شد بلکه زمینه های فروپاشی دولت نیم بند نوری مالکی را نیز فراهم خواهد آورد.
ب) دیک چنی علاوه بر آن، تلاش داشت تا در مذاکره و گفت وگو با مقامات عراقی، درخصوص درآمدهای نفتی و نحوه هزینه کرد آنها با مقامات دولت نوری مالکی به توافقاتی برسد که در این هدف هم توفیقی بدست نیاورد.
اهتمام دیک چنی در هدف دوم این بود که بخشی از درآمدهای نفتی در اختیار گروه های اقلیت سنی، شبه نظامیان مخالف و نوبعثی ها که در ساختار حکومت مشارکت ندارند قرار گیرد.این خواسته نیز برخلاف منافع و مصالح دولت بغداد و شهروندان این کشور بود که هر روز هدف عملیاتهای تروریستی این گروه ها قرار می گیرند.
2- ماموریت دیک چنی در چهار کشور امارات متحده عربی، مصر، عربستان و اردن براساس آنچه که جورج بوش، رئیس جمهور آمریکا پس از ورود معاونش به منطقه بیان داشت تقویت جبهه و ائتلاف منطقه ای علیه ایران است. واشنگتن فشار خود را بر ایران در دو هندسه امنیتی پرونده هسته ای ونفوذ منطقه ای متمرکز کرده و ماموریت اخیر دیک چنی نیز ساماندهی حلقه دوم است. پیش از این «کیسینجر» استراتژیست واقع گرای آمریکایی به مقامات واشنگتن توصیه کرده بود تا زمانی که یک «ائتلاف قدرتمند منطقه ای» از کشورهای دوست و متحد عرب علیه ایران ایجاد نکرده اید هیچگاه با ایران وارد مذاکره نشوید که بازنده خواهید بود. با توجه به ناکامی های فزاینده سیاست های خارجی آمریکا در منطقه و اعترافات جورج بوش، تردیدی وجود ندارد که ماموریت دیک چنی هماهنگ کردن کشورهای عرب منطقه علیه ایران است. این ماموریت شیطانی درحالی از سوی واشنگتن پی گیری می شود که ایران همواره خود را دوست کشورهای همسایه و عرب منطقه معرفی کرده و هیچگاه علیه منافع آنها اقدامی انجام نداده است.
تجربه قریب سه دهه گذشته تائید کرده که همراهی کشورهای عرب منطقه با سیاستهای آمریکا به نفع مصالح و منافع ملی آنها نبوده و در شرایط فعلی که سیاستهای آمریکا در خاورمیانه به بن بست رسیده و نفرت عمومی نسبت به برنامه های آمریکا گسترش یافته است همراهی بیشتر دولتمردان و شیوخ کشورهای منطقه با برنامه ها و سیاستهای شیطانی واشنگتن ممکن است حیات سیاسی آنها را به مخاطره اندارد. آنها بایستی از واقعیت های سیاسی و امنیتی فرایند تحولات بین المللی و رخدادهای منطقه ای عبرت گرفته و بیش از پیش خود را باشکست ها و ناکامی های آمریکا پیوند نزنند.
مقامات عرب منطقه بهتر از دولتمردان بی منطق و عجول آمریکا باید درک کنند که ائتلاف منطقه ای آنها علیه ایران در نفوذ معنوی و قدرت منطقه ای ایران تاثیری نخواهد گذاشت و همراهی آنها با سیاستهای آمریکا بیش از آنکه به ثبات منطقه ای بینجامد، نا امنی و هرج و مرج منطقه ای را تشدید می کند. طبیعی است ظهور و تداوم این شرایط به سود دولتهای منطقه نخواهد بود.

نام:
ایمیل:
نظر: