على تتماج
بلر که ده سال نخست وزیری برانگلیس را تجربه می کند،اکنون برای حفظ جایگاه حزب کارگر و به نمایش گذاشتن چهره ای مردمی از خود از قدرت کناره گیری می نماید.
تونی بلر که از سال 1997 برمسند نخست وزیری تکیه زده است، در ماههای اخیر بابحران های شدیدی مواجه گردیده است. او که تلاش داشت تا پایان دوران نخست وزیری اش (2009) در مسند قدرت باشد، ناگزیر شد زود هنگام از قدرت کناره گیری کند. وی که روزهای پایانی کاری خود را سپری می کند، تلاش دارد تا با اعلام خروج زود هنگام از قدرت واحترام به خواست مردم برای اجرای این مهم چهره ای ملی از خود بر جای گذارد در حالی که چالشهای ایجاد شده را به عنوان میراث خود به دیگری انتقال می دهد. براساس گزارش های منتشره «گوردون براون»وزیر خزانه داری و از نزدیکان بلر باید مسئولیتهای برجای مانده از دوران بلر را اجرایی نماید.
هر چند بلر تلاش دارد تا کناره گیری از قدرت را به عنوان اقدامی نمادین و مردمی نظیر آنچه ماها تیرمحمد در مالزی و کوانیرومی ژاپنی انجام دادند، به نمایش گذارد اما حقایقی در عرصه داخلی و خارجی بریتانیا وجود دارد که این اقدام را نشانه ای از ضعف و نه قوت بلر بیان می کند.
1- تونی بلر به رغم شعارهای داده شده، در اجرای سیاستهای داخلی نتوانسته است کارنامه ای موفق از خود به نمایش گذارد. اولا در سطح اجتماع، گسترش فقر، بیکاری ، تشدید فضای امنیتی (در حالی که منابع خبری از آسیب پذیری انگلیس در برابر تروریسم خبر داده اند)، افزایش فشارها براقلیتهای دینی و نژادی که نقض حقوق آنها را درپی داشت، کاهش بودجه رفاهی و اجتماعی و هزینه شدن آن در عراق و افغانستان و ... نارضایتی عمومی از سیاستهای بلر را به همراه داشته است. ثانیا در بعد سیاسی و حزبی نیز بلر نتوانست کارنامه ای موفق به ثبت رساند.
رسوایی های مالی و اخلاقی نزدیکان و وزیرانش، شکست در انتخابات محلی و منطقه ای در «ولز» و «اسکاتلند»، در برابر سایر احزاب و ... پایگاه بلر در حزب کارگر را کاملا متزلزل ساخته است. اکنون حزب مذکور برای حفظ قدرت نیازمند یک قربانی است و آن بلر می باشد که به عنوان بانی تمام این معضلات باید از صحنه خارج شده و «براون»به عنوان لوح پاک در مسند قدرت قرار گیرد تا در دوسال آینده راه را برای حفظ قدرت حزب کارگر هموار سازد.
2- بلر در عرصه سیاست خارجی نیز نتوانست موفقیتی کسب نماید. آمدن نومحافظه کاران در راس قدرت ایالات متحده (در سال2000) و همراه شدن بلر با سیاستهای جنگ طلبانه بوش را می توان سرآغازی برای تزلزل بلر دانست که با تشدید ناکامی های نومحافظه کاران آمریکایی در عراق و افغانستان، وی نیز بیش از پیش به سمت قهقرا حرکت نمود. دوری از اروپا و تضعیف پایگاه لندن در اتحادیه به عنوان یکی از اصلی ترین بازیگران اروپایی (در غیاب لندن کشورهای آلمان و فرانسه تصمیم گیرندگان اتحادیه اروپا بوده اند)، گرایش فراگیر به ایالات متحده در حالی که این گرایش از یک سو مورد حمایت مردم انگلیس نبوده و از سوی دیگر همگام با تخریب چهره آمریکا در عرصه جهانی، انگلیس نیز منزوی شد، شکست درعراق و افغانستان جز رسوایی وشکست نتیجه دگیری برای لندن و واشنگتن نداشته است.
تضعیف جایگاه لندن در عرصه جهانی بویژه در خاورمیانه، افزایش اعترضات جهانی به جنگ افروز ی های بلر که در کنار بوش جهانی ناامن را به جهانیان هدیه نمود و... را می توان دستاوردهای سالهای اخیر دولت بلر دانست. اکنون انگلیسی ها می دانند که برای پایان دادن به این ناکامی ها و رسوایی ها چاره ای جز کنار نهادن بلر از نخست وزیری ندارند تا شاید بدین وسیله تا حدودی چهره تخریب شده خود را ترمیم نمایند.
در نهایت می توان گفت که بلر به رغم شعارها و مواضع اعلام شده اش نه از روی قدرت بلکه از روی ضعف و تزلزل و اجبار از مقام نخست وزیری انگلیس خداحافظی می کند تا ضمن حفظ جایگاه حزب کارگر در عرصه سیاسی، ناجی دیگری برای پذیرش مشکلاتی که وی مصوب آن بوده و اکنون در حل آن ناتوان گردیده بیابد.
در این راستا «براون» را می توان مهره ای دانست که با وعده شیرین نخست وزیری، بی مبالاتی های بلر را پاسخگو خواهدبود درحالی که بلر پس از این خود را از مسئولیت های تحولات نابسامان گذشته مبرا می سازد هرچند که مردم انگلیس همچنان او را عامل تمام مشکلات خود در سالهای آینده می دانند و وی را با کارنامه ای سیاه به تاریخ می سپارند.