بسماللهالرحمنالرحیم
تونی بلر هفته گذشته هفتمین و آخرین سفر خود در مقام نخست وزیری انگلیس به عراق را انجام داد. این سفر در ادامه سفر بلر به آمریکا انجام گرفت. بلر در این دو سفر ادعاهایی را مطرح ساخت از جمله اینکه:
1- هیچ شکی نیست که ادامه راهی که آغاز کرده ایم سخت و پرتلاطم است، اما باید بپذیریم که پیشرفتهایی نیز داشته ایم!
2- مالکی و طالبانی مقدمات حضور اهل تسنن در ساختار سیاسی را هرچه سریع تر فراهم کنند.
3- دولتش به هیچ وجه خواهان برقراری رابطه با تروریستهای خارجی نیست اما در شرایطی که این رابطه به کاهش خشونت در عراق کمک کند، انگلیس نیز از وارد کردن این گروهها به ساختار سیاسی دفاع خواهد کرد.
4- نیروهایی که درعراق با آنها درگیر هستیم یعنی از یک سو القاعده و از سوی دیگر عناصر مورد حمایت ایران، همان نیروهایی هستند که ما در همه جا درگیرشان هستیم.
لازم است پیش از پرداختن به ادعاهای بلر این نکته روشن شود که سفر وادعاهای یک مقام رسمی که می بایست ظرف کمتر از 40 روز آینده تحت فشارهای فزاینده ای که علیه وی انجام گرفته عرصه قدرت را ترک کند از چه جایگاه سیاسی برخوردار است. برهمگان و بویژه آگاهان حوزه سیاست آشکار است که این نوع سفرها و ادعاها فاقد هرگونه ارزش و وجاهت سیاسی می باشد و بیشتر به یک خداحافظی نمایش گونه است تا دیگران در هم شکسته شدن شخصیت نخست وزیری که نتوانست در عرصه داخلی و خارجی منافع ملی کشورش را شناسایی و درجهت آن حرکت کند را مشاهده کنند. بلر این روزها آنچنان واداده و مایوس می نماید که در پاسخ به سوال خبرنگاری که از وی درباره کاریکاتوری که او را در هیات سگی در دست جرج بوش نشان می دهد هیچگونه واکنش مدافعانه ای نشان نمی دهد. بلر با تکیه تمام به جرج بوشی که این روزها در آمریکا وضعیتی بهتر از او ندارد، نشان داد که واسطه نقص شدید در تشخیص، نه آغازگر خوبی بوده نه پایان دهنده خوب.
لحن سرد و بی رمق بیان بلر در بند اول به خوبی بی حاصل بودن مشارکت انگلیس درحمله به عراق را منعکس می کند. او دریوزانه از پیشرفتی که وجود نداشته صحبت می کند. بلر دربند دوم درخواستی دارد که پس از تصویب قانون اساسی عراق و روی کار آمدن دولت مالکی و فراهم شدن زمینه برای مشارکت اهل تسنن به اندازه سهم سیاسی شان در امور عراق، خودش و عوامل آمریکا با تحریک اهل تسنن مانع از تحقق آن نظام سیاسی جدید شدند. وی در بند سه تلویحا به این نکته می پردازد که چگونه با کمک به تروریستها وناامن کردن عراق و کشتار مردم مظلوم درصدد تحمیل گروههای جنایتکار به ساختار سیاسی عراق بوده تا با به ستوه درآوردن مردم و دولت عراق امنیت و آسایش را منوط به امتیاز دادن سیاسی شیعه به عوامل مورد نظر آمریکا و انگلیس کند. بلر در بند آخر ادعای خود با قرار دادن القاعده درکنار مبارزین ضداشغالگر قصد دارد با استفاده از وجهه منفی القاعده مبارزه معارضین عراقی که تن به اشغال نمی دهند را نیز اقدامی ضد ملی و ضدامنیتی معرفی کند و با به میان آوردن نام ایران هم با ادعای حمایت از این مبارزین می خواهد آخرین واژگان سیاسی اش درباره عراق را به حساب آمریکا واریز کند، زیرا او محبوبیت را در نزد بوش می جوید نه مردم انگلیس! عمر سیاسی بلر به پایان آمد و او در حسرت رویای عراق آمریکایی، انگلیسی ماند.