بصیرت: انتخابات یکی از جلوه های مهم مشارکت سیاسی است و آحاد ملت شریف ایران صرف نظر از تعلقات قومی، مذهبی، صنفی و گرایشات سیاسی عزم ملی خود را در حضوری حماسی و باشکوه به نمایش می گذارند، با قصد قربت و انگیزه های دینی و ملی، مردم سالاری دینی را تعریف می کنند و نمادی از وحدت، همبستگی، انسجام، عزت ملی و اقتدار نظام را با نقش آفرینی در سرنوشت سیاسی خود به تصویر می کشند.
یکی از چیزهای که این شکوه و حماسه را می تواند مخدوش کند عدم پایبندی به آموزه های دینی و عرفی در کشوری است که در رعایت اخلاق دینی و منش اجتماعی و ملی در دنیا وجهه و جایگاهی ستودنی دارد.
در آستانه انتخابات و فراهم شدن فرصت رقابت برای حضور در قدرت سیاسی کشور، گاها مرز صداقت و بی انصافی، مرز نقد صادقانه و تخریب، مرز ترجیحات و منافع ملی با تمایلات و منافع فردی، صنفی و حزبی، مرز ملاحظات خودی و غیر خودی و مرز دوستی و دشمنی از سوی برخی عناصر و گروهکهای سیاسی بهم می ریزد. کسانیکه قدرت را همه آمال، آرمان و هدف خود می دانند و راه وصول به آن را به هر وسیله ای مباح و مجاز میشمرند، آغاز چنین رفتار ناپسندی را با القاء تردید و تشکیک همراه می کنند و با «بی بند و باری در حرف زدن ها»، «رایج کردن اخلاق بی انصافی در جامعه»، «فضای تخریب» چهره کریه و زشتی را به فضای سالم رقابت انتخاباتی مردم سالارانه مبتنی بر آموزه ها و ارزشهای دینی و افتخارات ملی جامعه تحمیل می کنند. انتخابات دهم نیز از این امر مستثنی نبوده و شاید از نظر فراوانی ِ تشکیک و تخریب و از لحاظ حجم عناصر و گروههای سیاسی، قابل مقایسه با هیچ دوره ای نیست. تا حدی که برخی تحلیل گران سیاسی آن را رویه و استراتژی تعریف شده جریان خاص در این دوره تلقی می کنند. اگرچه این رویه قبیح است اما آنچه که اقبح و تامل برانگیزتر است، تکرار و اصرار برخی عناصر گروههای محوری در عرصه رقابت انتخاباتی که خود را جزو این نظام می دانند و گفتارشان را تلاش برای تعالی کشور و ملت میدانند اما نتیجه اظهارات و رفتارشان ترویج یاس و ناامیدی در مردم و خدشه بر اصول و مقوّمات نظام و باورهای ملی است، میباشد. مهمتر از آنها رفتار و اخلاق انتخاباتی برخی نامزدهای انتخابات دهم است که اثبات خود را در نفی و هجمه به دیگری و تبیین برنامه خود را در تخریب رویکرد و کارکرد دیگری جستجو می کنند، از طرح دروغ و افترا هم ابایی ندارند، چنان ولعی دارند که گویی در یک مسابقه به هر قیمتی باید مقام اول را کسب کنند. بدیهی ترین مسئله که مورد غفلت آنان واقع شده است در منظر خدا و قضاوت ملی بودن و عبرت نگرفتن از کج اندیشی و بیراهه روی کسانی است که در دوره ای نزدیک مورد خشم الهی و قهر ملی به خاطر رفتار های مشابه شدند. رعایت عدالت و انصاف و صداقت حداقل انتظار و شاخصه در قضاوت دهم مردم هوشمند و عبرت آموز ایران خواهد بود.
نکته قابل تامل نزدیکی ادبیات بکار رفته در تردیدها، تشکیکها و تخریب های دشمنان قسم خورده نظام و در راس آن آمریکا و رژیم صهیونیستی با آنچه که از سوی برخی در داخل کشور واگویی می شود، است.
به راستی راز این رفتار زشت در انتخابات دهم چیست؟
در حالی که ملت ایران عجز و درماندگی دشمنان را در قبال عزتمندی و اقتدار نظام جمهوری اسلامی و مردم انقلابی آن به نظاره نشسته اند و موفقیتهای پی در پی در عرصه های علمی، فنی و تکنولوژیک، هسته ای، نظامی و... جشن می گیرد و اعتراف و اصرار استراتژیستها و کهنه کاران واقع بین و مقامات سرخورده سیاست خارجی امریکا را بر «پایان یافتن دوران حماقت ابرقدرتی امریکا»، «ضرورت مذاکره بدون پیش شرط با ایران»، «ضرورت به رسمیت شناختن حقوق ملت ایران» و تمایل به همکاری با ایران به عنوان «قدرت غیر قابل انکار در مناسبات جهانی و حل و فصل معادلات منطقه ای و بین المللی» هر روز شاهدند، آنچه که در چند سال اخیر با بستر سازی هدفمند مبنی بر «مخاطره آمیز بودن فضای کشور» رقم خورد و به طراحی و اجرای سناریوهای سریالی موهوم نظیر «باخت و برد»، «دولت وحدت ملی»، «کمیته صیانت از آراء» و... در آستانه انتخابات دهم انجامید، چیست؟
آیا آنچه که تحت عنوان «پروژه عبور از احمدی نژاد» کلید خورد و مدتی فضای سیاسی را معطوف به خود نمود، مراد شخص احمدی نژاد بود یا اینکه دو مشخصه او و دولت نهم وی را هدف قرار داده بود؟ بهرحال هر اهل خردی می داند که احمدی نژاد یکی از عناصر در جریان اصولگرایی است، جریانی که با مشخصه هایی چون «زندهکردن و بازسازی برخی خصوصیات جوهری انقلاب و منطق امام؛ و مقابلهی با کسانی که میخواستند این ارزشها و این مفاهیم اساسی را منسوخ کنند، یا از بین ببرند ، فضای اصولگرایی و فضای ارزشهای انقلابی و فضای وفاداری به مبانی امام و انقلاب را بر جامعه حاکم کرده است، پایبندی به عدالت، شجاعت و قاطعیت، ایستادگی در مقابل زیادهخواهی استکبار، سادهزیستی، جرأت در مقابلهی با فساد، اعادهی عزت ملی و ترک انفعال در مقابل سلطه و تجاوز و زیادهطلبی سیاستهای دیگران و ترک شرمندگی در مقابل غرب و غربزدگی، پرکاری و از جنس مردم بودن و با درد مردم احساس درد کردن» مبتنی بر گفتمان دینی و عدالت محوری و مشی انقلابی حضرت امام(ره) و ملت عزتمند و شجاع ایران در اداره کشور به بازیابی دوره اقتدار و انجام رسالت دینی و انقلابی و پایبندی به میثاق ملت اهتمام نموده است. شاید برخی تصور می کنند که نهادینه شدن این گفتمان و رویه به منزله خاموشی همیشگی آنها در عرصه سیاسی کشور و رویگردانی دائمی ملت از آنها خواهد بود.
در هر انتخاباتی غرب تلاش می کند به نوعی در روند و نتایج انتخابات دخالت و تاثیر گذار باشد. حرکتهای مذبوحانه غرب دامنه ای از تردید، تشکیک و تخریب گرفته تا تهدید و یا اظهار تمایل به گروه یا فردی خاص را در بر می گیرد. در انتخابات دهم نیز این رویه در اظهارنظر مقامات آمریکایی و صهیونیستی و یا مطلبی که به توصیه های ده گانه سازمان در باب انتخابات دهم موسوم شده است، ادامه یافت. «از دشمن انتظاری جز خباثت و خصومت و دشمنی نیست» اما «کسانیکه با ملت ایرانند، جزو ملت ایرانند، توقع دارند ملت ایران به آنها توجه کنند، ...چرا دروغ می گویند، چرا بی انصافی می کنند، چرا خلاف واقع می گویند، چرا این همه زحماتی را که ملت و مسئولین در طول این سالهای متمادی متحمل شدند، ندیده می گیرند؟ چرا؟ چرا ناسپاسی می کنند1» آیا آنها می پندارند مردم هوشیار و تأدیب گر ایران این پند حکیمانه را فراموش کردند که فرمود«هرگاه دشمن از شما تعریف کرد در خودتان شک کنید»، آیا گمان می کنند این هشدار رهبر فرزانه انقلاب تازگی خود را از دست می دهد که فرمود:« این ننگ است برای هر کسی که امریکا بخواهد او را تحتالحمایهی خود بگیرد. اول، خود آن کسانی که آن دشمن وحشی میخواهد از آنها حمایت کند، بعد هم مردم فکر کنند، ببینند چرا میخواهد حمایت کند. کدام نقص در اینها هست که موجب شده است دشمن بخواهد از او حمایت کند.2 » مگر به صدق کلام خداوند تردید دارند که فرمود: « وَلَنْ تَرْضَی عَنْکَ الْیَهُودُ وَلا النَّصَارَی حَتَّی تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَی اللَّهِ هُوَ الْهُدَی وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ بَعْدَ الَّذِی جَاءَک مِنَ الْعِلْمِ مَا لَکَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِیٍّ وَلا نَصِیر3ٍ» دشمن تا شما را تابع و پیرو خود نکند راضی نخواهند شد. آنها که به «تغییر» اوبامایی دل خوش کرده اند دست کم اظهارات اخیر وی در مورد ایران را - که هشدار همین آیه شریفه است - را با تامل بنگرند. او می گوید: «ما میخواهیم به ایران نزدیک شویم تا الگویی که در طی سی سال گذشته دنبال کرده و نتیجه نگرفتیم را تغییر دهیم. چیزی که من گفته ام این است که باید فرصتی در اختیار تهران قرار داده شود تا خود را تطبیق دهد4».
«بیتردید رمز بقای انقلاب اسلامی همان رمز پیروزی است،...که دو رکن اصلی آن؛ انگیزه الهی و مقصد عالی حکومت اسلامی و اجتماع ملت درسراسر کشور با وحدت کلمه برای همان انگیزه و مقصد است.5» است. هرگونه خدشه به این دو رکن مصیبت جبران ناپذیری را بدنبال خواهد داشت. «بایستی از اسلام برای عمل خودمان، برای رفتارهای خودمان، برای موضعگیریهای خودمان درس بگیریم و بدانیم بقای نظام اسلامی، برکات الهی، تفضلات و رحمت الهی تا وقتی است که ما پایبند و مقید باشیم. خدا که با ما قوم و خویشی ندارد... مواظب و مراقب خودمان باشیم؛ مراقب حرفزدنمان، مراقب اقدامکردنمان، مراقب تبلیغاتمان. این فضای بیبندوباری در حرفزدن، ... اینها چیزهایی نیست که خدای متعال از اینها به آسانی بگذرد. آن وقت کسانی خطا میکنند، خدای متعال "و اتقوا فتنة لاتصیبن الذین ظلموا منکم خاصة"، بله اینجوری است، بعضی از ظلمها، بعضی از کارها هست که نتیجه و اثر آن، دامن همه، نه فقط دامن آن ظالم را میگیرد.6 »