صفحه نخست

بین الملل

سیاسی

چند رسانه ای

اقتصادی

فرهنگی

حماسه و جهاد

دیدگاه

آذربایجان غربی

آذربایجان شرقی

اردبیل

اصفهان

البرز

ایلام

بوشهر

تهران بزرگ

چهارمحال و بختیاری

خراسان جنوبی

خراسان رضوی

خراسان شمالی

خوزستان

کهگیلویه و بویراحمد

زنجان

سمنان

سیستان و بلوچستان

فارس

قزوین

قم

کردستان

کرمان

کرمانشاه

گلستان

گیلان

لرستان

مازندران

مرکزی

هرمزگان

همدان

یزد

صبح صادق

محرومیت زدایی

صفحات داخلی

صفحه نخست >>  عمومی >> آخرین اخبار
تاریخ انتشار : ۲۳ خرداد ۱۳۸۸ - ۱۲:۴۸  ، 
شناسه خبر : ۹۶۳۶۱

بصیرت: مشارکت سیاسی فوق العاده شهروندان ایرانی در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری بازتاب فوق العاده‌ای در رسانه های خارجی داشته است.فارغ از اینکه بخواهیم عظمت حضور ملت ایران در عرصه انتخابات را به تصویر قلم بکشیم،قصد داریم به نکته ای قابل تامل در این خصوص اشاره نماییم،اینکه چرا غرب با استفاده از انواع ابزارها و مکانیسم های تبلیغاتی در جلب مشارکت مردمی به عنوان اصلی ترین فاکتور سنجش دموکراسی در کشورها ناکام می ماند و از سوی دیگر،گستردگی حضور هموطنان ما در انتخابات چگونه قابل توجیه است.
اخیرا شاهد برگزاری انتخابات پارلمانی اروپا بودیم.یعنی دقیقا مجالی جهت محک زدن اروپای واحد و جایگاه آن در اندیشه و حتی روزمره‌گی شهروندان 27 کشور اروپایی.این انتخابات در اوج شکوفایی تبلیغات رسانه ای و اینترنتی و در نازل ترین سطح از مشارکت سیاسی مردم برگزار شد!بااستناد به آرای مردم اروپا در این دوره از انتخابات پارلمان اروپایی پایین ترین میزان مشارکت مردمی در طول دوره فعالیت این نهاد شکل گرفته است. 09/43 درصد مشارکت مردم، پایین ترین رقم مشارکت مردمی در طول دوره انتخابات پارلمان اروپا نام گرفته است.آیا این آمار توسط افرادی مانند آنگلا مرکل و نیکلا سارکوزی که همواره داعیه دار دموکراسی و ملت دوستی در جهان هستند قابل توجیه است؟
حضور پرشور مردم ایران از ساعات اولیه دیروز در پای صندوقهای رای درس دموکراسی و مشارکت سیاسی ایرانیان به غرب بود.این مشارکت سیاسی در ذیل تعلق خاطر به حکومت اسلامی و آرمانهای امام راحل(ره) و انقلاب اسلامی ایران صورت گرفت.به راستی چه چیزی انتخابات پرحرارات ایران را از انتخابات بی روح پارلمان اروپا متمایز می سازد؟شابد برخی تصور کنند که پاسخ این سوال “تعداد شرکت کنندگان”است اما این تنها روبنا و ماحصل نتیجه است.در پاسخ به این سوال لازم است ما به دنبال مصدر اصلی باشیم.مصدری که “احساس تعلق به یک نظام”نام دارد.
از زمانی که اروپای واحد به عنوان یک مفهوم و سپس به عنوان یک عینیت در معادلات سیاسی اروپا جا باز کرد،مقامات سیاسی و دولتی این اتحادیه تلاش فوق العاده ای جهت آموزش شهروندان اروپایی و آشناسازی آنها با این مفهوم نمودند.اما این تلاشها نتیجه موثری در بر نداشت.امروزه غرب در اقناع روانی شهروندان اروپایی جهت پذیرش اروپای واحد ناکام مانده است.بر این اساس ملتهای غربی با دولتهای خود احساس همزاد پنداری یا تعلق مشترک نمی کنند.همین عدم تعلق نمود خود را در عرصه هایی حساس مانند انتخابات و ... نشان می دهد.جایی که مردم اروپا قدم زدن در پارکها و حضور در مراکز خرید را به شرکت در انتخابات پارلمانی اروپا ترجیح می دهند!
اما در نظام جمهوری اسلامی ایران میان مردم و ساختار دینی و سیاسی نوعی پیوستگی محکم وجود دارد که تضمینی جهت پویایی نظام و تحرک ملت و متعاقبا مشارکت سیاسی بالای آنها در انتخابات می باشد. مردم ایران دیروز درس مشارکت سیاسی را برای مدعیان آزادیهای مدنی در جهان تدریس نمودند،درسی که فراگیری آن توسط غرب زمان بسیار مفصلی می طلبد.

نام:
ایمیل:
نظر: