بصیرت: خروج نیروهای آمریکایی از شهرهای عراق و واگذاری امور امنیتی به نیروهای دولت مرکزی این کشور، امروز رسماً آغاز می شود.
صرف نظر از اینکه آمریکایی ها به طور کامل نیروهای خود را از همه شهرهای عراق خارج کنند یا نه، شروع این روند و اجرای این بخش از توافقنامه عراق با اشغالگران یک اتفاق فرخنده و مؤثر است که می تواند به عنوان یکی از مصداقهای استقلال از آن یاد شود.
هر چند خروج از شهرهای عراق و استقرار نیروهای آمریکایی در حومه، همچنان موضوعیت اشغالگری را حفظ خواهد کرد، ولی نفس خروج نیروهای اشغالگر به صورت مرحله ای از عراق، رخدادی است که عملاً به آمریکایی ها تحمیل شده است.
آمریکایی ها به عراق آمده بودند تا بمانند و از خوان گسترده نفت این کشور بهره ببرند و منابع انرژی آن را برای سالهای طولانی در اختیار بگیرند، اما فرآیند مبارزات ملت عراق چه در بعد نظامی در آغاز اشغال و چه در بعد سیاسی، با شکل گیری مسیر ایجاد دولت ملی در این کشور، موجب شد شیعیان عراق، متحد و یکپارچه، حرکتی را شروع کنند که تنها بخشی از نتیجه و سرانجام آن خروج نیروهای اشغالگر در این مرحله از شهرهای عراق است.
مقامهای آمریکایی چه قبل و چه بعد از اشغال و حتی پس از جابجایی قدرت در این کشور و روی کارآمدن باراک اوباما، به نوعی موضعگیری کرده اند که به وضوح نارضایتی و اجبار آنها را به پذیرش خروج مرحله ای از عراق نشان می دهد. کاملاً روشن است که با وجود هزینه های هنگفت و سنگین اشغال این کشور آنها تمایل زیادی به حفظ موقعیت خود داشته و دارند.
بویژه طی ماههای اخیر این تمایل را می توان از نوع اظهارات و گفته های مقامها و فرماندهان نظامی آمریکا و چهره های ارشد وزارت خارجه این کشور درباره وضعیت حساس و پرمخاطره امنیتی عراق، دریافت. تمامی عوامل اشغالگران، هم خود را بر این گذاشتند تا با بزرگنمایی مسأله امنیت شکننده در عراق و تشدید عملیاتهای کور تروریستی علیه مردم و بویژه شیعیان، صحنه عراق را عرصه رویارویی مذهبی جلوه دهند و شرایطی را پدید آورند که حتی با خروج نیروهای آنها ثبات و آرامش به راحتی به شهرها باز نگردد.
از همین روست که طی ماههای اخیر، عملیات تروریستی در عراق در مناطق تحت اختیار اشغالگران به شدت افزایش یافته است در حالی که نیروهای بومی در مناطق واگذار شده با وجود تمامی کارشکنی ها و نفوذ عوامل بیرونی با سیری رو به رشد در مهار ناآرامی ها و ممانعت از انجام عملیات تروریستی بسیار موفق عمل کرده اند و در همین مدت بسیاری از عملیاتهای تروریستی کشف، خنثی و عوامل آن منهدم شده است.
این وقایع در کنار مسائل و رخدادهای دیگری نظیر دیپلماسی مداخله جویانه کشورهایی چون عربستان، کویت، مصر و شیخ نشین های جنوب خلیج فارس علیه دولت مرکزی عراق و شیعیان این کشور و همسویی آنها با آمریکا، بیانگر حرکتی شکل گرفته با محوریت اشغالگران بود تا حتی پس از خروج نیروهای آمریکایی، ثبات به عراق باز نگردد.
با وجود همه این مشکلات تدابیر شدید دولت عراق از ماهها قبل و آموزش و تجهیز نیروهای امنیتی بومی برای اجرای مأموریت سرنوشت ساز به دست گیری کنترل و امنیت شهرها، زمینه و بستر لازم را برای شروع این جابجایی و خروج نیروهای آمریکایی از شهرها آماده کرد و هر بهانه ای را از اشغالگران گرفت.
البته این پایان کار نیست و این جابجایی و تحول بدون هزینه انجام نخواهد گرفت و نمی توان گفت پیروزی مردم عراق در مبارزه با اشغالگری، حتی به مرحله نیمه نهایی رسیده است، بلکه با توجه به سیاست آمریکایی ها در منطقه که متأثر از راهبردهای صهیونیستی و مبتنی بر تجزیه کشورهای اسلامی است، باید منتظر حوادث و رخدادهای جدیدی در این کشور بود.
نباید فراموش کنیم، طرح تجزیه عراق به سه کشور شیعه، سنی و کردنشین در سال 1982 از سوی رژیم صهیونیستی ارائه شده و هنوز هم در دستور کار لابی این رژیم در دستگاه سیاست خارجی آمریکا قرار دارد، لذا به نظر می رسد با خروج نیروهای نظامی آمریکا از شهرهای عراق، بویژه در مناطق شیعه نشین و مساجد و اماکن و مناطق مذهبی، موج گسترده ای از حملات تروریستی و ناامنی شکل گرفته و تشدید شود، کما اینکه در روزهای اخیر نیز نشانه ها و آثار این امر در افزایش چشمگیر بمبگذاریها در عراق مشهود بوده است.
از سوی دیگر، در صحنه دیپلماسی و روابط بین الملل و منطقه ای و تعاملات خارجی دولت عراق باید شاهد فشارهای فزاینده از سوی کشورهایی چون عربستان، کویت، امارات، مصر، اردن و حتی قطر بر حکومت و دولت مالکی باشیم.
با توجه به ارتباطاتی که نیروهای القاعده و جریانهای سلفی و نیروهای بازمانده بعثی با این کشورهای عربی و البته آمریکایی ها دارند و حمایتهای گسترده مالی، تجهیزاتی و سیاسی آنها از این گروههای تروریستی، موج گسترده عملیات خرابکارانه، تروریستی و ایجاد رعب و ناآرامی در عراق بدیهی به نظر می رسد و دولت عراق با یک دوره بسیار حساس و بحرانی روبه رو خواهد بود که در تثبیت موقعیت دولت ملی این کشور و استحکام موقعیت آن بسیار تعیین کننده است. لذا اگر دولت مالکی بتواند با مدیریت درست و هوشیارانه این وضعیت به مرور و در میان مدت بر شرایط بحران محتمل غلبه یابد و نظام امنیتی خودرا استحکام بخشیده و موقعیت خود را تثبیت کند خواهد توانست با قدرت بیشتری مراحل بعدی توافقنامه امنیتی با آمریکا را به پیش ببرد و آن را اجرایی کند تا طی دو سه سال آینده، خروج کامل نیروهای اشغالگر از این کشور محقق شود.
این امر مستلزم قوام، ثبات و پایداری دولت ملی عراق در مسیر تأمین امنیت بومی در کشور و تقویت و پشتیبانی دستگاهها و نیروهای امنیتی بومی و البته مبارزه و مراقبت در برابر جریانهای نفوذی در دستگاه امنیتی این کشور است.