اقتصاد آمریکا تحمل جنگ تازه ندارد!

در حالی که این روز‌ها ترامپ با ربودن مادرو و لشکرکشی به غرب آسیا خودنمایی می‌کند، آمریکا در بحرانی دست و پا می‌زند که کمتر مورد توجه کارشناسان قرار گرفته است. «جهارا ماتیسک»، خلبان نیروی هوایی ایالات متحده و پژوهشگر کالج جنگ نیروی دریایی ایالات متحده در گزارشی در اندیشکده «مؤسسه تحقیقات سیاست خارجی» (FPRI) در این باره نوشت: «یک قطعی برق جزئی در سانفرانسیسکو، پیش‌نمایشی آرام، اما گویا از یک آسیب‌پذیری راهبردی بود که از چشم همه پنهان است. وقتی چراغ‌های راهنمایی خاموش شدند، ده‌ها خودروی خودران از کار افتادند. چهارراه‌ها قفل شدند و بخش‌های بزرگی از شهر تا زمان رسیدن یدک‌کش‌ها فلج شدند.»

شکست در همه بحران‌ها

وی افزود: «این رویداد، هشداری جدی برای لجستیک نظامی است. همان امری که عبور و مرور شهروندان را فلج کرد، می‌تواند حرکت نیرو‌ها از پادگان به بندر را متوقف کند. با این حال، سیاست‌گذاران آمریکایی فرض را بر این می‌گذارند که پایه صنعتی کشور تاب‌آور است، در حالی که در واقعیت شکننده است و برای زنجیره‌های تأمین «درست به موقع» و ظرفیت «در حد کفاف» بهینه‌سازی شده است. وقتی شوک‌هایی مثل همه‌گیری‌ها، جنگ‌ها، بی‌ثباتی سیاسی، حوادث سایبری یا... رخ می‌دهند، واکنش واشنگتن اعطای اختیارات اضطراری و بودجه‌های ویژه است و «تحمل» را با «آمادگی» اشتباه می‌گیرد. سیستمی که صرفاً با اختلال لنگان لنگان پیش می‌رود، برای تداوم طراحی شده، نه بحران.»

در این مطلب آمده است: «در دهه گذشته، تاب‌آوری به معنای بازیابی خدمات پس از یک شوک بوده است. اگرچه این رویکرد ممکن است از فاجعه جلوگیری کند، اما یک کشور را برای رقابت، بازدارندگی یا جنگ آماده نمی‌سازد. اقتصاد آمریکا برای کارایی و مصرف در زمان صلح طراحی شده، نه تولید پایدار تحت فشار. بحران‌های اخیر این شکاف را آشکار کرده‌اند. جنگ اوکراین نشان داد مهمات با چه سرعتی تمام می‌شود و صنعت با چه کندی خود را احیا می‌کند. کمبود‌های دوران همه‌گیری، از تجهیزات پزشکی گرفته تا نیمرساناها، وابستگی‌های شکننده در بخش‌های مختلف را آشکار کرد. زیرساخت دیجیتال نیز به همان اندازه آسیب‌پذیر است، زیرا اختلال در خدمات ابری می‌تواند به شکست لجستیک و فرماندهی و کنترل نظامی منجر شود. مشکل، فرسایش اکوسیستم صنعتی است که مسئول تبدیل قدرت اقتصادی به قدرت راهبردی است. تا زمانی که این تغییر نکند، تاب‌آوری آمریکایی مفهومی باقی می‌ماند، نه عملیاتی؛ معتبر بر روی کاغذ، اما شکننده تحت فشار.»

احتمال افزایش صد درصد قطع برق

پژوهشگر کالج جنگ نیروی دریایی ایالات متحده تصریح کرد: «همین مشکل در سراسر زیرساخت‌های حیاتی دیده می‌شود. یک گزارش وزارت انرژی هشدار می‌دهد که «به دلیل منابع انرژی غیرقابل اعتماد، قطعی برق تا سال ۲۰۳۰ ممکن است ۱۰۰ برابر افزایش یابد.» سیستم‌هایی که فاقد ظرفیت جهش هستند، در زمان صلح قابل اعتماد عمل می‌کنند، اما تحت فشار شکنندگی خود را نشان می‌دهند. بنابراین، بحث تاب‌آوری باید از حفظ عملکرد سیستم‌ها به اطمینان از توانایی احیا و تولید در مقیاس بزرگ تغییر کند. بدون عمق صنعتی، تاب‌آوری چیزی بیش از یک وضعیت تدافعی نیست؛ مفید برای اجتناب از فروپاشی، اما ناکافی برای رقابت یا درگیری.»

وی با اشاره به بروز ناکامی‌های غرب در جنگ اوکراین افزود: «عرضه توپخانه متحدین نه به دلیل کمبود اراده سیاسی یا پول، بلکه به این خاطر کمبود داشت که سیستم‌های صنعتی بهینه‌شده برای زمان صلح، قادر به افزایش تولید با سرعت زمان جنگ نبودند. حتی با تأمین بودجه، گسترش تولید توپخانه در آمریکا سال‌ها طول کشیده و با کمبود مواد مورد نیاز، تجهیزات و نیروی کار آموزش دیده محدود شده است. محدودیت اصلی زمان بود، نه پول.»

این اندیشکده با تأکید بر این که آمریکا با برون‌سپاری کارخانه‌ها، همان اکوسیستم صنعتی که امکان رشد و تطبیق سریع تولید را فراهم می‌کند نیز برون‌سپاری کرد، نوشت: «حادثه خودرو‌ها این شکست را در مقیاس کوچک نشان داد: یک قطعی برق ساده، حسگر‌های خودرو‌ها را مختل کرد؛ این اختلال، فرآیند تصمیم‌گیری خودران آنها را متوقف ساخت و احتیاط دیجیتال را به رکود فیزیکی تبدیل کرد. نکته کلیدی اینجا بود که هیچ قطعه منفردی به طور فاجعه‌باری خراب نشد. در عوض، کل سیستم به سادگی از کار افتاد. اگر این موضوع در مقیاس ملی رخ دهد، یک شکست مشابه، جریان نیرو و بسیج نظامی را مسدود و توان فرافکنی قدرت آمریکا در بحران را فلج خواهد کرد.»