جهاد تبیین در هنر

اتفاقات سال ۱۴۰۴ و به ویژه مقاومت ملی ایرانیان در برابر طوفان‌های فتنه، می‌تواند سوژه تولید آثار در خور به ویژه در صداوسیما و سینما باشد.

تاریخ معاصر ایران، همواره صحنه تقابل اراده‌هایی بوده است که یک سوی آن ایمان و ایستادگی ملتی رشید و سوی دیگر آن، کینه‌توزی و حیله‌گری جبهه استکبار قرار دارد؛ اما آنچه حوادث و آشوب‌های دی‌ماه امسال را از نمونه‌های پیشین متمایز می‌کند، حجم بی‌سابقه سرمایه‌گذاری رسانه‌ای، اطلاعاتی و مالی بود که با هدف غایی «تجزیه ایران» و در هم شکستن وحدت ملی طراحی شد. امروز که غبار فتنه با بصیرت نافذ مردم فرونشسته، بیش از هر زمان دیگری لزوم خلق آثار فرهنگی و هنری تراز انقلاب احساس می‌شود تا اجازه ندهد روایت‌های مخدوش دشمن، جای حق و باطل را در حافظه تاریخی آیندگان عوض کند. هنر متعهد امروز موظف است با زبانی گویا و برنده، از چهره کریه استعمار نوین پرده بردارد؛ همان دست‌های پلیدی که در پس نقاب‌های فریبنده حقوق بشر و آزادی، اتاق فکر‌های لندن‌نشین و دلار‌های سعودی‌ـ صهیونیستی را برای به آشوب کشیدن خیابان‌های ایران هدایت می‌کردند. هنرمند ما باید با ابزار سینما، ادبیات و هنر‌های تجسمی، تبیین کند که دشمن نه به دنبال اصلاح، بلکه به دنبال «سوریه‌سازی» ایران و تبدیل خانه امن ملت به جولانگاه تروریست‌ها بود. افشای این مهندسی پیچیده، نخستین گام در مسیر جهاد تبیین است تا همگان بدانند پشت هر سنگی که به سوی امنیت این مرز و بوم پرتاب شد، نقشه مستکبران برای تکه پاره کردن میهن نهفته بود.

با این حال، نقطه عطف و شکوه این مقطع تاریخی، سیلی محکم ملت ایران بر صورت سیاه بدخواهان است. حماسه حضور مردم در راهپیمایی عظیم ۲۲ دی‌ماه، نخستین طوفانی بود که خاشاک فتنه را از چهره شهر‌ها زدود و نشان داد که محاسبات دشمن در شناخت پیوند میان امت و امامت، همچنان دچار خطایی راهبردی است؛ اما تجلی غایی این ایستادگی را باید در اقیانوس بی‌کران انسان‌هایی جست‌و‌جو کرد که در ۲۲ بهمن امسال، میثاق‌نامه‌ای خونین و ناگسستنی را با آرمان‌های امام و شهدا امضا کردند. حضور میلیونی ملت در سالگرد پیروزی انقلاب، تیر خلاصی بر پیکر نیمه‌جان پروژه ناآرام‌سازی بود و به جهانیان ثابت کرد که ایران، نه یک جغرافیای بی‌دفاع، بلکه دژی مستحکم از اراده‌های پولادین است. هنر انقلاب باید بتواند این «نه بزرگ» ملت به استکبار را جاودانه کند.

خلق این آثار، نه تنها یک اقدام هنری، بلکه یک ضرورت امنیتی و فرهنگی برای مأیوس‌سازی دائم دشمن است. وقتی تمام توان لجستیکی جبهه کفر در برابر سد سکندر مقاومت ملی فرو می‌ریزد، این وظیفه هنر است که این «یأس مطلق» را در جبهه دشمن تئوریزه و روایت کند. ما باید نشان دهیم که چگونه ایستادگی ایرانیان، نقشه‌های تجزیه‌طلبانه را به فرصتی بی‌بدیل برای تحکیم «اتحاد ملی» مبدل کرد. اگر امروز اصحاب فرهنگ و قلم نبرد پیروزمندانه ملت را روایت نکنند، دشمن با ابزار وارونه‌نمایی، شکست فضاحت‌بار خود را پیروزی جلوه خواهد داد. پیروزی بزرگی که نشان داد اراده الهی این ملت، همواره بر حیله‌های شیاطین غلبه خواهد کرد.